ใครๆก็ชอบพูดว่า เราไม่เป็น"กุลสตรี"
เคยมั๊ย...เวลาเห็นคนถักนิตติ้งแล้วรู้สึกว่า
"ทำได้ไง..."
"มันเป็นงงๆนะ..."
"ดูเป็นผู้หญิ๊ง...ผู้หญิง..."
แล้วอยากลองทำดูมั๊ย
คิด
คิด
คิด
คำตอบคือ "ไม่" แต่อยากได้อะ
อืมม
แต่ เราอยากดูเป็นกุลสตรีบ้างหงะ^^

ณ ตอนนั้นที่คิดได้ เราจึงปั่นจักรยาน ไปซึ้อไหมพรมที่ร้าน แม่ถามว่าซื้อมาทำไม ทำเป็นเหรอ เดี๋ยวก็เบื่ออีกตามเคย...และอื่นๆที่แม่นึกออก (หืมม...แม่แหม คอยดูละกัน)
ตอนแรกก็กะว่าจะศึกษาด้วยคัวเอง แต่พอไปดูหนังสือที่ร้านแล้ว รู้สึกว่า ดูไม่รู้เรื่อง โชคดีนึกออกว่า เพื่อนแม่หรือแม่เพื่อน (คนเดียวกัน) คนที่เราเรียกติดปากว่าแม่เมย์ ถักนิตติ้งเป็น แม่เมย์จึงกลายมาเป็นครูของเรา ณ บัดนั้น
แม่เมย์สอนเราไปเป็นขั้นๆ และยังแนะนำวิธีการดูหนังสือ คือการถักนิตติ้ง หากเรามีพื้นฐานการปฏิบัติเบื้องต้นแล้ว จะทำให้ดูหนังสือรู้เรื่องมากขี้น มันต้องใช้เวลา การเอาใจใส่และความอดทนมาก ซึ่งก็จริงเพราะหากเรานับแถวผิด หรือข้ามห่วง จะทำให้ผลงานของเราออกมาไม่สวย ต้องเสียเวลานั่งแก้นานมาก และแม่เมย์ชอบบอกเสมอว่าถักนิตติ้งหนะ ไม่ยาก ใครๆก็ถักได้ แต่จะถักให้สวยและให้เสร็จ หนะ ยาก ฉะนั้น เราเรียนกับแม่เมย์ไปเรื่อยๆไม่รีบร้อนเหมือนลงเรียนเป็นคอร์ส สงสัยอะไรก็ถามง่าย ไม่มีเวลากำหนด ผลงานชิ้นแรกของเรา ให้ใครทายก็คงทายถูก เพราะคนที่เพิ่งเริ่มฝึกถัก มักจะถักผ้าพันคอ ไม่น่าเชื่อว่าเราจะถักเสร็จภายในเวลาไม่กี่วัน ทำให้ทุกคนในบ้านรวมถึงนอกบ้าน พากันอึ้งไปเลย (เป็นไงหละ คุณแม่) เราเอาผ้าพันคอผืนนี้ไปให้ย่าเรา ท่านดีใจมาก เอามาพันคอซะงั้น ทั้งๆที่เป็นช่วงฤดูร้อน แถมยังชมว่าเราถักสวยด้วย (ย่าเราน่ารักปะหละ)
การถักนิตติ๊งนั้น เป็นงานที่ละเอียด น้ำหนักในการถักต้องสม่ำเสมอใช้เวลานาน ทำให้เรามีความอดทนมาก และทำให้เราสร้างสมาธิได้ เพราะเราจะจดจ่ออยู่กับมัน   
ตอนนี้เรากำลังถักเสื้ออยู่ เราทำลายไขว้ 

ลายไขว้หกตรงกลาง ข้างๆไว้สี่

และนี่เป็นชายเสื้อ 

ขอบคุณ คุณแม่ที่ช่วยออกเงิน

    แม่เมย์ ที่อดทนสอนคนที่ไม่มีพื้นฐานงานอย่างนี้เสียเลย

    คุณย่า ที่อุตส่าห์ชม 

            ทุกๆคนในบ้าน...