เราจะเป็นพี่น้องกันตลอดไป...

สืบเนื่องจากผลของบันทึกที่แล้ว  ขอบคุณที่ทำให้ฉันรัก...และลืมเธอไม่ได้  ทำให้ผมโดนคำถามมากมายซึ่งผมเองก็เข้าใจกับการคิดและสงสัยของใครหลายคนกับการขอไปทำภารกิจที่ยังคงเป็นพันธนาการติดตัวให้สำเร็จ อัลฮัมดุลิลละฮฺ ถึงแม้อาจมีข้อสงสัยมากมายกับการกลับมา แต่ห้วงเวลาก็ทำให้ผมรู้แล้วว่านักศึกษาจะยังคงรอคอยการกลับมา เพราะคำถามนึงที่ผมไม่น่าจะได้ยินหลังจากเสร็จสิ้นการสอนในรายวิชาที่รับผิดชอบกับนักศึกษาคณะวิทย์ฯและคณะศิลป์ฯบางสาขาที่ไม่ต้องเรียนภาษาไทย ๒ แล้ว คือ "อาจารย์ต้องกลับมาอีกนะ...พวกผมจะรอลงเรียนภาษาไทย ๒ ต่อ" ผมอ่านการประเมินจากนักศึกษาไปน้ำตาแทบไหล ความมุ่งมั่นในการร่วมกันจัดการเรียนการสอนมันสะท้อนให้เห็นว่า "ศิษย์กับครู ควรจะเป็นผู้ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอยู่ร่ำไป" มิใช่ติดยึดอยู่กับวิชาความรู้ที่ปราศจากการยอมรับการเปลี่ยนแปลงในบางเรื่องที่บางครั้งเขามีความรู้มากกว่าเรา และนี่คือบทประพันธ์ แด่ศิษย์ของครูทุกคนครับ

แด่...ศิษย์ของครูทุกคน 

เหลือไว้...เพียงความทรงจำ 

 

                ความผูกพันเริ่มต้น ณ ที่หนึ่ง                         ณ ที่ซึ่งเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขสรรค์

            มิตรภาพได้ก่อเกิดกำเนิดพลัน                           พวกเรานั้นต่างสรวลเสและเฮฮา

            ม.อ.ย.เราเคยเรียนครูเคยสอน                           ทุกทุกฉากทุกทุกตอนได้ศึกษา

            ทั้งความรู้ทุกสิ่งที่เราได้มา                               โปรดนำพาเพื่อสร้างค่าวันเวลา

                        ณ ที่นี้มีทั้งสุขและหม่นเศร้า                  เพราะพวกเราคือความหวังจงไขว่คว้า

            หาความรู้ต่างต่างให้ได้มา                               เพื่อวันหน้าสังคมเราได้ก้าวไกล

            จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่า                                     ที่ผ่านมามันมีค่ามากเพียงใด

            ผิดหวังบ้างสมหวังบ้างเคล้ากันไป                     อย่าใส่ใจเพราะไม่ใช่สิ่งสำคัญ

                        ต่อจากนี้ไม่มีแล้ว ณ ที่หนึ่ง                 ได้รู้ซึ้งถึงความหมาย ณ วันนั้น

            ต่อจากนี้ไม่มีแล้วความผูกพัน                          ไม่มีวันที่พวกเราย้อนมันได้

            ขอขอบคุณ ขอบใจทุก ความรู้สึก                    ครูสำนึกบุญคุณที่เรามีให้ 

            แม้วันนี้ต้องจากกันไกลแสนไกล                       จดจำไว้ครูคนนี้รักพวกเรา

                        วันข้างหน้าเป็นอย่างไรอย่าใส่ใจ         จงทำให้ปัจจุบันอย่าหม่นเศร้า

            ทุกสุขเศร้าคืนวันอันก่อนเก่า                           ผิดหนักเบา อภัยกันสัญญาไหม

            อย่าเสียใจ อย่าร้องไห้ ต้องจากกัน                   คงมีวันกลับมาพบเจอกันใหม่

            เราจากกันวันนี้ใช่จากไกล                              ตัวจากไปใจคิดถึงทุกเวลา

                        จากวันนั้นถึงวันนี้คงเหลือเพียง            เสียงสำเนียงความทรงจำร่ำเรียกหา

            คงเหลือไว้เพียงหนึ่งคำอยากบอกว่า                  We All R บราเทอส์ ตลอดไป

 

"ขอให้ทุกคนจงประสบความสำเร็จในชีวิตทุกๆด้าน 

วันเวลาที่ผ่านมาขอให้พวกเราทุกคนจดจำมันไว้

ขอให้อัลลอฮฺทรงคุ้มครองทุกคนและครอบครัวด้วย"

 

                                                                              ด้วยความหวัง  ด้วยสลาม  และดุอาอฺ...

                                                                                           **ฟูอ๊าด ไวยวรรณจิตร**

 

ครั้งหนึ่งครูอาจผิดพลาด...ยังไงก็ขอมะอัฟด้วยครับ ไม่มีมนุษย์คนไหนสมบูรณ์แบบซะทุกอย่าง