ถึงเวลาพักก็ต้องพัก ทำชีวิตให้เป็นชีวิต

  วันนี้ผู้เขียนอยู่มหาวิทยาลัย ปกติวันเสาร์-อาทิตย์ถ้าไม่มีอบรมครูอบรมบุคลากรต่างๆหรือค่ายภาษาอังกฤษของนักเรียน ผู้เขียนเองก็จะกลับไปเที่ยวบ้านไร่ที่พนมทวน  แต่วันนี้มีตรวจงานหลายเล่ม เลยไม่ได้กลับบ้านอยู่หอพักที่มหาวิทยาลัย

   ด้วยความที่ไม่เคยอยู่หอพักตอนกลางวัน พอออกไปที่หลังห้องพักเพื่อพักสายตา โอแม่เจ้า God พระเจ้าช่วยกล้วยตาก(ประหยัดน้ำมัน ประหยัดไฟ ฮ่าๆๆ) พบน้องเมฆ สวยๆๆเต็มเลย

   ผู้เขียนกลัวเสียชื่อ รหัสเมฆ แอ๊ด 014 ตามที่พี่ชิว ประธานชมรมชายหนุ่มผู้หลงรักมวลเมฆให้ไว้ เลยไปหยิบกล้องถ่ายรูป Nikon COOLPIX S200 7.1 Megapixels (ตัวเดิมนั่นแหละ) มาถ่ายภาพน้องเมฆ(S) เติม S เนื่องจากมีหลายก้อน ฮ่าๆ) แปลกคือเวลาที่ถ่ายภาพ 12.00 น.ในวันที่ 5 กันยายน 2552 (ที่ว่าแปลกเพราะผู้เขียนไม่เคยดูเมฆตอนเที่ยง กลัวดูแล้วจินตนาการเป็นไก่ทอด ไก่ย่าง บาบีคิว สเต็ก โอยหิว ฮ่าๆๆ)

           ได้ภาพน้องเมฆสวยๆๆที่ถ่ายจากห้องชั้น 4 แบบนี้

 

หัวเป็ด ฮ่าๆๆ

 

          มีภาพนี้พิเศษครับ  ลองจินตนาการว่าอยู่ริมทะเลตอนเช้า พระอาทิตย์กำลังขึ้นมาจากขอบทะเลนะครับ ว้าวๆๆคิดได้ไงเนี่ย (ผู้เขียนใช้แสงสะท้อนจากราวตากผ้าเป็นพระอาทิตย์ )

 

 

    เสื้อตัวนี้เพิ่งหัดพับ  กลัวพี่ชิวไม่ให้เข้าสมาคม (จะใช้เงินก็กลัวตำรวจจับ เลยใช้กระดาษสีสด จาก มทส)

           วันนี้อ่านหนังสือของคุณ ต้นกล้า นัยนา(2548) บอกว่า

 

          

      ถึงเวลาต้องพัก ก็ควรพักทำชีวิตให้เป็นชีวิต มีชีวิตอยู่อย่างคนมีชีวิต แบ่งเวลา แบ่งความสำคัญ และดำเนินชีวิตให้เหมาะสม อย่าทำอะไรที่มันเกินไป เพราะการทำอะไรมากเกินไป มันไม่ส่งผลดี แต่ก่อให้เกิดปัญหา ใช้เวลาอย่างเต็มที่ ถึงเวลาทำงานก็ทำให้เต็มที่ ถึงเวลาพักต้องพักให้เต็มที่ ถึงเวลาหาความสุขความสำราญใส่ตัว ก็ต้องเต็มที่กับมัน

 

           ผู้เขียนอ่านแล้วเห็นว่าดีเลยเอามาฝากสมาชิก  ขอไปพักอย่างเต็มที่ก่อนนะครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ