ไปเชียงใหม่หลายครั้ง แต่เพิ่งมีโอกาสไปบ้านม้งดอยปุยก็ครั้งนี้แหละครับ เส้นทางเล็กๆที่ไป เป็นทางเดียวกับขึ้นดอยสุเทพ เลยพระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์อีกเล็กน้อย เส้นทางบางตอนเป็นหลุมบ่อ ข้างทางบางช่วงคือเหวลึก สภาพเป็นป่าทั้งสองข้าง เมฆหมอกหนาตา เป็นการเดินทางหลังฝนตกด้วย ทัศนียภาพสวยงามมากครับ

นอกจากประทับใจความงามธรรมชาติแล้ว อีกอย่างคือความน่ารัก ความบริสุทธิ์ของเด็กๆ ภรรยาเคยคุยด้วยว่า แต่ก่อนนี้ ขณะลูกเรายังเล็ก ทำไมเราไม่เห็น ไม่รู้สึกถึงความน่ารัก ความบริสุทธิ์อย่างที่เราเห็น อย่างที่เรารู้สึกกับเด็กทุกๆคนในวันนี้บ้าง หรือเรามัวแต่เหนื่อย มัวแต่ยุ่งในการเลี้ยงดูเขา หรือขณะนั้นประสบการณ์เรามีน้อยกว่าที่จะรู้สึก..

เจ้าตัวน้อยเพิ่งโพสต์ท่าให้ถ่ายรูปอยู่เมื่อตะกี๊นี้เอง หันกลับไปอีกที อ้าว! หลับปุ๋ยไปแล้ว

นี่อีกคน แหย่ให้ยิ้มเท่าไหร่ แกเฉยลูกเดียว แถมจ้องเขม็ง ไม่มีหลบสายตาคน..ลูกผู้ชายตัวจริง(ฮา)

คนนี้กำลังเล่นน้ำในบ่อเล็กๆของสวนหย่อมอย่างไม่สนใจใครทั้งสิ้น วิธีสนุกของแก คือ เอาฝ่ามือตีน้ำๆๆให้กระเด็นใส่ พอพ่อมายุติเกมของแกด้วยความเป็นห่วง เท่านั้นแหละครับได้เรื่อง..แกไม่ยอมท่าเดียวเลย

เล็งหนุ่มน้อยคนนี้ไว้ ด้วยท่านั่งยองๆ ยกกล้องเตรียม กะว่าหันมาจ๊ะเอ๋เมื่อใด จะกดชัตเตอร์ทันที นึกยังไม่ทันจบ แกหันขวับมาเลย ถ่ายไม่ทันครับ อุตส่าห์ตั้งท่าแอบถ่ายอย่างดี เพราะเกรงจะกลัวคนแปลกหน้าแล้วหนี เปล่าเลย! เมื่อเห็นกล้อง แกกลับเดินรี่เข้าหา พร้อมโพสต์ท่ายังกับนายแบบแน่ะ ถ่ายเสร็จขอดูภาพตัวเองในกล้องซะด้วย ว่าฝีมือคนถ่ายใช้ได้มั้ย(ฮา) แล้วแกก็เดินจากไป อย่างไม่มีเยื่อใยใดๆ สมเป็นมืออาชีพจริงๆ

สรุปและยืนยัน..เด็กๆน่ารักเสมอครับ