ขอย้อนอดีตเล่าเรื่องราวตอนเด็ก ๆ เคยวิ่งตามพี่ชายไปตกปลาตามท้องทุ่งท้องนา พี่ชายถือคันเบ็ดที่ทำจากไม้ไผ่ก้านยาว ๆ พอเหมาะมือ ส่วนน้องสาวก็เดินตามหลังไปจนถึงคันนา มองหาที่เหมาะ ๆ ร่ม ๆ ใต้พุ่มไม้...ใจหมายจะดูเขาตกปลา...พี่บอกตรงนี้ปลาไม่ชุม...จึงเลื่อนไปอีกที่ เลื่อนไปเลื่อนมาจนเกือบรอบคันนา ตรงไหนปลาชุมปลาชุกก็ยืนอยู่ตรงนั้นนานหน่อย...ครั้นปลาติดเบ็ดพอกระตุก ๆ สักสองสามครั้ง ให้แน่ใจว่ากินเหยื่อแน่แล้ว...ก็ต้องรีบตวัดคันเบ็ดขึ้นมาเพื่อไม่ให้ปลาหลุดไปซะก่อน...คนนั่งก็คอยแหงนมองไปตามปลายเชือกที่ตวัดอย่างลุ้น ๆ เพื่อดูขนาดตัวปลา...พอได้ปลาก็รีบวิ่งไปดูพร้อมหิ้วถังไปให้พี่ (เป็นเด็กเฝ้าถังปลา) แล้วก็รีบวิ่งกลับมานั่งที่เดิมเพราะแดดร้อน นั่งดูอยู่ได้สักพัก...พี่ชายอีกคนก็ตะโกนเสียงดังมาจากอีกฝั่ง..."โอ้โห!! เสียดายจัง...ไม่น่าหลุดเลย"
ตกปลาอยู่พักใหญ่...ปลาก็เริ่มรู้ตัว...คนก็เริ่มหิวข้าว เป็นอันจบภาระกิจการตกปลาในวันนั้น พี่ชายมาชะโงกดูปรากฎว่าได้ทั้งปลาตัวเล็ก ตัวน้อย และตัวใหญ่ เสร็จสรรพพี่ชายก็เก็บข้าวของและเดินหิ้วถังกลับบ้าน...ระหว่างเดินกลับ...พี่ชายคนที่ร้องตะโกนเสียดายปลาที่หลุด...ยังคงพูดไม่หยุดถึงความเสียดาย..."ปลาตัวนั้นใหญ่มาก...ใหญ่กว่าทุก ๆ ตัวในถังนี้อีก ใหญ่มากเสียดายจริง ๆ ไม่น่าหลุดเลย พี่ตวัดพลาดไปหน่อย"....เหตุสุดวิสัย แต่อย่างไรก็ไม่ยอมหยุดพูด...เดินไปบ่นไปจนถึงบ้าน
กระทั่งปัจจุบัน...คำพูดเฉกเช่นนี้ก็ยังได้ยินได้ฟังอยู่เช่นเดิม...ทั้งจากพี่ น้อง เพื่อนร่วมเรียน เพื่อนร่วมงาน แม้กระทั่งหัวหน้างาน..."เสียดายจัง!! นี่ถ้าเราใช้วิธีการนี้...งานวันนั้นออกมาเยี่ยมเลย"..."เสียดายจัง!! เสื้อตัวนั้นหรือนาฬิกาเรือนนี้ สวยมาก ๆ เลย...ถ้าวันนั้นซื้อมาก็ดี"...แปลกดีที่คนเรา...มักจะเกิดความเสียดายกับหลายสิ่งหลาย ๆ อย่างในอดีต...เสียดายกับสิ่งที่ไม่ได้ครอบครอง...เสียดายกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ...ทำให้คิดทบทวนว่าแล้วทำไม...คนเราถึงต้องมานั่งเสียดาย...ในเมื่อสิ่งเหล่านั้นมันเป็นอดีตไปแล้ว...จะไปเสียดายทำไมกับนมที่หกไปแล้ว...ส่วนหลวงพี่ "ธรรมฐิต" ให้ความเห็นไว้ในบันทึก "สายน้ำ...ไม่ไหลย้อนกลับ" ที่ตนได้เคยเขียนไว้ให้น้องคนหนึ่ง...ว่านึกถึงการสอนของอาจารย์แบรนด์ไวท์แห่ง ร.ร.ยอร์จ วอชิงตัน ไฮสกูล ว่า "อย่าร้องให้เพราะนมหก" ...เฉกเช่นกัน...อย่าเสียดายกับใบไม้ที่หล่นลาต้น...เพียงเพราะธรรม(ชาติ)ให้เป็นไป...ธรรมชาติมักสอนคนเสมอ
ฉะนั้น ไม่ว่าจะคิดหรือจะทำสิ่งใดให้คิดก่อนทำ และขอให้ระวังไว้...อย่าทำนมหกนะจ๊ะ...ฉันบอกแล้วนะ "เสียดาย"
มีอีกคำค่ะที่ได้ยินสมัยเด็กๆ...ว่า
เมียตายไม่เสียดายเท่าเหล้าหกค่ะ...คริๆๆๆๆ
อย่าร้องไห้เสียดายนมหก คำคมจริงๆค่ะ
พี่เป็นคนที่เดินหน้าแล้ว ไม่ถอยหลัง ไม่เคยนึกเสียดายในสิ่งที่ตัดสินใจ
สวัสดีค่ะ
แหมชื่อบันทึก......อิอิ.อิ เอาของดีเป็นต้นไม้พูดได้จากวัดพระลอยมาฝากครับ มันเป็นธรรมชาติของมันจริงๆ
สวัสดีจ้าาาา...กรุงเทพฯ ฝนตกหนัก...ลมพัดแรง...ไฟดับไปชั่วขณะ
5555...แน่นอนที่สู้ดๆๆๆๆ..."เมียตาย...ไม่เสียดายเท่าเหล้าหก"
แต่ผู้หญิงกลับบอกว่า "เสียทองเท่าหัว...ไม่ยอมเสียสามีให้ใคร"...5555
------------------
ขอบคุณจ้าาาาาา
พี่ "ณัฐรดา" จ๋า...คำพูดคม ๆ คงคมได้ไม่เท่า...มือที่กรีดตวัดลงวาดดอกไม้หรอกค่ะพี่
ฝีมือเค้าดีภาพเค้าคมสมจริงจ้าาาาา
ขอบคุณมากค่ะ
สวัสดีค่ะ...พี่ครู ป.1 จ๋า...เช่นเดียวกัน...น้องก็เดินหน้าแล้ว...ไม่คิดจะถอยหลังกลับค่ะ
"เจ็บแล้วจำ...ช้ำแล้วจด...หมดเวรหมดกรรมเสียที...ชาตินี้ชาติหน้าไม่ต้องเจอกัน" (แรงไปไหมเนี่ย)
พี่เราคนนี้...เป็นคนใจเด็ดจริง ๆ...ช้อบชอบ...เด็ดขาดไปเลย..."หญิงเหล็ก" แกร่งดีค่ะ
----------------
ขอบคุณมากค่ะ
เห็นชื่อบันทึกแล้วรีบอ่านเลย(หนึ่งร้อยลบเก้าสิบห้า)
อ่านบันทึกอาจารย์ตอนตกปลาเลยนึกถึงความหลัง
(ธรรมฐิตก็มีความหลังนะอาจารย์)
เพราะธรรมฐิตพิจารณาเห็นว่าตอนที่หวิดแล้วปลาไม่ติด
มักจะพูดเสมอว่า..ตัวใหญ่จังไม่น่าหลุดเลย..
..คนในสังคมปัจจุบันก็เฉกเช่นเดียวกันนี้แหละคิดว่า
..สิ่งที่ยังไม่ได้มาย่อมมีค่ากว่าสิ่งที่ได้แล้วเสมอ..
ธรรมะหัวค่ำๆเหนาะอาจารย์...
มาอีกรอบไปบอกช้านะอาจารย์
ธรรมฐิตยังวัยรุ่นอยู่นะถึงสามหกแล้วก็เหอะ(หกลบสองบวกหนึ่ง)
แต่เชิญคัดสรรได้ตามใจชอบขอรับ
สวัสดีค่ะ...ท่าน "ผอ.ประจักษ์" แหม!! ท่าน ผอ.ก็เลยไม่ทันได้ตัดสินใจ...เข้ามาทันที...เพราะชื่อบันทึกแท้ ๆ
ขอบคุณมากค่ะ...เพราะมันเป็นเช่นนั้นเองหนอ...ธรรมชาติ
ข้อเขียนให้ข้อคิดดีนะคะ
นมัสการค่ะ...หลวงพี่
เชื่อเจ้าค่ะว่าหลวงพี่วัยรุ่น...นั่งบวกเลขลบเลขตั้งนานเจ้าค่ะ...หลวงพี่นี่ท่าจะเก่งคณิตฯ
ดีนะเจ้าค่ะที่ Vij เป็นลูกศิษย์ "อิ๊กคิวซัง"
-------------------
ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
เป็นงง!! กับ ดญ.เรณู (อ้อยเล็ก) ตามไปดูหน้าประวัติ เข้าไปหาบันทึกใหม่ ๆ อะไร ยังไม่เห็นมีทองซะกะอัน
ทำให้คนสวยงง...นี่บาปนะคะ...พระเจ้าก็อยู่ในบันทึกซะด้วย...บาปนะนั่นนะ
เฉลยมาเถอะค่ะ..."คนสวยแย่แล้ว" อิ๊กคิวซังช่วยด้วย
คุณ "ทิพย์" ขา...ขอบคุณมากค่ะ เ้ข้าไปบอกถึงความฉลาดตัวเอง (อิๆๆๆ)
คนแก่ชอบจำความหลังค่ะ...ทิ้งรอยไว้ในบันทึกแล้วนะคะ
อิๆๆๆ...แอบหัวเราะท่านมหาค่ะ...บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่...ไปจนถึงหลวงพี่
พาดหัวหวิวๆๆ หน่อยเป็นไม่ได้...เข้ามาโดยไม่รั้งรอ...ติดกับความคิดเลยท่าน
แหม!! ยังบอกว่าเสียดายจังอีก...ท่านมหานะท่านมหา...ทำไปได้ (ยื้มคำพูดคุณขจิต)
ขอบคุณมากค่ะท่านมหา...ดูแลสุขภาพนะคะท่าน
อ๋อมาจากประโยคนี้จ้า...ครูยะลาคนสวย
แต่ผู้หญิงกลับบอกว่า "เสียทองเท่าหัว...ไม่ยอมเสียสามีให้ใคร"...5555
****************************************
ครูอ้อยเล็กเลยอยากรู้ว่ามามีคนที่บ้านแล้วยัง..ก็เลยกลับมาถามว่าแล้วVijมีทองหรือยัง...ก็หมายถึงแต่งงานแล้วยัง..เพราะมีความรู้สึกคุ้นๆว่าคนสวยจะโสดน่ะ...เลยมาถามให้แน่ใจจ้า..คอนเฟิร์ม...คริๆ
ว้ายๆๆๆๆ แย่แล้ว คนสวยนึกออกแล้ว...คุณ "อ้อย" ขา ยังไม่มีทองเจ้าค่ะ
เห็นเค้าพูดกัน "เสียทองเท่าหัว...ไม่ยอมเสียสามีให้ใคร"