หลายปีผ่านมาแล้ว ฉันยังนำวิธีการเรียนการสอนภาษาอังกฤษที่ได้รับการถ่ายทอด

และแลกเปลี่ยนกันจาก กลุ่มอาสาสมัครที่เดินทางมาเองอย่างอิสระ

ไม่ผูกพันกับงบใดๆของทางราชการ

ยกเว้นงบของพ่อบ้านของฉันที่ต้องคอยเติมลงในกระเป๋าให้ฉันเป็นประจำ

และเธอก็ยินดี เพราะนั่นคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือตำรา

และกฏเกณฑ์ที่ฉันชอบ

และรู้สึกเป็นอิสระกับการมีชีวิตในโลกที่มันผันผวนไปเสียทุกระบบ

แต่ 1 ปีผ่านมานี้ฉันยังไม่ขยับปากบอกอาสาคนไหนให้บินมาช่วยเหมือนทุกปี

วันนี้ฉันเพิ่งเปิดเมล์ดู หลังจากให้คุณหมอฉีดยา และพักผ่อนบ้าง

 เบื่อๆก็มานั่งหน้าคอม จึงได้เห็นเมล์จาก

อดีตอาสาสมัครที่ตอบกลับมาจาก ประเทศอังกฤษ

เธอชื่อJane ค่ะ น่ารัก อ่อนหวานและสวยมาก ต่างจากสาวชาวตะวันตกทั่วไป

เธอมีพี่น้อง สองคน มีคุณพ่อ คุณแม่ที่มีอายุรุ่นเดียวกับฉันJane

เป็นคุณหนูที่บ้าน เธอไม่เคยออกจากบ้านโดยไม่มีพ่อแม่

และเมื่อเธอเรียนจบ ป.ตรี สาขา ภูมิศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแคมบริดจ์

เธอเลือกที่จะมาเมืองไทย การมาเมื่องไทยในครั้งนี้

เธอได้รับข้อมูลจากฉันเล่าถึงความอัตคัต และความอ่อนด้อยทางภาษาอังกฤษของฉัน

 เธอประทับใจ และปรึกษาพ่อแม่ของเธอและตัดสินมาช่วยฉัน เป็นเวลา 3 เดือน

และนั่นเป็นครั้งแรกที่เด็กสาวจากกรุงลอนดอนบินออกจากบ้าน

มาท่องโลกที่เมืองไทยเป็นแห่งแรกในชีวิตเธอ

เราทำกิจกรรมการเรียนการสอนร่วมกัน

ฉันเหนื่อยมากขึ้นกับการหาตำราการสอนภาษาอังกฤษมาเรียนรู้

เพื่อจะได้มีเรื่องคุยแลกเปลี่ยนกับเธอ ชีวิตมีค่ามากในช่วงนั้น

 เด็กน้อยมีความสุข และมีผลงานที่ไม่ใช่เกิดจากครูสั่งมาอวดให้ชมกันมากมายทุกวัน

เราเรียนรู้ไปพร้อมๆกัน ทั้ง เด็กน้อย Jane  และฉัน

เมื่อครบกำหนดกลับ พวกเราจัดงานเลี้ยงส่งเธอกันเอง

ไม่มีผู้บริหารร่วมงาน นอกจากเพื่อนครูอีกสามท่าน

และเด็กน้อย Janeสนุกมาก เพราะเราเล่นกลองยาว รำวง

 และลอยกระทงทั้งๆที่ไม่ใช่เทศกาลและ สอนการทำกระทง ฉันเย็บกระโปรงให้Jane 1 ตัว

โดยพาเธอไปเลือกผ้าด้วยตัวเอง Jane เลือกผ้าฝ้าย

และฉันซื้อผ้าพันคอไหมฝากแม่และน้องสาวของเธอ

และไม่ลืมที่จะซื้อเน็คไทผ้าไหมฝากพ่อของเธอด้วย

เด็กน้อยเอาพระห้อยคอมาฝากเธอ แต่ฉันดูพระไม่เป็น ขนมเด็กๆ เป็นภาพที่ทุกคนประทับใจยิ่งนัก

วันนี้มีจดหมายเมล์จากเจนมา 1 ฉบับ

ฉันอยากนำมาเก็บไว้ในบันทึกนี้ เพื่อเป็น บทเรียน และระลึกถึงความประทับใจ

 และอาจเป็นประโยชน์บ้างต่อผู้สนใจรวมทั้งเด็กน้อยลูกศิษย์ของเจน

จักได้เรียนรู้ไปพร้อมๆกับฉันอีกครั้งหนึ่ง

Dear Krutoi,
 
It is lovely to receive this email from you. I hope you and your family are well.
 
It is good to hear that you are still teaching at the Sahakornnikomklur School. I hope the children are being good students and speaking English well!
 
I miss Thailand and often think about my trips to your country. I have not been able to go travelling again, but I hope to go again one day. Good luck with the mangrove coast - I think it will definately help with global warming! It is a very good thing to do - good for the environment.
 
I am working in London and I enjoy seeing friends and family.
 
I hope to receive another email from you soon.
 
Have fun in the Gulf of Thailand. Please say "hello" to the students from me!
 
Love

From:

Jane Richardson 

Sent:

Wednesday, August 26, 2009 4:23:21 PM

To:

Kru Toi

ขอบคุณแหล่งข้อมูลเพิ่มเติม

http://ecurriculum.mv.ac.th/library2/histrory/souteastasia/klong01.html

http://www.banramthai.com/html/ramwong.html

http://th.wikipedia.org/wiki/

http://www.loikrathong.net/th/kt_online.php

http://www.thaiamulet.com/amulet/somdej/somdej2_t.htm