เขาขุดหลุมอย่างนี้เพียงเจ็ดหลุมก็ได้ปลาทุกเช้า และทำเป็นอาหารสำหรับทุกคนกินไปจนถึงเย็น

                เช้าวันเสาร์เมื่อผมลืมตาขึ้นมา บนกระท่อมไม่มีใครเลย มองไปข้างล่าง มีเพียงควายสี่ตัวที่ยังคงนอนอยู่ที่เดิม กองไฟที่อยู่ข้างๆ มอดแล้ว ไกลออกไปมีสายหมอกบางๆ เห็นนกแซงแซวสองตัวบินหยอกล้อกัน ถลาว่อนจับกิ่งไม้ กิ่งนั้นบ้างกิ่งโน้นบ้าง พร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างเบิกบาน

        ผมเก็บที่นอน ล้างหน้าแปรงฟัน พอลงบันได เดินไปแค่สิบก้าวก็ถึงคันนาที่เดินได้สบาย แต่เวลามีคนเดินสวนมา จะต้องมีคนหนึ่งลงไปที่ท้องนา ให้อีกคนเดินผ่านไปก่อน แล้วค่อยขึ้นมาบนคันนาเดินต่อไป

        ข้าวกำลังตั้งท้อง กอใหญ่สูงเลยเข่าเล็กน้อย ข้างๆ คันนามีผักอีฮีนสีเขียวขึ้นเป็นกอหนาแน่นเป็นแถวยาวไปตามคันนา เลยจากผักอีฮีนออกไปกลางผืนนา มีผักแว่นและผักผ่องปล่อยใบให้ลอยอยู่บนผิวน้ำดูปละปลาย แซมด้วยแพงพวยที่ชูช่องาม สีม่วงบ้างขาวบ้าง น้ำในผืนนาใส มองเห็นปลาเล็กๆ หลายตัวแหวกว่ายเล่นน้ำ พอผมเดินเข้าไปใกล้ก็รีบว่ายหนีไปกลางผืนนา

        ผมสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด พร้อมกับชูสองมือขึ้นเหนือศีรษะ กลั้นหายใจสักพัก แล้วผ่อนลมหายใจออกช้าๆ พลางลดมือลง

        “ครูจะไปไหน” เสียงชินน้องคนเล็กของเหรียญซึ่งเพิ่งจบ ป. 4 ปีที่แล้วดังขึ้นด้านซ้ายมือ ผมหันไปดู เห็นชินสะพายข้องค่อนข้างหนัก ยืนยิ้มมาทางผม

        “ข้องอะไรน่ะ” ผมไม่ตอบคำถามของชิน แต่ถามย้อนกลับไป และเดินเข้าไปหาเขา

        “ข้องปลา” ชินตอบพร้อมกับปลดข้องออกจากไหล่ขวา

        ภายในข้องมีปลาช่อนโตขนาดกระบอกไฟฉายสามตัวและปลาหมอจำนวนหนึ่ง พอผมถามว่าได้มาอย่างไร ชินก็พาผมเดินย้อนไปดูที่เขาได้มา

         เดินไปไม่กี่ก้าว พอถึงตรงที่คันนาตัดกันเป็นสี่แยก ชินชี้ให้ผมดูหลุมหนึ่งที่อยู่กลางคันนา ลึกหนึ่งศอก กว้างประมาณห้านิ้วฟุต บริเวณปากหลุมถูกปาดเรียบเป็นทางยาวไปถึงน้ำในผืนนาทั้งสี่ด้าน

         “ได้ปลาจากหลุมนี้เหรอ” ผมถามด้วยความสงสัย

        “ใช่” ชินยืนยันแล้วขยายความว่า ตอนค่ำเขาจะเอาดินที่อยู่ใต้น้ำในผืนนา มาละเลงที่ปากหลุมเป็นทางไปจนถึงขอบคันนา พอกลางคืนปลาออกหาอาหารตัวไหนโชคร้ายก็จะขึ้นมาบนคันนาตามดินที่ละเลงไว้ แล้วตกลงไปในหลุม ไม่สามารถกระโดดขึ้นมาได้ หากคืนไหนฝนตกจะมีปลาตกลงไปในหลุมมาก

        ชินเล่าว่า เขาขุดหลุมอย่างนี้เพียงเจ็ดหลุมก็ได้ปลาทุกเช้า และทำเป็นอาหารสำหรับทุกคนกินไปจนถึงเย็น


อ่านต่อ ตอน 38. อาหารเช้าที่เถียงนา