สัปดาห์ที่ผ่านมา ..  ฉันได้มีโอกาสได้ยินการสนทนากับเด็กชายหญิงกลุ่มหนึ่งจำนวน ๖ คน  ทั้งหมดเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ และเด็กกลุ่มนี้เป็นที่กล่าวถึงว่า.."เป็นเด็กค่อนข้างไม่เอาไหน เกเร ขี้เกียจ อ่านหนังสือไม่ออก เขียนไม่ได้ และไม่สนใจเรียน" 

            เนื่องจากเด็กทั้งกลุ่มเดินผ่านห้องเรียนของฉันไป  และเป็นชั่วโมงว่าง ฉันจึงถือโอกาสจัดหนังสือ และเอกสาร  พวกเขาเข้ามาช่วยและบอกว่า "คุณครูไปอบรม ให้งานไว้และทำเสร็จแล้ว" 

           พวกเขาช่วยกันจัดเอกสาร ปัดฝุ่นและเช็ดหน้าต่างและก็คุยกันไป  ตามประสาเด็ก  โดยไม่ระวังตัว อีกอย่างหนึ่งเพราะเขาเห็นฉันเดินไปห้องข้าง ๆ แต่กลับมาแบบเงียบ ๆ ฉันได้ฟังเขาคุยกัน แม้ว่าเขาจะคุยเสียงไม่ดังนักแต่ฉันก็ได้ยินชัดเจน  ทำให้ได้ข้อคิดที่พอสรุปได้ว่า  พวกเขามีทัศนคติต่อครูอย่างไร 

          ๑.คุณครูเขาชอบ

              ครูที่พูดตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม เพราะพวกเขาให้ภาษาถิ่น  บางครั้งหรือหลายครั้งเขาฟังภาษาไทยกลางแล้วเข้าใจยาก และกล่าวว่าครูแบบนี้เป็นคนจริงใจดี  

              ครูที่แต่งตัวสวยงาม  สะอาด เป็นระเบียบ แต่งหน้านิดหน่อย เพราะจะได้ดูเป็นแบบอย่าง ชอบครูผู้ชายที่ไม่มีหนวดหรือครูผู้ชายผมสั้น

              ครูที่อบรมสั่งสอน  พูดแต่เรื่องราวที่ดีงาม มารยาทที่พวกเขาไม่รู้ อยากให้ครูว่ากล่าวอบรมแทนการตำหนิติเตียน

              ครูที่เข้าใจพวกเขา ยกโทษและให้อภัยเขาในบางเรื่อง  ที่เขาไม่ได้เจตนาที่จะทำผิด  เพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์

              ครูที่ดูแลห้องเรียนสะอาด น่าอยู่ สวยงาม อากาศเย็นสบายและชอบห้องเรียนแบบโล่ง ๆ ไม่ต้องตกแต่งรุงรัง 

              ครูที่ตรวจการบ้านบนกระดาน และครูที่ตรวจการบ้านแล้วเรียกเขาไปอธิบาย  ทำให้เข้าใจดีขึ้น

              คุณครูที่ยิ้มทักทายและรับไหว้นักเรียนเมื่อทำความเคารพ  ครูบางคนลดกระจกและจอดรถรับไหว้นักเรียน  แบบนี้ชอบแต่ไม่ต้องถึงกับจอดรถก็ได้สงสารครู

         ๒.คุณครูที่เขาไม่ชอบ

            ครูที่จู้จี้ ขี้บ่น พูดซ้ำ ๆ ซาก ๆ พูดในทางลบและทำให้น่ารำคาญมากกว่าอยากฟังและปฏิบัติตาม

            ครูที่แต่งตัวไม่เรียบร้อย ไม่เป็นระเบียบ นุ่งกระโปรงสั้น คาดเข็มขัดใต้สะดือ เหมือนนางแบบ  ครูผู้ชายแต่งกายด้วยเสื้อผ้ายับยู่ยี่ และครูที่สวมรองเท้าแตะมาโรงเรียน

            ครูให้กระดาษเขาแผ่นเดียวแล้วเดินจากไป  ไม่เข้าห้องเรียน ไม่มาดูแลว่าเขาควรจะทำอะไรบ้าง  และครูที่เข้าห้องเรียนช้า 

            ครูที่ไม่ทำอะไรเพื่อเด็กหรือเพื่อโรงเรียนเลย  วัน ๆ แค่เพียงมาโรงเรียน ไม่มีการสร้างสรรค์และพัฒนา 

            ครูที่เสียงดัง หรือทำเสียงแหลมจนเกินไป เหมือนดัดเสียง  รู้สึกแสบแก้วหูและไม่น่าฟัง ไม่อยากฟัง

            ครูที่เจ้าอารมณ์ คุ้มดี คุ้มร้าย ถ้าอารมณ์ดีก็พูดดีปากหวาน อยากจะอาเจียนถ้าอารมณ์ไม่ดีก็ด่าเสียหาย

            คุณครูที่กล่าวถึงส่วนใหญ่  คงเป็นคุณครูในอดีตของเขา  เพราะบางท่านที่เด็กกล่าวมาฉันไม่รู้จัก  ทำให้สะเทือนใจหันกลับมามอง  "เด็กแบบนี้กับครูแบบนั้น" ใช่ฉันบ้างหรือเปล่า   หรือว่าเพราะครูแบบนั้นเด็กจึงเป็นแบบนี้

           ขอขอบใจนักเรียนกลุ่มนี้ที่ให้บทเรียนและข้อคิดอันล้ำค่า  โดยไม่ต้องเสียเวลาไปสอบถามหรือซักไซ้ไล่เรียง  อาจจะได้ความจริงแฝงความเท็จผสมผสานอยู่ด้วย  ถือว่าเป็นประโยชน์มากหากนำมาเล่ากล่าวในบันทึก  หรืออาจจะเป็นเรื่องขบขันสำหรับท่านผู้อ่าน  เพราะเขาคือ"เด็กแบบนี้" และขออโหสิกรรม"ครูแบบนั้น" ไว้ณที่นี้