เด็กหญิงชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ ร้องไห้ฟูมฟาย  เมื่อแม่ขอตรวจดูสมุดหนังสือและกิจกรรมที่ได้เรียนในวันนั้น  เธอปิดสมุดเขียนตามคำบอก  ไม่ยอมให้แม่ดูสมุดเล่มนั้น  เพราะเธอถูกคุณครูกาผิดคำว่า "เมฆ" 

         เธอได้อ้อนวอนและขอร้องให้แม่ไปถามคุณครู  เพื่ออยากจะทราบเหตุผลว่า  ทำไมคุณครูจึงกาผิดคำว่า "เมฆ" ที่เธอเขียนสะกดคำด้วย  ในตอนนั้นเธอรู้สึกเสียใจและอายแม่เป็นอย่างมาก 

        เมื่อแม่ตรวจพบ  แม่จึงชี้แจงกับเธอว่า "เธอจะถูกได้อย่างไร  คำที่เธอสะกดนั้นอ่านว่า เคมไม่ใช่เมฆ"  เพราะเธอสะกดคำว่า "เฆม" แล้ววันนั้นเธอต้องร้องไห้มากกว่าเดิม  เพราะแม่ให้เธอคัดและสะกดคำว่า "เมฆ" เต็มหน้ากระดาษ 

        จนกระทั่งปัจจุบัน  แม้ว่าเธอได้ผ่านชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ มาเกือบ ๕๐ ปีแล้วก็ตาม  เธอเห็นเมฆทีไรทำให้เธอคิดถึงแม่  เธอมักจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าในยามที่มีเมฆเมื่อเธอรู้สึกเศร้าใจ  ท้อแท้  ทำให้เธอรู้สึกว่ามีกำลังใจขึ้นมาทันที  และเมื่อเธอมีความสุข สมหวัง สำเร็จ เธอก็มักจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อสูดหายใจลึก ๆ เข้าปอดให้มีกำลังก้าวเดินต่อไป  และวันนี้เธอมีเมฆมาบอกความรู้สึก

               ถ่ายภาพด้วยกล้อง digital IXUS 95 IS Cannon ที่บริเวณโรงเรียนในตอนเย็น หลังเวลา ๑๖.๓๐ น.