วิถีชนบทที่ห่างไกลจากเมืองหลวง

เป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรนั้น

ไม่ใช่ปัญหาสำคัญในโลกปัจจุบันนี้

ต่างจากเมืองชนบทที่จังหวัดนครศรีธรรมราชในอดีต

ที่แม้ว่าครอบครัวของฉันจะได้พักอาศัยอยู่

ในต.ในเมือง อ.เมือง จ.นครศรีธรรมราช

และระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวเราก็สามารถเข้าไปวิ่งเล่น

ในบริเวณลานทรายหน้าพระอุโบสถ์

ของวัดพระมหาธาตุได้อย่างง่ายๆนั้น

เป็นเครื่องแสดงว่าครอบครัวของเราอยู่ในชุมชน

แต่ในสมัยนั้นยังดูเหมือนว่า ที่ๆบ้านของเราตั้งอยู่ก็ยังห่างไกลจากต.ท่าวัง

ซึ่งเป็นตำบลที่มีสถานีรถไฟ มีผู้คนสัญจรไปมา เป็นศูนย์กลางการค้า

และมีแหล่งเรียนรู้ที่เรียกว่าทันสมัยที่สุดในเวลานั้น

ฉันรับรู้ว่านครศรีธรรมราชที่ฉันรู้จักในวัยเด็กนั้น

ได้เปลี่ยนแปลงเจริญรุ่งเรื่องตามยุคสมัยมาก

เพื่อนบอกฉันว่ามันเปลี่ยนแปลงมาก...จนฉันอาจจำอะไรไม่ได้

ถ้าฉันมีโอกาสกลับไปเยี่ยมพวกเขาอีกครั้ง

แม้แต่โรงเรียนวัดพระมหาธาตุที่ฉันเคยร่ำเรียน

เมื่อครั้งเป็นเด็กประถมศึกษา

ก็ยังเปลี่ยนแปลงไปมาก ฉันนึกในใจว่า

โถ เพื่อนเอ๋ย เราจากมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

จนเวลานี้เราเองก็แทบจะจำตัวเราเองไม่ได้เช่นกัน  อิอิ

ในสมัยที่ฉันเรียนนั้นมีคุณครูใหญ่ชื่อ

คุณครู นายเปลี่ยน  แต่ฉันจำนามสกุลท่านไม่ได้

สิ่งที่ฉันจำได้กลับเป็น เหตุการณ์ที่คุณครูใหญ่ท่านเสียชีวิต

จำภาพเหตุการณ์ที่พวกเราเด็กนักเรียนได้มีโอกาสไปร่วมงานพิธี

นอกเหนือจากภาพที่คุณครูใหญ่ท่านยืนอบรมพวกเราหน้าเสาธง

ต่อหน้านักเรียนหลายร้อยคน

ก่อนที่ฉันจะจบชั้นประถมศึกษาตอนปลายในเวลานั้น

คือชั้นประถมศึกษาปีที่7

ท่านได้สิ้นชีวิต และจากไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยโรคประจำตัว

ฉันรับรู้เพียงว่าท่านป่วย ท่านผอมมาก

แต่ไม่เคยหยุดโรงเรียน ไม่เคยหยุดที่จะอบรมพวกเราหน้าเสาธงทุกวัน

ช่างต่างกับโรงเรียนในสมัยนี้มาก

และภาพที่ฉันจดจำอย่างไม่รู้ลืมคือ

ภาพที่พวกเรานักเรียนคอซองเสื้อปกทหารเรือ

พยายามเบียดเสียดผู้คนที่มาร่วมพิธีฌาปนกิจท่าน

ฉันกับเพื่อนได้จูงมือแอบขึ้นไปมุงดูตอนที่ผู้ใหญ่กำลังเปิดโลง

เพื่อทำพิธีล้างหน้าผู้วายชนม์ก่อนนำขึ้นเมรุ

ฉันถือโอกาสที่ผู้ใหญ่กำลังชุลมุน วุ่นวายกับการสั่งการในพิธี

ซึ่งดูมันยิ่งใหญ่มากสำหรับฉันในเวลานั้น

และนั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตฉันที่ได้ร่วมงานพิธีนี้ในวัยเด็ก

และได้เห็นภาพผู้ไร้วิญญาณ

คงนอนนิ่งสงบ ไม่ไหวติง ไม่รับรู้อะไรแล้ว

ฉันยืนมองด้วยความตระหนก

และรับรู้ว่าไม่นานร่างนั้นจะถูกย่อยสลายเหลือไว้เพียงเถ้าถ่าน

ที่อีกไม่นานก็จะกลายเป็นฝุ่นละออง

ด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นลึกๆในใจ

เหงาและเจ็บปวดลึกๆ

แต่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่ยังสงบนิ่งในใจฉันและผงาดขึ้นในความรู้สึกของฉันในเวลานั้น

กลับเป็นสิ่งที่อยู่ในใจผู้คน โดยรอบ อย่างไม่มีวันลืม

คือความดีของคุณครู ที่ท่านได้ทำความดีทิ้งไว้ในจดจำ เป็นเยี่ยงอย่างของคนดี

คนดีที่สร้างคนในดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสงบสุข

คนดีที่ครูสร้างให้ช่วยสร้างสานและสืบทอดเจตนารมย์ที่ดีเพื่อคนรุ่นหลัง

เพื่อสังคมทีดี มีความสุข สืบต่อไป

                                           แด่คุณครูด้วยดวงใจ