วันที่ 17 – 21 มีนาคม 2549 ณ วัดราชโอรสาราม กรุงเทพมหานคร หนึ่งบทเรียน ที่อยากนำเสนอ คือ  การเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติ “วิปัสสนากรรมฐาน”
  

         วิปัสสนากรรมฐาน คือ การฝึกอบรมปัญญาให้เกิดความรู้ ความเข้าใจตามสภาพธรรม ตามความเป็นจริง โดยฝึกปฏิบัติ 3 แบบ ได้แก่ ฝึกกิริยา บริกรรม และรู้สึกในอาการนั้นๆ เป็นการเจริญสติเฝ้าตามดูและระลึกรู้ความรู้สึกทางร่างกายและจิตใจอย่างถูกตรง ไม่คิดปรุงแต่ง วิเคราะห์วิจารณ์ใดๆ

         เป็นการทำความรู้สึกตัวอย่างชัดเจน จากอากัปกิริยาทุกขณะเดินจงกรม 

 “ขวา – ย่าง –หนอ”    “ซ้าย – ย่าง – หนอ”   

        ขณะเปล่งเสียงก็มีสติให้รู้ถึงกิริยาที่ยกขาขวาเมื่อกล่าวคำว่า "ขวา" 

        รู้ขณะกำลังย่างขาขวาออกไปพร้อมเสียงที่ผัสสะอวัยวะรับเสียง(หู) ว่า "ย่าง" 

        รู้ขณะกำลังจรดปลายเท้า และสิ้นสุด..รู้ขณะสัมผัสพื้นด้วยส้นเท้า เมื่อสิ้นเสียงว่า "หนอ" 


         เป็นการมีสติตื่นรู้...ปลุกปฏิภาณไหวพริบให้ได้เจริญพัฒนา ได้เข้าใจใน อนิจจัง ทุกขัง และอนัตตา ...รู้ว่า เมื่อยหนอ เจ็บหนอ ง่วงหนอ ... เป็นการรับรู้และเรียนรู้ “ ละ” และ “ วาง ” ถึงสรรพสิ่งที่ .. .ล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป
 
         สิ่งที่ได้จากบทเรียนครั้งนี้... ดิฉันขอนำบทประพันธ์ของ พระครูพุทธิสารสุนทร (พระอาจารย์บุญกู้ อนุวฑฒโน) วัดพระศรีมหาธาตุ กรุงเทพ ในหนังสือ " ตามรอยธรรม ย้ำรอยครู " หน้า 98
          ...ศึกษาจาก...ห้องสมุดวัดราชโอรสาราม กรุงเทพมหานคร
มาเป็นบทสรุปความรู้ที่ได้รับ
เหตุเพราะ...เป็นเกร็ดธรรม ...บทประพันธ์ที่เรียบเรียงไว้ได้อย่างสมบูรณ์ยิ่งค่ะ

จิตคนเราดุจลิงนิ่งไม่ได้
คุมจิตไว้จะได้สมอารมณ์หวัง
สำรวมตา ระวังปาก รู้จักฟัง
จิตคอยย้ำ เพ่งกรรมฐานงานสำคัญ

การภาวนาแม้เหนื่อยยาก
ยอมลำบากอย่าท้อถอย
สุดทางที่รอคอย
คืออมตสุขสิ้นทุกข์ใจ