เกือบแย่แล้วสิ  เคราะห์ดี  ที่ครูอ้อย มีลำขาที่แข็งแรง  ออกกำลังกายด้วยการเดินสม่ำเสมอ  อุบัติเหตุ  จึงไม่เกิดขึ้นคราวนี้   หรือคราวไหน  ครูอ้อยก็ไม่ต้องการให้เกิดขึ้นกับใคร

เรื่องมีอยู่ว่า  ครูอ้อยไปติดต่อทำธุรกรรม  ที่ธนาคาร 

ไม่ได้นำรถยนต์ไป  ครูอ้อยเดินออกจากโรงเรียน  และเดินไปทางสะพานปูนที่ทำไว้เพื่อข้ามคลองเล็ก 

ที่บริเวณนี้กำลังก่อสร้าง 

ขาไป  ครูอ้อยไม่เห็นมีเชือกอะไรเลย 

แต่ขากลับ  ครูอ้อยก็คิดว่าไม่มีเชือกอะไร   ครูอ้อยเดินสะดุดเชือก  ที่ขึงเพื่อวัดระดับ.....เกือบล้ม 

ซึ่งเป็นสะพานพาดเดินไปมา   หากล้มก็คงฟาดกับสะพานปูนสำเร็จ หรือ ไม่ก็ตกลงไปในน้ำครำดำๆ  

พูดแล้วนึกหวาดเสียวไม่หาย  ขาข้างขวาขวิดกับข้างซ้าย  มีรอยถลอกเล็กน้อย.....ผู้ปกครองเดินตามหลังมา  ยังบอกกับครูอ้อยว่า......เห็นเดินอยู่ดีดี  ก็ทำท่าจะล้มลง  

นึกในใจ  เสียใจ  หากเกิดขึ้น  ครูอ้อยคงจะไม่ได้เดินทางไปประเทศอังกฤษ แน่เลย.....ทั้งๆๆที่ส่งเงินมัดจำไปแล้ว  เมื่อกี้นี้เอง

บันทึกเดิมๆๆที่..... วัตถุประสงค์ที่จะไปอังกฤษของครูอ้อย  ..... ศึกษาและเตรียมการก่อนเดินทางไป...อังกฤษ  ..... ความฝันในวัยเด็กเป็นจริงที่...อังกฤษ ..... ครูอ้อย แซ่เฮจะไปอังกฤษกับคุณสะมะนึก...เฮ้  .....