เพราะมันอาจจะทำให้เราเห็นภาพของตัวเราชัดเจนและตรงกับความเป็นจริงมากขึ้นก็ได้นะครับ...

          เพื่อนผมคนหนึ่งครับเคยนิยามความหมายของคำว่า "ชีวิต" ไว้ว่า "ชีวิตคือภาพที่ยังวาดไม่เสร็จ" ซึ่งฟังดูแล้วเป็นนิยามแนวอาร์ตบวกปรัชญานะครับ ซึ่งหากเราจะมองชีวิตของเราเหมือนภาพวาดสักภาพหนึ่ง ภาพ ๆ นี้คงเป็นภาพที่มีหลากหลายมุมนะครับ...

 

          มุมแรกเป็นมุมที่ตัวเรามองตัวเราเองนะครับ ซึ่งภาพชีวิตจากมุมมองนี้ผมว่าน่าจะเป็นภาพชีวิตที่ชัดเจนและตรงกับตัวเรามากที่สุดนะครับ และอีกมุมหนึ่งเป็นมุมของภาพ ๆ เดียวกันคือภาพชีวิตเราจากมุมมองของคนอื่นนะครับ ซึ่งมุมมองนี้อาจจะมีความแตกต่างและหลากหลายได้นะครับ...

 

      

 

           แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันนะครับที่ภาพจากมุมสะท้อนของคนอื่นกลับมีความชัดเจนและตรงกับชีวิตของเรามากกว่าภาพจากมุมมองของตัวเราเองนะครับ ซึ่งสำหรับผมแล้วในบางครั้งสภาวการณ์นี้ก็สามารถเกิดขึ้นได้กับใครคนใดคนหนึ่งก็ได้นะครับ...

 

           ซึ่งสภาวการณ์เหล่านี้อาจจะเกิดจากความยึดมั่นถือมั่นกับสิ่งใด บุคคลใดหรือแม้แต่ตัวเราเองมากเกินไป การติดอยู่กับกับดักใดกับดักหนึ่งหรืออาจจะเกิดจากการที่ตัวเราตกอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า "หลง" ไม่ว่าจะเป็นการหลง "ผิด" อยู่กับวิธีคิดบางอย่าง หรือหลง "ทาง" ในวิถีที่กำลังเดินอยู่ก็ได้นะครับ...

 

           ผมว่าวิธีง่าย ๆ วิธีหนึ่งที่ช่วยเราให้หลุดพ้นจากกับดัก การยึดติด หรือสภาวะที่เรียกว่าหลง คือการเปิดใจ เปิดรับ ภาพหรือเสียงสะท้อนจากคนรอบ ๆ ข้างของเรา เพื่อนำมาทบทวนเปรียบเทียบกับมุมมองหรือสิ่งที่เราเห็นในมุมมองจากตัวเรา เพราะมันอาจจะทำให้เราเห็นภาพของตัวเราชัดเจนและตรงกับความเป็นจริงมากขึ้นก็ได้นะครับ...