ไม่อ่านไม่ได้แล้ว...(เพราะจะไม่รู้ไง..ฮิฮิ)

วีรกรรมของน้องฝุ่น !!!!! ไม่อ่านไม่ได้แล้ว...(เพราะจะไม่รู้ไง..ฮิฮิ)

“คุณครูเห็นน้องฝุ่นไหมครับ...?”  คำถามนี้ถูกถามครูเวรที่คอยดูแลเด็กหลังเลิกเรียนหลายต่อหลายครั้งนัก...

ตอนแรก ๆ ก็เล่นเพลินอยู่หลังสวนพฤกษศาสตร์หลังหอประชุม...ต้องเดินตามหา...

พออยู่ ป. 2 ก็เริ่มออกลาย...

วันนั้นแม่เขาเป็นคนไปรับ....สวนพฤกษศาสตร์ถูกหาจนทั่ว...เด็กคนอื่น ๆ กลับกันเกือบหมดเหลือแต่เด็กที่อยู่ประจำไม่กี่คน...แม่เริ่มใจเสีย...

ครูเวรส่งเด็กและยามหน้าประตูเริ่มออกตามหาช่วย.....

สุดท้าย..โผล่ออกมาจากไดโนเสาร์..กระดานลื่น....เฮ้อ...

 

ป. 3 วีรกรรมหนักขึ้นอีก....

          คราวนี้หายไปพร้อมกับหลาน....ลูกของพี่สาวที่อยู่อยู่ชั้นอนุบาล...

ทั้งพ่อทั้งแม่..ครู..ยาม..หากันจนเหนื่อย...

“หัวหยองนะรึ..ตะกี้ยังเห็นอยู่แวบ ๆ” ยามเฝ้าประตูบอก...

แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่เจอ..เย็นมาก ๆ แล้ว...

ผมตัดสินใจขับรถกลับไปดูที่บ้าน....ใจหายใจคว้ำไปตลอดทาง...

และทันได้เห็นสองสาวน้อยวิ่งแวบเข้าซอยหน้าบ้าน..ห่างจากโรงเรียนราว 1 กิโลเมตร...

วันนั้นแม่เขาตั้งกัณฑ์เทศน์ซะนาน....เฮ้อ...เฮ้อ....

 

ตอนนี้อยู่ ป. 4 คิดว่าจะมีวีรกรรมอีกไหมครับ....

แน่นอน...หาไม่เจออีกครั้ง.....

เย็นมาก ๆ แล้วด้วย....

เชื่อว่าไม่น่าจะกลับบ้านเองอีกเพราะไม่ใช่เด็กที่จะผิดคำพูดที่สัญญาไว้..

“ลูกดิฉันก็หาไม่เจอเหมือนกัน...” แม่ของเพื่อนน้องฝุ่นก็ร้อนใจไม่แพ้กัน...

ยุ่งละสิ...ครั้งแรกหายคนเดียว..ครั้งสองหายพร้อมเด็กอนุบาล..คราวนี้หายพร้อมเด็ก ป. 4 ด้วยกัน...

          “พ่อ...”เสียงเรียกพาให้ใจชื้นขึ้น....

“หนูทำเวรอยู่บนห้องกับเพื่อน..แล้วพี่คนงานล็อคประตูเหล็กด้านล่าง..ออกไม่ได้..ร้องเรียกอยู่นานกว่าพี่เขาจะมาเปิดให้...”

เฮ้อ  เฮ้อ  เฮ้อ  เฮ้อ .....