รอยยิ้มของเด็กที่สามารถเอาชนะผมได้ และเสียงหัวเราะของเขาที่เห็นผมตีลูกข่างพลาด กระโดดยางไม่ข้าม สร้างความสุขให้ผมมาก

          เป็นความโชคดีของหมี หรือของชาวบ้าน โชคดีของหมีคือหนีชาวบ้านได้ทัน โชคดีของชาวบ้านคือ ไม่ได้โดนหมีขย้ำ เพราะสี่คืนของเดือนกระจ่างฟ้า กลุ่มนักล่าบ้านคำบากไม่ได้เจอหมีเลย เพียงเห็นรอยเล็บที่มันฝากไว้บนเปลือกต้นไม้ บางกลุ่มเข้าใกล้หน่อย ได้ยินเสียงเล็บหมีครูดกับเปลือกไม้ลงสู่พื้นดิน และเสียงวิ่งแทรกพุ่มไม้จากไปด้วยความตระหนก เพียงชั่วไม่กี่วินาที

           กันยายน 2512 ธรรมชาติทำหน้าที่อย่างไม่บกพร่อง ข้าวเริ่มออกรวง ฝนโปรยปรายถี่ขึ้น ผมยังคงสอนคนเดียว ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนจากวิตกกังวลเป็นการสอนด้วยความสนุกสนาน แม้ทางไปโรงเรียนจะเฉอะแฉะ ผมก็ไปตั้งแต่เช้า บางครั้งไปเล่นกระโดดยางและเก็บก้อนหินกับเด็กผู้หญิง เล่นลูกข่างกับเด็กผู้ชาย เข้าเล่นกลุ่มนั้นบ้างกลุ่มโน้นบ้าง รอยยิ้มของเด็กที่สามารถเอาชนะผมได้ และเสียงหัวเราะของเขาที่เห็นผมตีลูกข่างพลาด กระโดดยางไม่ข้าม สร้างความสุขให้ผมมาก

          “ลูกข่างนี้ ใครทำให้รึ ดูสวยและหมุนดีมาก” ผมถามเด็กชายชั้น ป.3 คนหนึ่ง

          “มันทำเองครู ไอ้นี่มันทำเก่ง” เด็กๆ หลายคนแย่งกันตอบ

          “งั้นรึ เก่งมาก สอนครูหน่อยได้ไหม” ผมเข้าไปโอบไหล่ เด็กน้อยยิ้มอายๆ รับคำเบาๆ ว่า

          “ได้ครับ”

          อย่างไรก็ตาม การสอนก็ยังคงลักษณะเดิม เลข อ่าน คัด วาดรูป และร้องเพลง บางวันผมก็เล่า  ประวัติศาสตร์ชาติไทยหรือนิทานพื้นบ้านโดยรวมทุกชั้นก่อนกลับบ้าน หากวันใดเล่าประวัติศาสตร์ ในวันรุ่งขึ้นเด็กกลุ่มหนึ่งจะมีการเล่นเพิ่มขึ้น นั่นคือ ฟันดาบ

          ค่ำคืนที่บ้านคำบากยังคงเงียบเหงา ขาดเสียงพิณของบุญมาเสียงแคนของเถิง เสียงครกมือก็พลอยเงียบไปด้วย เพราะหนุ่มสาวไปนอนที่ห้างนากันหมด ผมตั้งใจว่าคืนวันศุกร์จะไปนอนที่ห้างนาเหรียญ จนเย็นวันอาทิตย์ถึงจะกลับบ้านพัก

          “ขี่ม้าไปสิครู เคยขี่ม้าไหม” พ่อเหรียญทราบว่าผมจะไป จึงแนะนำ ในเย็นวันพฤหัสบดี

          “ไม่เคยครับ แล้วบ้านเรามีม้าด้วยเหรอ” ผมไม่เคยเห็นจึงถามขึ้น

          “พ่อซื้อมาจากบ้านสร้างหอม เพิ่งมาถึง ผูกไว้หลังบ้านแนะ ไปดูไหม”

          พ่อเหรียญพาผมไปดูม้า เป็นม้าหนุ่มอ้วนพี หลังของมันสูงประมาณหน้าอกผม พ่อเหรียญเข้าไปลูบคอ มันยืนนิ่งสะบัดหาง มีเสียงครูดๆ เบาๆ ในลำคอ ผมเข้าไปลูบแผงขนที่คอมันบ้าง พร้อมกับคิดด้วยความกระหยิ่มว่า เย็นพรุ่งนี้ขอข้าได้ขี่เอ็งเป็นคาวบอยทีเถิดนะ

อ่านต่อ ตอน 36. ม้า ยุง และควันไฟ