มันตายเพราะห้าเม็ดนี้เอง

             เช้าวันเสาร์ กลางเดือนสิงหาคม 2512 อัญญะสอน ผมและพ่อสี (ลูกคนโตแกชื่อสี ชาวบ้านเขาเรียกพ่อสี ส่วนชื่อจริงว่าอย่างไร ผมไม่ทราบเลย) เดินตามกันออกจากบ้านคำบาก ทุกคนมีปืนแก๊ปเป็นเครื่องมือล่าสัตว์ประจำตัว และมีหมาของพ่อสีไปด้วยสามตัว

             “ไอ้เหรียญกลับบ้านบ้างรึเปล่าครู” อัญญะสอนที่เดินนำถามผม

             “ไม่ครับ เกือบสองเดือนแล้ว ทั้งชินและบิน นอนที่ห้างนาตลอด หนุ่มคนอื่นๆ ก็หายหมด” ผมตอบ

             “พวกเราก็อย่างนี้แหละ ตอนนี้ข้าวกำลังตั้งท้อง ต้องคอยเฝ้า หากเผลอปล่อยให้ควายมันเข้าไปในนา ก็จะเสียหาย” พ่อสีที่เดินหลังสุดพูดขึ้น

             “เราจะเดินอีกไกลไหมครับ” ผมเปลี่ยนเรื่อง

             “ตะวันตรงหัวก็ถึง” อัญญะสอนบอก

              ผมแหงนหน้ามองตะวันที่กำลังทำมุมหกสิบองศา แล้วขยับผ้าขาวม้าที่มัดเอวให้กระชับ ขยับปืนจากบ่าขวาเป็นแบกด้วยบ่าซ้าย แล้วก้มหน้าก้มตาเดินตามอัญญะสอนไปเงียบๆ

              เส้นทางที่อัญญะสอนพาเราไป ผ่านป่าโปร่ง บางครั้งมีทุ่งหญ้าไม่กว้างมากนัก เลาะเลียบตามเชิงเขาพอตะวันใกล้จะตรงหัว อัญญะสอนก็พาออกนอกเส้นทาง เดินมุ่งไปยังแนวป่าเชิงเขา

              “เดี๋ยวก็ถึงลำธาร กระท้างมันชอบเกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่อยู่เหนือน้ำ” อัญญะสอนบอก ขณะที่เท้ายังคงเดินไม่หยุด ผมและพ่อสีเดินตาม ส่วนหมาสามตัวนั้นวิ่งล้ำหน้าไปแล้ว

               “กระท้าง” คือกิ้งก่ายักษ์ มันใหญ่กว่ากิ้งก่าธรรมดามาก ตัวโตเต็มที่ขนาดกำไม่รอบคอ สีของมันก็เหมือนกิ้งก่า ดูน่าขยะแขยง แต่รสชาดอร่อยมาก

               ไม่นานเราสามคนก็มาถึงลำธารแคบๆ ส่วนที่กว้างที่สุดประมาณสามวา ส่วนที่แคบเพียงกระโดดข้ามได้ อัญญะสอนเดินลุยน้ำข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม ส่วนผมและพ่อสีเราเดินเลียบลำธารขึ้นไป

               “ครู....ปืนเรียบร้อยดีไหม” พ่อสีถามด้วยความเป็นห่วง

               “ครับ ผมยัดใหม่เมื่อคืนก่อนนอน ใส่ลูกขนาดเม็ดถั่วเขียวห้าเม็ด ถ้าโดนจังๆ กวางก็ล้มครับ” ผมตอบ พ่อสีพยักหน้า แล้วเราก็เดินไปเงียบๆ ผมเดินก่อน กวาดสายตาไปข้างหน้าและบนกิ่งไม้ที่อยู่เหนือลำธาร

                เราเดินไปเพียงไม่กี่นาที ทันใดนั้นเสียงหนึ่งที่ดังแผดขึ้น และเสียงปืนคำรามตามมาติดๆ

               “แกร๊กกกก”  “ปัง” 

               “หมี... หมีนะ... หมี... มันอยู่ฝั่งโน้น” เสียงอัญญะสอนตะโกน แข่งกับเสียงหมาเห่ากรรโชก

                ผมละล้าละลัง มองไปที่พ่อสีเห็นกำลังปีนต้นไม้ขนาดลำตัวขึ้นไปจนเกือบห้าเมตรแล้ว

              “ขึ้นต้นไม้ครู เร็ว”  พ่อสีตะโกนบอก  ผมมองหาต้นไม้ใกล้ๆ ไม่มีที่พอจะปีนได้เลย ต้นที่พ่อสีปีนขึ้นไปนั้น ก็ห่างไกลเกินไป เสียงหมาสามตัวเห่ากรรโชกอยู่ห่างผมเพียงไม่เกินสิบเมตร ผมวิ่งไปปีนต้นไม้ไม่ทันแน่

                เอาวะ ผมตัดสินใจ กระชับปืนแก๊ป ตาจ้องไปที่พุ่มไม้ที่ไหวเอนลู่ข้างหน้า หมีควายตัวใหญ่วิ่งพ้นพุ่มไม้ออกมา อยู่ห่างผมไปทางซ้ายมือเพียงสิบก้าวเท่านั้น ผมขึ้นนกแล้วยกปืนขึ้นประทับไหล่ เป้าหมายที่รักแร้ แล้วเหนี่ยวไก

               “ปัง”  ปืนแก๊ปผมทำหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ หมีควายล้มฮวบ แต่ทันใดมันก็ลุกขึ้น คราวนี้หันหน้ามาทางผม ผมใจหายวาบ จะทำอย่างไรดี มีเพียงปืนแก๊ปที่ยิงออกไปแล้ว ไม่มีทางเลยที่จะบรรจุได้ทัน ผมจ้องปืนแก๊ปไปที่หมีควาย หากมันเข้ามาผมมีทางเดียวคือ ใช้ปืนแก๊ปยันมันไว้

               หมีควายยืนสี่ขามองมาที่ผม ขณะที่ผมยังคงประทับปืนที่ไหล่จ้องไปที่มัน หมาสามตัวที่เมื่อก่อนเห่ากรรโชกอยู่ด้านข้างผม พากันกระโจนเข้าหาหมีควายพร้อมกับกรรโชก

               อึดใจเดียว ที่ตึงเครียดแทบลมจับ หมีควายก็หันหลังกลับวิ่งเลาะลำธารขึ้นเหนือ หมาสามตัววิ่งเห่าตามไม่ลดละ ผมลดปืนลงรีบแก้ผ้าขาวม้าที่มัดเอวออก เอาดินปืนและกระสุนออกมาบรรจุ โดยพยายามบังคับมือไม่ให้สั่น แต่กว่าจะบรรจุดินปืนได้ก็หกไปมากโข

                ผมบรรจุเสร็จพ่อสีก็ลงจากต้นไม้มา และอัญญะสอนก็ข้ามลำธารมาสมทบ

               “เป็นไงครู โดนมันไหม” อัญญะสอนถาม แต่ผมพูดไม่ออก ยังตื่นเต้นไม่หาย

              “อือ... โดน เข้ารักแร้อย่างจัง แต่ไม่อยู่”  พ่อสีเป็นคนตอบ แล้วถามต่อ “จะเอายังไง”

              “ตาม” อัญญะสอนพูดสั้นๆ แล้วหันมาถามผม “ไปด้วยไหมครู”

               “ไป” ผมหายตื่นเต้นแล้ว และไม่กลัว อย่างน้อยเรามีหมาคอยให้สัญญาณว่าหมีตัวนั้นอยู่ที่ไหน

               พวกเราเดินตามกันเงียบๆ ตามเสียงหมาที่เห่าอยู่ข้างหน้า แต่เราเดินไม่ถึงร้อยเมตร เสียงหมาเห่าที่ได้ยินชัดเจนก็เงียบ ขณะที่ผมกำลังสงสัย พ่อสีก็ผิวปากขึ้น เสียงยาวสั้นเป็นจังหวะสามครั้ง

               ยังไม่ทันสิ้นเสียงผิวปาก หมาสามตัวก็ปรากฏตัวขึ้น พ่อสียิ้ม ลดปืนที่อยู่ในท่าเตรียมยิงลง อัญญะสอนก็เช่นเดียวกัน ผมก็พลอยลดปืนลงด้วย

              “ทำไมครับ” ผมถาม

              “อ้อ... หากหมีมันไม่ไปจนไกล มันก็คงตายแถวนี้แหละ” พ่อสีแก้ปัญหาของผม

                 แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หมีควายตัวใหญ่นอนแช่น้ำตายอยู่ริมตลิ่ง กระสุนปืนของอัญญะสอนเข้าที่ปากของมันลูกหนึ่งถูกฟันของมันจนหัก อีกลูกทะลุแก้ม ส่วนลูกปืนของผมเข้าที่รักแร้ซ้าย ทั้งห้าเม็ด มันตายเพราะห้าเม็ดนี้เอง