“โตขึ้นอยากเป็นอะไร” คำถามนี้เป็นคำถามที่พ่อแม่ของผมถามผมเป็นประจำสมัยเด็กๆ  และคำถามที่ผมตอบกลับไปเสมอก็คือ “อยากเป็นคนรวยคับ”   

ตอนเด็กๆผมเป็นคนที่เรียนไม่เก่งเท่าไหร่  หรือพูดอีกอย่างคือ ผมไม่ขยันเรียนและไม่ชอบเรียน  ไปโรงเรียนก็ไม่สนใจเรียน  เล่นกับเพื่อนไปวันๆ  เป็นอย่างนี้มาจนกระทั่งผมอายุ12 ปี ตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.1  คุณยายของผมป่วย  เข้ารับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลที่มีชื่อในจังหวัดนครราชสีมา  ซึ่งอาการป่วยของคุณยายผมตอนนั้นเป็นอาการเดียวกับที่คุณตาผมเคยเป็นและรักษาหายมาแล้ว  ตอนที่ผมไปเยี่ยมคุณยายนั้น คุณยายของผมไม่สามารถพูดหรือตอบสนองต่อสิ่งใดๆได้อีกต่อไปแล้ว  ห้องที่คุณยายผมนอนอยู่เป็นห้องผู้ป่วยรวม  ซึ่งจากที่ผมสังเกตส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยที่จัดได้ว่า อาการหนัก  มีผู้ป่วยหลายรายที่อาการคล้ายๆกับคุณยายของผม  ในห้องนั้นมีเตียงอยู่ประมาณ 30 เตียง  มีผู้ป่วยนอนอยู่ทุกเตียง  แต่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เห็นเลยในห้องนี้คือ  “หมอ”  ตลอดเวลาที่ผมอยู่ในห้องนั้นซึ่งโดยรวมก็ประมาณ 2-3 ชั่วโมงต่อครั้งที่ไปเยี่ยมคุณยายของผม  ไม่เห็นว่าจะมีแพทย์ซักคนที่จะมาดูแลหรือตรวจอาการของผู้ป่วยภายในห้องเลยซักคน  มีเพียงพยาบาลซึ่งทำเพียงแค่เปลี่ยนสายน้ำเกลือ เคลื่อนย้ายผู้ป่วยเพียงแค่นั้น  คุณยายผมเข้าโรงพยาบาลได้ประมาณ 4 วัน พอเข้าวันที่ 5 ชีพจรของคุณยายผมที่ปรากฏในเครื่องวัดเริ่มแผ่วลงๆ  ญาติๆผมรีบบอกพยาบาลที่เปลี่ยนสายน้ำเกลือให้คนไข้เตียงใกล้ๆ  พยาบาลคนนั้นก็รีบออกไปตามหมอ  ประมาณ 5 นาที ก็มีหมอคนหนึ่ง “เดิน” เข้ามาพร้อมกับพยาบาลที่ไปตาม  พอหมอมาถึงก็ตรวจคุณยายผม(ซึ่งตอนนั้นผมไม่รู้ว่าหมอตรวจอะไรยังไง)ตรวจอยู่ไม่ถึงนาที  หมอก็พูดขึ้นมาว่า “อาการคนไข้ตอนนี้ไม่สามารถรักษาได้แล้วครับ” พูดจบก็เดินออกไปจากห้องเลยไม่มีท่าทีว่าหมอคนเมื่อกี้จะพยายามช่วยชีวิตหรือยื้อชีวิตคุณยายผมเลยซักนิดเดียว  อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาคุณยายของผมก็เสียชีวิตลง  ผมถามอยู่ในใจว่า   “แล้วเวลา 4 วันที่ยายผมเข้าโรงพยาบาลพวกหมอทำอะไรกันอยู่  ไม่มีหมอซักคนมารักษาหรือแม้แต่ดูอาการ  หรือว่าหมอเห็นว่าคุณยายผมอายุมากแล้วก็เลยไม่รักษา?” หลายคำถามเกี่ยวกับหมอเกิดขึ้นในตัวผม  และทำให้ผมตัดสินใจได้ว่าคนเมื่อผมโตขึ้น “ผมจะเป็นหมอ และจะเป็นหมอที่ดี  จะไม่ยอมให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณยายผมไปเกิดขึ้นกับญาติพี่น้องของคนอื่น”  จากเหตุการณ์นั้นทำให้ผมเริ่มปรับปรุงตนเองจากที่ไม่ขยันเรียน โดดเรียน เกเรไปวันๆ ก็เริ่มสนใจการเรียนขึ้นมาบ้าง  ภายใน 6 ปีที่ผมเรียนมัธยม ผมก็สามารถพัฒนาตัวเองในด้านการเรียนได้ จนกระทั่งผมสอบติดและได้เข้ามาเรียนในคณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่นอยู่ทุกวันนี้