ถึงพี่ๆสมาชิกทุกท่านที่เข้ามาอ่านพบบันทึกนี้นะครับ
ผมขออนุญาตให้เกียรติความรักในวัยเด็กของตัวเองผ่านG2Kนะครับ แม้มันเป็นเรื่องที่ไม่ก่อให้เกิดการเรียนรู้ใดๆ และผิดหลักการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของที่นี่ แต่ในวัยนั้น ช่วงเวลานั้นมันเป็นการเรียนรู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมครับ จึงขอบันทึกไว้ :)

ฉะนั้นบันทึก MY POPPY LOVEเหล่านี้จึงขอมอบให้กับคนสำคัญที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต และมีส่วนให้ผมเดินทางมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้ในวันนี้ครับ :) ผมรู้สึกยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆทุกคนเป็นอย่างยิ่งครับ 

หมายเหตุ: ชื่อบุคคลที่ผมเขียนถึงนี้เป็นชื่อสมมุติ เพื่อเป็นการรักษาความเป็นส่วนตัวของเพื่อนไว้

แต่เหตุการณ์ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นจริงและความรู้สึกต่อเธอเหล่านั้น...จริงที่สุดครับ :)

......................................................................................................................................

สวัสดีจ่ะปุ้ย

เดย์เชื่อยิ่งกว่าอะไรนะจ๊ะว่าปุ้ยจำเดย์ไม่ได้แน่นอน ;) เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่สั้นและง่ายแก่การลืมเลือน ^^

แต่สำหรับเดย์นั้นไม่เคยลืม เพราะเดย์เรียนซ้ำ 1 ปีเต็มๆก็ตอนที่คบปุ้ยนี่แหละ 555

ไม่ได้กล่าวหานะจ๊ะ...ตรงกันข้าม...เดย์กลับขอบคุณปุ้ยมากๆที่มีส่วนในเรื่องนี้นะ ;)

เพราะ Butterfly Effect ของมันนั้น ทำให้เดย์มีอนาคตที่ดี และ Happy ยาวนานมาจนถึงวันนี้น๊า ^_^

อาจจะงง...งั้นเดย์จะเล่าให้อ่านแบบเข้าใจง่ายๆในตอนท้ายนะจ๊ะ

........................................................................................

เรารู้จักกันได้ยังไงน่ะเหรอ?...เริ่มจาก

ตอนนั้นปุ้ยอยู่ ม.4 ที่โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดอุดร และเดย์ก็เรียนอยู่วิทยาลัยเทคนิคอุดรปี 1 ปุ้ยมีเพื่อนสนิทอีกคนชื่อปุ้ยเหมือนกัน เป็นที่รู้จักกันทั่วโรงเรียนว่า ปุ้ยดำปุ้ยแดง หรือ ปุ้ยเล็กปุ้ยใหญ่ (ปุ้ยเป็นปุ้ยเล็กจ๊า)

เดย์รู้จักปุ้ยก็เพราะเพื่อนเดย์มันจีบปุ้ยใหญ่ไง เดย์ก็ไปกับมันด้วยบ่อยๆ แล้วเธอ 2 ปุ้ยน่ะก็ตัวติดกันยังกะอะไรดีใช่ม๊า เราก็เลยจ๊ะเอ๋และได้รู้จักกันตอนนั้นเอง ;)

ปุ้ยเป็นเด็กหญิงที่น่าตาน่ารักสดใสมากเลยนะรู้ตัวใช่มั้ย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเดย์ไหลหลงปุ้ยไปด้วยความยินดี และทุกๆวันจันทร์-ศุกร์นะ เดย์ก็จะขับมอเตอร์ไซค์ไปรอรับปุ้ยหลังเลิกเรียนไปส่งที่บ้าน (ทั้งๆที่เดย์ยังไม่มีรถ และรถคันนั้นน่ะก็ยืมเพื่อนมา!) ความสุขที่ยิ่งใหญ่เดย์มีแค่นั้นจริงๆนะปุ้ย ^_^ (ความสุขขั้นสุดยอดกว่านั้นก็คือได้ไปดูหนังกัน...แต่รู้สึกจะแค่ครั้งเดียวเองนะ 555)

ยอมรับโดยดีว่าระหว่างเดย์กับปุ้ยนั้นเป็นความหลงมากกว่าจ่ะ(เดย์คนเดียวนะ อิอิ) ไม่ว่าปุ้ยจะพูดจะทำอะไร เดย์จะเข้าข้างตัวเองไว้ก่อน 555 และหวังให้มีเวลาดีดีอย่างนี้นานๆ....

....นานกว่า 2 เดือนที่ปุ้ยเคยเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดสำหรับเดย์ ^_^

.................................................................................................

มี 2 เรื่องนะที่เดย์จำได้ไม่ลืมระหว่างเรา และเก็บเป็นความประทับไว้เล่าให้ตัวเองยิ้มอยู่เสมอเลยคือ

1. วันนึงที่เดย์ขับรถไปรับปุ้ยหลังเลิกเรียนพิเศษ แล้วแดดมันร้อนใช่ม๊า (เราไม่ใส่หมวกกันน๊อค) ปุ้ยนั่งเบาะหลังแล้วเอื้อมมือปิดหน้าผากเดย์ แล้วชะโงกหน้าพูดเสียงเล็กๆหยอดหูว่า "บังแดด บังแดด" ^_^

ปุ้ยไม่รู้หรอกว่าคำพูดแค่นี้ มันหลอนขนาดไหนสำหรับเดย์ 555

2. ปุ้ยให้กล่องดนตรีนุ๊งนิ๊งกับเดย์อันนึง เป็นรูปเด็กนั่งชิงช้า ตรงฐานมีสติ๊กเกอร์แปะไว้อ่านว่า CRAZY FOR YOU (ตอนนี้หายไปแล้ว :-P ขอโทษนะจ๊ะ )

ตอนนั้นโง่นะ แปลไม่ออกว่าอะไร 555 จนวันนี้ที่พอจะดูมีการศึกษาขึ้นมาบ้าง ก็แปลได้ แต่ดันรู้มากเกินไปว่าความหมายนั้นอาจจะไม่จริงสำหรับเรา ^_^

...................................................................

นึกย้อนไปวันเก่าๆ เดย์ไม่คิดว่าปุ้ยชอบเดย์นะ คงจะแค่คบเป็นเพื่อนหนุกหนุก แต่เดย์ดันคิดจริงจังไง อิอิ แต่เดย์ก็มีความสุขมากๆนะ อยากให้รู้ ;)

เอาเป็น...ไม่ว่าเราจะรู้สึกต่อกันอย่างไร ปุ้ยคือคนที่เฉี่ยวเข้ามาในชีวิตเดย์ทำให้เสียการทรงตัว ไถลเลี้ยวออกไปในทางชีวิตอีกแยก ^_^

เหตุเพราะหน้าที่รับ-ส่งที่เดย์ตั้งขึ้นมาเองนั้น...และไม่อยากให้บกพร่อง

จึงทำให้เดย์เกเรเข้าเรียนช้าไป 1 วิชา และพลาดกิจกรรมหนึ่งสำคัญมากๆ ถึงขนาดที่เดย์ต้องเรียนซ้ำชั้น!

โอ๊ย! ปุ้ยเอ๊ย...ชีวิตวัยเรียนเดย์ไม่เคยติด 0 ติด ร. ...จะเอาทั้งทีเล่นซ้ำชั้นไปเลย T_T

เล็กๆ...มิต้า ไม่! 555

ที่เดย์ยังหัวเราะออก แม้จะเรียนซ้ำตั้ง 1 ปีน่ะ ตอนนั้นไม่ขำหรอก เอาเป็นว่าเดย์จะเรียงลำดับ Butterfly Effect ของเหตุการณ์นั้นเป็นขั้นๆ คร่าวๆให้อ่านว่า...

  • เพื่อนเรียนจบ เราเรียนซ้ำ (เศร้า ตามไปเรียนกับเพื่อนไม่ทันแน่)

  • ระหว่างนั้นได้มีเวลาไตร่ตรองตัวเอง ว่าเราอยากจะเรียนสถาปัตย์ต่อหรือไม่

  • รู้ด้วยตัวเองว่า ไม่ดีกว่า...ค่าเล่าเรียนแพง + บ้านจน และอนาคตอาชีพนี้ถ้าไม่เจ๋งจริงคงรุ่งยาก

  • เบนเข็มไปเรียนราชภัฏเลยดีกว่า สอบเข้าสาขาออกแบบนิเทศศิลป์...ไม่ติด! (เศร้าได้อีก)

  • นั่งรีดผ้าช่วยแม่ปีนึง (รักการอยู่บ้านขึ้นมาแระ) ปีหน้าค่อยสอบใหม่ อิอิ

  • ว่างไง เลยอ่านหนังสือได้เยอะ (รักการอ่านขึ้นมา)

  • อะไรศิลป์ๆไม่เอาแล้ววุ้ย เปลี่ยนไปเลือกสอบเข้าเอกภาษาอังกฤษดูซิ

  • อ้าว! ดันสอบติด (ดีใจ)

  • เรียนจบ --- มีความรู้ติดตัว --- ได้งานที่สนามบิน

  • ใกล้บ้าน --- เงินเหลือเก็บ --- ได้อยู่เป็นเพื่อนแม่

  • มีสังคมที่ดี ---ได้พบคนรักที่เข้ากันได้ดีมากๆ (เพื่อนห้องเดียวกันที่ราชภัฏน่ะจ่ะ) --- มีความสุขมากๆ

  • ได้รู้จัก G2K ---ได้ฝึกเขียน --- คิดถึงปุ้ย

  • จึงมีบันทึกนี้ขึ้นมาไงจ๊ะ อิอิ

นึกดูนะ...ย้อนกลับไป ถ้าตอนนั้นเดย์เรียนไปตามแผนเป๊ะๆๆๆๆๆ อาจจะเป็น...

ไปเรียนต่อสถาปัตย์ที่กรุงเทพฯ ทั้งๆที่บ้านก็ไม่รวย --- จบมาดันไม่มีงานทำ --- ซมซานกลับอุดรฯ --- บ้านจนหนักเพราะส่งเราเรียนหมดหลายตังค์ --- รู้สึกผิด --- หางานอื่นลำบาก --- Blah Blah Blah

.................................................................................

ไม่รู้แหละ...เดย์คิดเอาเองว่าที่เดย์มีปัจจุบันที่ดีได้ขนาดนี้ เพราะวันวานเมื่อ 10 กว่าปีก่อนนั้นเดย์ได้เจอกับปุ้ย

ฉะนั้น...ปุ้ยมีส่วนมากๆทำให้เดย์มีวันนี้นะจ๊ะ ^_^

อย่างนี้ต้องมอบเพลง ขอบใจจริงๆ ของป๋าเบิร์ดให้ปุ้ยเลย แต่ไม่ได้มีความหมายประชดประชันแบบในเพลงนะ

เป็นคำขอบคุณจากใจเดย์จริงๆครับ ;)

................................................................................

เรื่องนี้นะเดย์เล่าให้เพื่อนฟังได้ไม่รู้เบื่อเลยล่ะปุ้ย

เดย์จะชอบเล่าว่า นี่นะ...ถ้าชีวิตนี้ได้ออกเทปและเขียนคำขอบคุณในหน้า Credits จะมีชื่อปุ้ยอยู่ในนั้นด้วย 555

ได้ยินอย่างนี้แล้วปุ้ยจะดีใจมั้ยจ๊ะ เอิ๊กๆๆๆ

ตอนนี้ไม่ว่าปุ้ยจะอยู่ที่ไหน เดย์ขอให้ปุ้ยมีความสุขมากๆนะครับ

ขอบคุณที่แวะเข้ามาในชีวิต...และยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ

ไม่หวังว่าปุ้ยจะหาบันทึกนี้เจอหรอก 555