ที่บอกว่าเข้มข้น เพราะคนเตรียมงานทุ่มเทเวลาให้กันอย่างเต็มที่ เราประชุมกันในวันหยุดเท่าที่จะนัดกันได้มาตั้งแต่เดือนมิถุนายนแล้ว ไม่มีใครคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเวลาที่ใช้ คนไหนมาได้ก็มาช่วยกันคิด จากการประชุมเมื่อวันที่ ๖ กรกฎาคม ๒๕๕๒ (อ่านที่นี่) เราได้รับทราบค่าจ้าง Organizer ที่คาดว่าจะใช้บริการ อย่างไม่เป็นทางการด้วยความตื่นตระหนกว่าอะไรจะมากปานนั้น ขณะเดียวกันเราก็ได้รู้ซึ้งถึงน้ำใจทีมทำงานรวมทั้งบริษัทที่เป็น sponsor ที่ต่างพากันเสนอตัวจะเอาอุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ที่ตนเองมี เช่น เครื่องคอมพิวเตอร์ LCD กล้องถ่าย VDO ฯลฯ มาใช้ในงานเพื่อลดค่าใช้จ่าย
แต่เพื่อให้รู้แจ้งเห็นจริงว่า Organizer เขาทำอะไรกันบ้าง เราจึงขอคุยและนัดได้ในวันอาทิตย์ที่ ๑๒ กรกฎาคม ๒๕๕๒ เวลา ๑๒.๐๐ น. พญ.อารยา ทองผิว อนุญาตให้ใช้สถานที่ที่ รพ.เปาโลเมโมเรียล พหลโยธิน พร้อมจัดอาหารว่างของอร่อยแถวนั้นให้ด้วย หมอฝน สกาวเดือน นำแสงกุล ถือโอกาสนัดคุณตี๋ใหญ่ ซึ่งแต่งเพลงสำหรับใช้ในงานมหกรรมให้เรา มาร้องเพลงให้ฟังก่อน
เรานัดคุณตี๋ใหญ่ตอน ๑๑.๐๐ น. นพ.สมเกียรติ โพธิสัตย์ก็สละเวลาวันหยุดมาหารือกับเราด้วย หมอฝนขับรถมาจากสระบุรี คุณพรรณ สุภาพรรณ ตันติภาสวศินก็มาจากบ้าน คุณตี๋มาตรงเวลา เราฟังคุณตี๋เล่นกีตาร์และร้องเพลงอย่างมีความสุข อาจารย์อารยาคิดท่าเต้นประกอบพร้อมสาธิตคู่กับหมอฝน คุณตี๋ไม่เรียกร้องค่าตัวค่าแต่งแต่อย่างใด แล้วแต่เราจะให้แค่ไหนก็พอใจทั้งนั้น
 |
 |
เล่นเพลง-ซ้อมท่าทาง
ทีม Organizer (สาว ๑ หนุ่ม ๑) เดินทางมาพร้อมกับคุณเนตรดาว นิลพัฒน์ ทีมงาน พรพ. แรกเจอกันเรางงๆ ไม่รู้ว่าสาวคนนั้นเธอโกธรใครมาหรือว่าหน้าตาเป็นอย่างนั้นเอง ดูกันด้วยตาก็น่าจะเห็นว่าดิฉัน อาจารย์อารยา และคุณหมอสมเกียรติ มีวัยไม่น้อยแล้ว แต่เธอไม่ยิ้ม ไม่ทักทาย ไม่ไหว้ สีหน้าท่าทางเหมือนจะมาเอาเรื่อง
ดิฉันเล่าก่อนว่างานของเราต้องการจัดแบบธรรมดาๆ ไม่ต้องหรูหราอะไร ค่าใช้จ่ายที่บอกมาก่อนหน้านี้เราน่าจะไม่มีเงินพอ และขอให้ list ขึ้นกระดานดูกันว่ามีค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง เราได้รู้รายการการทำงานของ Organizer และค่าใช้จ่ายแต่ละรายการ เราขอลดระดับความหรูดูดี ตัดบางรายการออกไปบ้าง เหลือค่าใช้จ่ายที่พอทนได้ แต่ scale งานที่เขาจะรับผิดชอบก็หดแคบลง สิ่งที่เราต้องทำเองมีเยอะ
อาจารย์อารยาพยายามรักษาบรรยากาศให้ดี พูดบ่อยๆ ว่า “เราชอบงานของคุณนะ แต่เราไม่มีเงินมาก” คุยกันจบแต่ยังไม่ได้ตกลง ก่อนไปรับประทานอาหารกลางวันที่อาจารย์อารยาจัดแจงไว้ให้ (เลี้ยง) ดิฉันไม่ค่อยประทับใจกับท่าทีที่เขาแสดงออกเท่าไหร่ หมอฝนบอกว่า “สงสัยเขาคิดว่าอาจารย์ยังอายุน้อยมั้ง” ดิฉันรู้แล้วว่าเวลาจัดงานที่คนมาประชุมเป็นพันๆ เช่น งานมหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติ ทำไมผู้จัดจึงบอกว่าขาดทุน เพราะค่าสถานที่-อาหารก็สูงลิ่ว แล้วยังต้องมีค่าจ้าง Organizer อีก
เราคุยกันต่ออีกพัก คุณหมอสมเกียรติขอตัวไปธุระเมื่อ ๑๕ น.แล้ว หมอฝนช่วยคุณพรรณจัดทำรายละเอียดของการจัดห้องต่างๆ ของที่ต้องใช้ ฯลฯ เกรงใจอาจารย์อารยาที่ต้องมาจากบ้านในวันหยุด ดิฉันจึงชวนหมอฝนและคุณพรรณไปทำงานกันต่อที่บ้าน เราได้ข้าวมันไก่เจ้าอร่อยที่อาจารย์อารยาซื้อให้เป็นอาหารเย็น
กว่าจะทำงานกันเสร็จก็เกือบ ๒๒ น. หมอฝนไปส่งคุณพรรณขึ้นรถไฟฟ้ากลับที่พักแล้วขับรถกลับครบุรี ดิฉันโทรศัพท์ check ตอน ๒๔.๐๐ น.กว่า หมอฝนเพิ่งเดินทางถึงสีคิ้ว อีกประมาณ ๙๐ ก.ม.กว่าจะถึงที่หมาย ดิฉันเร่งทำเนื้อหาต้นฉบับหนังสือ พรุ่งนี้เช้ามีนัดกับบริษัทที่ทำ artwork เราจะมีหนังสือแจกและมีสูจิบัตรที่ทำเป็นสมุดบันทึกให้ด้วย
วัลลา ตันตโยทัย
สวัสดีครับอาจารย์ วัลลา
ไม่ได้ประชุม ไม่ได้เห็น ไม่ได้เป็น ไม่ได้ไป ร่วมรายการ เพียงแค่อ่านพอมองออกขอบอกว่า เหนื่อยอีกแล้วอาจารย์ กับมหกรรมที่ยิ่งใหญ่ในเดือนหน้า ชอบประโยคนี้จัง
"เราชอบงานของคุณนะ แต่เราไม่มีเงินมาก”
นักไกล่เกลี่ยพวกผมชอบใช้ งานนี้ ถ้าจัดสรรเวลาได้จะถือโอกาสมาศึกษาร่วมงานส่วนตัวครับ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
และถือโอกาสเรียนอาจารย์ บอกขอบคุณ คุณพรรณด้วยครับ ผมเข้าไปในบล๊อกคุณพรรณไม่ได้
ด้วยจิตรคาระวะครับอาจารย์