.....รอยเท้าของเราเอง.....
รูปตลาดกลางคืนที่ภูชี้ฟ้า ถ่ายเมื่อปลายปี 51
การเดินทางในบ่อยครั้งเราจะเลือกเดินตามรอยทางของคนอื่น
เช่น ขับรถไปเที่ยวต่างจังหวัด แล้วไม่แน่ใจเส้นทาง
เราก็จะชอบขอตามรถคันหน้าไปก่อนดีกว่าทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน
พอถึงทางแยก รถคันนั้นเลี้ยวไปอีกจุดหมายหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่จุดหมายของเรา
เราก็คงต้องไปต่อด้วยตัวเองใช่ไหมครับ
บางครั้งทางที่เราเลือกเดินทางอาจจะไม่เห็นจุดหมายที่ชัดเจน
แต่เราก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าต้องเดินหน้่าต่อไป
ถึงแม้คนส่วนใหญ่จะมองว่า เป็นหนทางที่ไม่เข้าท่า
บางครั้งเราไม่เห็นด้วยกับเขา เราอาจให้คำแนะนำ
แต่ถ้าเขาได้พิจารณาดีแล้ว เราควรจะยอมรับการตัดสินใจของใครคนนั้น
แต่ทุกคนมี่เหตุผล และ วิธีการที่ไม่เคยเหมือนกันเลยไม่ใช่หรือครับ
เราไม่เคยเดินทับรอยเท้าใครทุกก้าวบนถนน หรือ บนหาดทรายขาว
ขอเพียงทางที่เราเลือก ไม่ทำร้ายใคร ไม่ผิดศีลธรรม
ก็ก้าวไปเถอะครับ
converse all stars ทางใครก็ทางมันไงครับ
สวัสดีค่ะคุณลุง
หนูแวะมาทักทายและมาให้กำลังใจคุณลุงค่ะ
หนูหวังว่าคุณลุงคงสบายดีนะคะ
บันทึกของคุณลุงทำให้หนูได้ข้อคิดหลายอย่างเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ
เชื่อว่า.......คนที่เข้าใจเรามากที่สุด คือ ตัวเราเอง
ว่าเราเป็นเช่นไร ต้องการอะไร ฯลฯ
รอยเท้าที่เลือกเดิน คือรอยเท้าที่ดีที่สุด สำหรับตัวเอง แค่ไม่เบียดเบียน ก็OK แล้วค่ะ จริงไม๊คะ
มีความสุข.....ในรอยเท้าที่ก้าวเดิน นะคะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
การลงมือทำอะไรสักอย่าง..สอนให้เรารู้ว่า ในชีวิต มีทั้งสิ่งที่ทำได้และทำไม่ได้
และที่สำคัญอีกอย่างคือ...
การสอนให้เราเรียนรู้ถึงภาวะของการรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของตัวเอง
....
ขอบคุณครับ
สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต คือ การได้เลือกเส้นทางด้วยตัวเองค่ะ
สำหรับแต่ละทริป บางครั้งก็อยากจะไปในเส้นทางที่คนอื่นมิเคยไปมาก่อน
แม้จะเจออุปสรรค แต่มั่นใจได้ทุกครั้งเลยค่ะว่า พอไปถึงจะเป็นความประทับใจ
และความทรงจำ ยิ่งตราตรึง มิลืมเลือน ...
เป็นกำลังใจในทุกเส้นทาง ค่ะ ... ขอบคุณบันทึกนี้อ่านแล้วมีพลังค่ะ J
ที่แวะมาเยี่ยมเยียนนะครับ
ช่วงนี้มี่เรื่องที่ต้องตัดสินใจอีกแล้วครับ
บันทึกเลยออกเชิงความรู้สึกไปหน่อยน่ะครับ
แวะมาตามอ่านบันทึกของกัลยาณมิตรค่ะ
ทุกคนล้วน อยากมี "เส้นทาง" ที่เป็นของตัวเอง...จริงไหมคะ
งั้นต่างคนต่างวาด ต่างคนต่างเสริมแต่ง .... ตามใจฝัน คงไม่ผิดอะไรนะคะ
คิดถึงค่ะ
(^___^)