เปิดตาเปิดใจของเรากันนะครับเพื่อเราจะได้มองเห็นมือที่หวังดีเหล่านี้กันครับ...

ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายรายล้อมตัวเราอยู่นะครับ ทั้งครอบครัว เพื่อนฝูง เพื่อนร่วมงาน และผู้คนเหล่านี้ก็ล้วนเป็นผู้ที่หวังดีและปรารถนาดีต่อเรานะครับ แต่ก็มีหลายครั้งและหลายคนที่มองไม่เห็นความหวังดีและปราถนาดีเหล่านี้นะครับ...

ผู้คนเหล่านี้กลายเป็น "มือที่มองไม่เห็น" เป็นความหวังดีที่ถูกมองข้าม เป็นความปรารถนาดีที่ถูกละเลย ด้วย "ดวงตา" ที่ปิดกั้นของตัวเราเองนะครับ ที่ทำให้เรามองไม่เห็นหลาย ๆ มือที่หวังดีและพร้อมที่จะช่วยเหลือและพร้อมเสมอที่จะอยู่เคียงข้างเรา...

จากคำพูดที่เรามักจะได้ยินกันเสมอ ๆ นะครับว่า ดวงตาที่มืดบอดย่อมปิดกั้นแสงสว่างแห่งธรรม และในสภาวการณ์ที่เราตกอยู่ในหลุมพรางของตัวเราเอง ซึ่งเป็นหลุมพรางแห่งความมืดบอดภายในใจของเรา มือที่มองไม่เห็นเหล่านี้ก็พยายามที่จะช่วยฉุดเราขึ้นมาจากหลุมพรางแห่งนี้... 

ผมมองว่ามือเหล่านั้นไม่ใช่มือที่มองไม่เห็นหรอกครับ แต่ดวงตาของเราเองต่างหากหล่ะครับที่เป็น "ตาที่มองไม่เห็น" จริง ๆ แล้วมือเหล่านั้นเป็นมือที่มองเห็นได้ไม่ยากเลยนะครับถ้าดวงตาของเราเปิดออก เปิดตาเปิดใจของเรากันนะครับเพื่อเราจะได้มองเห็นมือที่หวังดีเหล่านี้กันครับ...