ในช่วงนี้ ผมเขียนบล็อกมาวันที่ 8 แล้ว เพราะเริ่มตั้งแต่วันที่ 25-06-09

มีท่านผู้อ่านมาแสดงความคิดเห็นในบล็อก ใจคอผมก็รู้สึกตึ๊กๆตั๊กๆอยากจะไปแก้บันทึกที่เขียนแบบใจร้อนให้ได้ คิดไปคิดมาก็ควรรับฟังความคิดเห็นทำใจให้กว้างจะได้เห็นโอกาสพัฒนา.. จริงๆ แล้วความรู้สึกลึกๆรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างเด๋อมากเลย เหมือนเรามาจากบ้านนอกแล้วเลยทำอะไรสะเร่อๆให้เพื่อนหันมาดูเราทุกคนเลย ยังไงยังงั้น

คิดว่าความรู้สึกนี้แหละที่อาจจะทำให้เราประทับใจในอนาคตและเราก็ได้เริ่มต้นแล้ว 

วันนี้ผมจะมาพูดถึงเรื่อง กล้าเรียนรู้ สู้สิ่งยากพอพูดถึงการทำสิ่งยากขึ้นมาน่ะ
หลายคนไม่รู้ว่าจะเป็นเหมือนผมไหมคือมันจะรู้สึกท้อแท้รู้สึกว่ามันเป็นปัญหาใหญ่โตมากเมื่อรับงานที่เข้ามาส่วนใหญ่ก็จะรับงานที่ทำได้แบบแน่นอน
สมมุติผมทำงานที่ยากระดับ 100 ได้ ผมก็จะรับทำงานที่มีความยากระดับไม่เกิน 80
เป็นผลทำให้ผมสามารถทำงานสำเร็จทุกครั้ง สร้างความมั่นใจ
หน้าตาแจ่มใสเพราะสบายใจ ไม่มีอะไรต้องเครียด
แต่ตัวผมเองก็จะเกิด..ก็พูดกับตัวเองตลอดว่า จริงๆเราทำได้ดีกว่านี้อีก
...เป็นอย่างนี้ประจำ
การเป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จเป็นยอดปรารถนาของมนุษย์ทุกผู้ทุกนาม
ผมเองก็เหมือนกัน  ทุกครั้งที่มีเวลาว่างผมจะแวะไปหาหนังสือที่น่าสนใจอ่านเป็นประจำและก็ต้องเสียสตางค์ซื้อหนังสือ1-2 เล่มทุกเดือน

มีอยู่เล่มหนึ่งเค้าแนะนำการสู้สิ่งยาก เนื้อหาก็คือการตัดทางถอยของตัวเอง
ก็คือการที่เราจะต้องอดตายแน่ๆ หรือไม่ก็ต้องออกจากงานแน่ๆถ้าคุณทำงานนี้ไม่ได้ และเทคนิคที่ทำให้งานหินกลายเป็นงานหมูหมูก็คือการทำงานที่ยากนั้นทีละนิดทีละหน่อยนั่นเอง ช่วงที่ผมอ่านครั้งแรกก็รู้สึกฉงนอยู่เหมือนกัน
ผมก็กระซิบกับตัวเองว่า อย่างนี้ต้องลอง..และก็ได้นำเทคนิคดังกล่าวมาประยุกต์ใช้
กับงานต่างๆ ที่รับผิดชอบผลปรากฏว่าผมทำได้ แทบจะทุกครั้งที่ทำงานสำเร็จตัวผมเองจะรู้สึกแปลกใจมากอืม..เราทำได้ด้วย มันดีกว่าที่คิดอยู่ในหัวสมองอย่างมากจึงมั่นใจครับว่าคนที่เคยรู้สึกท้อ หรือตอนนี้กำลังท้อแท้อยู่คุณ!..ทำได้แน่นอนครับ..:)

 

/ สร้างสุขในชีวิตประจำวัน / ลองทำเว็บบล็อคกันไหม / กาแฟ /การจัดการด้านเสียง /

/ เคล็ดลัพธ์ต่างๆ ในการดูแลคอมพิวเตอร์ /พัฒนาเว็บไซต์ด้วยตัวเรา /