เมื่อได้อ่านบันทึกบันทึกของพี่ครูคิมhttp://gotoknow.org/blog/krukim/272331

ทำให้ครูอิงรู้สึกอยากฟังเพลงนี้จังเลยค่ะ ไม่ทราบคุณครูรุ่นเก่า ๆ ยังจำได้กันอยู่หรือเปล่าคะ กับเพลงนี้ เพลงที่สะท้อนความคิดเกี่ยวกับการศึกษาไทยที่มุ่งให้คนเป็นคนเก่ง มากกว่าเป็นคนดี "คนเรียนดีหนีหาย คนเรียนเก่งใข้ความเก่งไปในทางคดโกงได้อย่างชาญฉลาดแนบเนียน แต่คนที่เรียนไม่ดีแต่มีจิตสำนึกของการเป็นคนดี อย่าง เด็กชายปึก แป้นปีก ระหว่างจิตสำนึกที่ดี กับการเรียนเก่ง เราจะเลือกเดินทางไหนกัน แน่นอนต้องมีคนตอบว่าอยากได้ทั้งสองอย่าง ถ้าคิดเช่นนี้ก็ขอเปลี่ยนจาก เก่ง ดี  มีสุข   เป็น  ดี  เก่ง  มีสุข ดีกว่ามั้ยคะ  

เด็กชายปึกแป้นปีก

แช่ม แช่ม รัมย์

                                  

เป็นเด็กชายที่สมองซึมเซา ก.ไก่เท่าเล้า

อ่านเขียน บ่ เป็นดอก จบป.6เอาไก่แลกออก

จบครูเว้าหยอกว่าปึกปานแป้นปีก

อ่านเขียนก็เงิ่นๆงกๆกว่าจะจบ ป.6 สอบตกแล้วตกอีก

เพื่อนเขาแซวว่าบักปึก แป้นปีก

คนลางคนหลีกแทบสิบ่อยากสอน

สะออนแต่พวกสมองดีสอบได้เกรดสามเกรดสี่นักเรียนดีครูออนซอนถือเป็นเกียรติเป็นศรีครูที่ได้สอนพวกสมองอ่อนๆสอบไปก็ไลพ์บอย

จบชั้นประถมเพื่อนเขาได้เรียนต่อ

บักปึกนั่นหนอมาต่อที่หลังควายน้อย

ช่วยพ่อแม่ทำนาจนว่าจ่อย

พอโตขึ้นหน่อยจึงหลอยจากบ้านนาไป

บักปึกหายไปหลายปีผ่านผัน

แต่วันหนึ่งนั้นครูทุกคนก็แปลกใจ

ปึกกลับบ้านนาพร้อมผ้าป่ากองใหญ่

นำเงินมาให้ครูพัฒนาโรงเรียน

ขณะที่คนเรียนดีหนีหายเป็นเจ้าเป็นนายไม่เคยมาแวะเวียน

แต่บักปึกแป้นปีกในวัยเรียน กลับมาแวะเวียนด้วยน้ำใจที่งดงาม

สิ่งตอกย้ำถึงความเป็นคนใช่อยู่ที่ผลการเรียนดี

คนเรียนเก่งคดโกงก็มากมี คนเรียนดีขี้โกงก็มากมาย

 มีคำที่เป็นภาษาอีสานหลายคำที่น่าสนใจดังนี้

 ท่อเล้า = เท่าเล้า (เขียนตัวใหญ่ๆ)
        เว้าหยอก =พูดหยอกล้อปึก = โง่ (ชนิดดักดาน) 

 สะออน = นิยม ชมชอบ ชื่นชม
        ออนซอน = ชื่นชม เอาอกเอาใจยกย่อง
        จ่อย = ผอมโซ
        หลอย = หลบหลีกหนี

 บักปึก = นายปึก (เหยียดหยามว่าโง่)  

 แป้นปีก = ปีกไม้ที่เกิดจากการเลื่อยซุง

 บักปึก แป้นปีก =โง่จนแทบไร้ค่า