ซึ้ง..และ..ขอบคุณมากๆ สำหรับน้ำใจที่มีให้

         มหัศจรรย์แห่งบล็อก...ทำให้เจอเพื่อนต่างวัย  ที่เคยสื่อสารหากันบ่อยๆ  ไม่ว่าจะผ่านตัวหนังสือ  หรือ เสียงเจื้อยแจ้ว  ...  "บ้านป้าเขี้ยวอยู่ไกล๊ไกล..ใช่ไหมคะ?  แอมแปร์อยากเจอป้าเขี้ยว"  

          เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน  2552  ที่ผ่านมา  ผู้เขียนได้โอกาสไปราชการที่หาดใหญ่  เลยได้เจอเพื่อนรักต่างวัยสมใจ ....

" พี่เขี้ยวอยู่ไหนแล้วคะ" 

" ช่วงเวลาเย็นๆ อ๋อยไปหานะคะ  อย่าเพิ่งทานข้าว  เดี๋ยวเราไปทานด้วยกัน.." 

" ตอนนี้อ๋อยยังอยู่ที่โรงเรียน  ไปหาพี่ช้าหน่อยพี่ออกไปธุระกับเพื่อนๆก่อนก็ได้นะคะ.." 

"  รอที่โรงแรมนะคะ  กำลังจะไปรับ.."  

          เสียงแม่เพื่อนรักโทรมาหาเป็นระยะๆ  ผู้เขียนเองยังตื่นเต้น  รอนาทีมิตรภาพ....อย่างใจจดจ่อ  เพื่อนๆและทีมงานศูนย์อนามัยที่ 12 ชวนไปทานข้าวก็ไม่ไป      ยืนยันจะรอเพื่อน...        

          แล้วเราก็เจอกัน...นี่ไง...น้องแอมแปร์

          ของลุงๆป้าๆน้าๆพี่ๆ ชาว Gotoknow

                                    ใหม่ๆเพื่อนยังเขินอยู่

เริ่มคุ้นเคย

น้องอ๋อยที่น่ารัก...แม่ของน้องแอมแปร์

แม่..ลูก  ที่น่ารัก

ครอบครัวอบอุ่น

นี่คือ  อาหารจากน้ำใจคนใต้

ส่วนนี่  คือ ของฝาก  น้องอ๋อยบอกว่า  ใครๆ เขาได้ชิมกันแล้ว

เช่น  ป้าคิม    ป้าครูพรรณา ป้าดาว ลุงวัชรา

น้าขจิต  น้าเอก ฯลฯ

อยากให้ป้าเขี้ยวชิมบ้าง..สละอินโดนีเซีย  อร่อยมากๆ

และนี่..สินค้ามีชื่อจากปัตตานี  ลูกหยีกวน

ป้าเขี้ยวดีใจที่เจอทุกคนของครอบครัวที่อบอุ่นนี้ 

โดยเฉพาะหลาน เอ๊ย..เพื่อนแอมแปร์ ดีใจมากๆค่ะ

ซึ้ง..และ..ขอบคุณมากๆ  สำหรับน้ำใจที่มีให้ 

เกินคำบรรยายจริงๆค่ะ

ดอกไม้แทนคำขอบคุณ

ให้ครอบครัวที่แสนอบอุ่นนี้ค่ะ

จาก...ป้าเขี้ยว