ชีวิตที่พอเพียง : ๗๘๐. เที่ยวอัมพวา ๕

น้ำขึ้น – น้ำลง
คนกรุงไม่คุ้นกับน้ำขึ้นน้ำลงที่เป็นแรงดึงดูดของดวงจันทร์ต่อน้ำทะเล ที่คนในพื้นที่ชายทะเลคุ้นจนชิน ผมได้สนุกกับการสังเกตเห็นน้ำในแม่น้ำแม่กลองแห้ง เกิดหาดชายเลนริมแม่น้ำกว้างเกือบ ๑๐ เมตร มีนกกระยางมาหากิน และนกกินปลาเกาะกิ่งไม้รอจังหวะโฉบเหยื่อในน้ำ พอใกล้ค่ำน้ำก็เริ่มขึ้น จนเต็มตลิ่งในตอนดึก พอเช้าวันรุ่งขึ้นน้ำยังเต็มตลิ่ง แล้วค่อยๆ ลด เป็นวัฏจักรหมุนเวียนเรื่อยไป

๙ มิ.ย. ๕๒
          หมออมรากับผมชวนกันไปตลาดแม่กลอง    ไปซื้อสะเบียงสำหรับหมออมรา    อาหารที่นี่ราคาถูก   ก๋วยจั๊บที่ละ ๑๐ บาทเท่านั้น    ขากลับผมแวะวิ่งออกกำลังที่วัดช่องลม ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง    เกือบโดนหมาหมู่รุมเล่นงาน    เช้าวันนี้ ผมได้ชมวัด ๒ วัด
          วัดช่องลม เป็นวัดโบราณ โบราณวัตถุสำคัญคือเจดีย์ไห อายุกว่า ๑๐๐ ปี สร้าง พ.ศ. ๒๔๔๕   และศาลาการเปรียญหลวงปู่บ่าย ธมฺมโชโต สร้างเมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๕ อายุมากกว่าผม ๑๐ ปี
          วัดแก้วฟ้า   อยู่บนถนน ๓๒๕ เช่นเดียวกันกับวัดช่องลม    แต่วัดแก้วฟ้าอยู่เลยไปทางอำเภออัมพวา ก่อนถึงทางเข้าบ้านอัมพวา รีสอร์ท เล็กน้อย    เป็นวัดใหม่ มีโบสถ์ที่สร้างเพิ่งเสร็จ    เป็นศิลปะที่ละเอียดสวยงาม   ภายในวัดมีต้นไม่ร่มรื่นมาก   แต่ขาดการดูแลบำรุงรักษา    รวมทั้งที่บริเวณโบสถ์ มีนกพิราปฝูงหนึ่ง    เป็นปัจจัยเสี่ยงต่อความยั่งยืนสวยงามของศิลปกรรมที่งดงามชิ้นนี้
          ชีวิตของแม่น้ำแม่กลองช่วงอัมพวา    ผมสังเกตว่าตลิ่งริมน้ำแม่กลองตรงบ้านอัมพวาฯ ยามน้ำลงและโดนแดด    ชายเลนมีสาหร่ายสีเขียวขึ้นเต็ม    แต่ไม่เห็นชีวิตสัตว์ชายเลนน้ำกร่อยจำนวนมากและมีชีวิตชีวาอย่างที่ผมเคยเห็นที่บ้านผมสมัยผมยังเด็กๆ    ทำให้ผมสงสัยว่า ดินเลนแถวนี้อาจจะมีสารพิษที่ทำให้วงจรอาหารของป่าชายเลนถูกปิดกั้น    นี่คือโจทย์วิจัยที่น่าจะมีค่ามากในการดำเนินการฟื้นชีวิตป่าชายเลน   และลดมลพิษทางน้ำของโลก

วิจารณ์ พานิช
๙ มิ.ย. ๕๒