รอยยิ้มของหลวงตา

เวลาที่เรามีความทุกข์  เราพยายามค้นหาสิ่งยึดเหนี่ยวทางจิตใจ บางคนบอกเราว่า พระเป็นที่พึ่งทางใจ แต่ในทางกลับกันถ้าหากพระมีความทุกข์เดือดร้อนใจต้องการที่พึ่งบ้าง ใครล่ะจะเป็นที่พึ่งให้กับท่านได้

เรื่องเล่าจากกลุ่มคนเล็กๆ  ของทีมเยี่ยมบ้านในชุมชน วันนี้เราไปเยี่ยมหลวงตาที่วัด  ซึ่งปกติเราจะเยี่ยมสองสัปดาห์ครั้ง  แต่สัปดาห์ที่ผ่านมางานเรายุ่งมากจนต้องเลื่อนมาเป็นสัปดาห์นี้    และภาพที่เราเห็นทำให้หัวใจของเราห่อเหี่ยว  หลวงตานอนตะแคงหันหลังอยู่บนเตียงไม้ที่เอาไม้ไผ่ตีล้อมกั้นไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ตกเตียงตามที่เราเคยแนะนำ  วันนี้ดูท่านซูบผอมจากเดิมไปมาก   แขนขาข้างขวาอ่อนแรง  ขาทั้งสองข้างงอเหยียดตรงไม่ได้   สีหน้าอิดโรยดูอ่อนเพลียไม่มีแรง   หลวงตา  เป็นอย่างไรบ้างคะ หลวงตาส่ายหน้า เสียงตอบแหบพร่า แผ่วเบาจนฉันฟังไม่ค่อยได้ยินว่าท่านพูดว่าอย่างไร   เปิดดูแผลกดทับที่สะโพกทั้งสองข้าง แผลลุกลามมากกว่าเดิมและมีกลิ่นเหม็น  คงเป็นเพราะนอนจมปัสสาวะ เปียกชื้นเลยทำให้แผลไม่ดีขึ้น  พระพี่เลี้ยงเล่าให้เราฟังว่าช่วงหลังท่านต้องไปเรียน  และกิจนิมนต์ที่วัดก็เยอะ พระที่วัดก็มีเพียง 3 รูป ทำให้ไม่ค่อยมีเวลามาดูแลท่าน   เราเข้าใจเหตุผลของท่าน และไม่เคยคิดตำหนิท่านซักนิดเพราะหลายปีที่ผ่านมา ท่านเป็นผู้ดูแลคนสำคัญที่คอยดูแลอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอดจนเราเกือบเข้าใจไปว่าหลวงตาคงไร้ญาติ   

แต่ตอนนี้เรื่องนั้นฉันคงต้องเอาไว้ทีหลัง   เพราะเราประเมินดูสภาพของหลวงตาแล้ววันนี้คงต้องส่งโรงพยาบาลแล้วล่ะ ฉันเลยตัดสินใจโทรเรียก 1669  เพื่อพาหลวงตามาพบหมอที่โรงพยาบาล  เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเรารายงานให้หมอทราบอาการสำคัญที่นำส่ง   ประวัติการเจ็บป่วยปัจจุบัน  ประวัติโรคประจำตัวทั้งโรคความดันโลหิตสูง ลมชัก จิตเภท รวมทั้งไม่ลืมที่จะเล่าถึงพฤติกรรมการดูแลตนเองของท่าน ซึ่งไม่ค่อยปฏิบัติตามคำแนะนำตามแผนการรักษาซักเท่าไร ซึ่งเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ท่านอาการไม่ดีขึ้น

 หมอให้นอนโรงพยาบาล  เราตามไปส่งหลวงตาถึงที่ ward ให้ข้อมูลกับพยาบาลเสมือนเราเป็นญาติคนหนึ่ง  บอกหลวงตาให้สบายใจว่าพรุ่งนี้เราจะมาเยี่ยมใหม่  หลวงตานอนโรงพยาบาลนานถึงสองสัปดาห์ วันนี้เราตามมาเยี่ยมที่ Ward หลังจากที่ไม่ได้มาเยี่ยมหลายวัน น้องพยาบาลเห็นหน้าเราก็รีบมารายงาน หลวงพ่อหงุดหงิด เอะอะโวยวายอีกแล้วพี่ ไม่รู้ว่าอาการทางจิตท่านกำเริบหรือป่าว แต่ยาจิตเวชก็ได้ไม่ขาดนะพี่ วันนี้หมอให้กลับบ้านได้แล้ว แต่ติดต่อญาติไม่ได้ เรารับฟังข้อมูลด้วยความเป็นห่วง จึงรีบเดินไปที่เตียงหลวงตาดูสีหน้าท่านไม่แจ่มใส ทั้งๆ ที่อาการทางกายท่านดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับวันแรก  เราจึงเข้าไปถาม หลวงตาดูสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ เป็นอย่างไรบ้างเล่าให้ฟังหน่อยได้มั๊ยคะ เราพูดคุยกับหลวงตาอยู่นานจนทำให้ฉันเข้าใจ ปมในใจเหตุผลที่หลวงตาทุกข์ใจ เพราะตั้งแต่เจ็บป่วยนอนโรงพยาบาลญาติพี่น้องไม่มีใครมาเหลียวแลท่านเลย ขณะที่เล่าให้เราฟังน้ำตาท่านก็ไหล ทำให้เราได้เข้าใจในยามที่เจ็บป่วยคงไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่ากับการที่เรารู้สึกโดดเดียวอ้างว้าง กลัวที่จะถูกทอดทิ้ง   ความรักและกำลังใจจากญาติมิตรเป็นสิ่งสำคัญในยามนี้  เพราะจะช่วยลดทอนความกลัวและเกิดความมั่นคงในจิตใจ              

หลวงตาอยากให้เราช่วยอย่างไรบ้างคะ ไปบอกพี่สาวให้หน่อยได้ไหม หลวงตาตอบเราทันทีเหมือนรอคอยใครซักคนที่หลวงตาพอจะพึ่งพาได้ หลวงตาไม่ต้องห่วง เราจะไปบอกญาติให้นะคะ เราตอบด้วยเสียงมั่นใจ หลวงตายิ้มที่เรารับปาก  เรากลับมารายงานให้พยาบาลWard ทราบ วันต่อมาเราประสานงานสวัสดิการสังคมขอคำแนะนำในการให้ความช่วยเหลือ  มีพยาบาลจิตเวชและพยาบาลผู้ดูแล ร่วมกันวางแผนจำหน่าย และฉันขอให้หลวงตานอนโรงพยาบาลต่อจนกว่าจะเตรียมความพร้อมครอบครัว วัดและชุมชนได้ เราจึงจะมารับท่านกลับวัด

วันรุ่งขึ้นฉันตามไปหาญาติหลวงตาถึงที่บ้าน วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มีโอกาสพุดคุยกับพี่สาวของหลวงตาเป็นเวลานานเกือบชั่วโมง ทำให้เราเข้าใจถึงภาระของครอบครัวของป้าและปมปัญหาความบาดหมางระหว่างพี่น้องซึ่งเกิดจากพฤติกรรมของหลวงตาในสมัยที่เป็นฆาราวาส  ฉันบอกป้าว่าฉันเข้าใจญาติมากขึ้นและรู้สึกอยากขอโทษที่เมื่อก่อนฉันเคยคิดตำหนิญาติในใจทุกครั้งที่ไปเยี่ยมหลวงตาแต่ตอนนี้อยากให้ครอบครัวลืมเรื่องในอดีตและอภัยให้กับหลวงตา เพราะท่านเจ็บป่วยซูบผอมไปมากด้วยความทุกข์รุมเร้าทั้งกายและใจ  ดังนั้นกำลังใจและการดูแลจากญาติพี่น้องจะเป็นยารักษาที่ดีที่สุดที่จะเยียวยาให้อาการของหลวงตาดีขึ้น ป้ารับปากเราจะมาดูแลหลวงตาและเราก็รับปากกับป้าจะช่วยหาคนมาดูแลหลวงตาเพื่อแบ่งเบาไม่ให้ภาระตกหนักกับป้าเพียงคนเดียว 

เป้าหมายต่อไปเราจึงประสานงานกับชุมชน  ทั้งประธานชุมชน   อาสาสมัครสาธารณสุข     และ

อาสาสมัครดูแลผู้สูงอายุในชุมชน ในตอนแรกทุกคนดูหนักใจเพราะมีภารกิจทั้งส่วนตัวและภาระงานในหน้าที่ๆรับผิดชอบมากมายจนล้นมือ  ฉันเข้าใจและพยายามพูดโน้มน้าวให้ทุกคนเข้าใจว่าเราไม่ต้องการให้ทุกข์หรือภาระตกอยู่ที่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่อยากจะให้ทุกคนร่วมแรงร่วมใจแบ่งปันความสุขคนละเล็กละน้อยช่วยเหลือหลวงตาซึ่งเป็นคนในชุมชนของเรา  และฉันเชื่อว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นบุญกุศลที่ยิ่งใหญ่  ทุกคนรับฟังและปรึกษาหารือกันและได้ข้อสรุปว่าจัดเวรเปลี่ยนกันมาดูแลหลวงตา

            วันนี้เป็นวันที่เราพาหลวงตากลับวัด  เมื่อรถพยาบาลมาถึงที่วัด ภาพที่เราไม่คาดคิดมาก่อนทั้งท่านเจ้าอาวาส  พระพี่เลี้ยง ญาติ  และ อสม . หลายคนอยู่รอรับหลวงตากันพร้อมหน้า  ทุกคนรีบเข้ามาช่วยเหลือคนละไม้คนละมือ  บ้างก็เข้ามาช่วยปูเตียง ปัดกวาดเช็ดถู จัดเตรียมสถานที่ไว้พร้อม โดยที่เราไม่ต้องออกปากร้องขอ   ฉันรู้สึกตื้นตันใจแทนหลวงตาและฉันก็เชื่อว่าหลวงตาต้องรู้สึกเช่นเดียวกัน  ในสังคมไทยเราจะไม่โดดเดี่ยว คนไทยไม่ทอดทิ้งกัน ฉันคิดเช่นนั้นและเป็นเช่นนั้นจริงๆ   เราแนะนำการดูแลพร้อมทั้งสาธิตการทำแผลให้ อสม.และญาติ ในขณะที่ทุกคนเข้ามาดูแลหลวงตาฉันสังเกตเห็นป้าทำตัวไม่ถูกในการเริ่มต้น ฉันจึงเดินอ้อมไปหาป้าและจูงมือป้าเข้ามาใกล้ๆหลวงตา หลวงตาเห็นมั๊ยว่ามีใครมาดูแลหลวงตา  หลวงตาหันมามอง  ฉันจึงคว้ามือป้าให้สัมผัสมือหลวงตา  ป้าพูดอะไรไม่ออกแต่แววตาของป้าแสดงความเห็นใจอย่างอ่อนโยน ฉันเห็นน้ำตาหลวงตาอีกครั้งแต่ครั้งนี้คงเป็นน้ำตาแห่งความสุข หลวงตาไม่ต้องห่วงนะคะ หลวงตามีญาติมาดูแลแล้วเสียงของฉันเริ่มสั่นเครือรู้สึกตื้นตันใจและอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ทุกวันนี้เราได้เห็นรอยยิ้มของหลวงตา เพราะมีญาติและพี่ๆน้องๆชาวอสม.ในชุมชนมาคอยดูแล มีทีมเยี่ยมบ้านโรงพยาบาลติดตามเยี่ยม มีกองสวัสดิการสังคมเทศบาลเมืองตาก สำนักงานงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ร่วมกับชุมชนเข้ามาเยี่ยมเยียนมอบของให้ความช่วยเหลือและให้กำลังใจ 

 

การทำงานแบบสหสาขาวิชาชีพไม่ใช่เฉพาะแพทย์  พยาบาล หรือบุคลากรสาธารณสุขเท่านั้น   แต่ยังรวมถึงผู้นำชุมชน  พระ  อสม .  ผู้ดูแลผู้สูงอายุ หมอพื้นบ้าน   และคนในอาชีพอื่นๆอีกมากมาย หากเราดึงศักยภาพของคนในชุมชนมาร่วมแก้ไขปัญหา  เรื่องที่เราคิดว่าเป็นปัญหาใหญ่ก็ไม่ได้ใหญ่อย่างที่คิด ถ้าทุกคนช่วยกัน  บทบาทของพยาบาลชุมชนแม้บางครั้งเราเหน็ดเหนื่อยในการทำงาน   แต่น่าแปลกที่เรากลับรู้สึกเบิกบานในจิตใจทุกครั้งที่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น ความสุขในงาน  เบิกบานในจิตใจ ฉันต้องขอขอบคุณทุกๆคนในวันนี้ที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้เรื่องราวแห่งความรัก ความสุข การแบ่งปันและทำให้ฉันรู้สึกมีกำลังใจในการทำงานต่อไป ขอขอบคุณหลวงตาที่ทำให้ฉันเข้าใจชีวิตมากขึ้น  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน HHC สุขภาพดีเริ่มที่บ้าน



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ให้กำลังใจในการทำความดีต่อไปนะครับ

วัชระษา พิทักษ์
IP: xxx.175.78.35
เขียนเมื่อ 

อ่านแล้ว...อยู่ๆน้ำตาก็ใหลออกมา...น่าตื้นตันใจจริงๆ มองเห็นภาพที่พี่ๆ ทำงานเพื่อสังคม เป็นกำลังใจให้เสมอ

เขียนเมื่อ 

เข้ามาอ่านสิ่งดี ๆ ที่ยังมีอยู่ในสังคมครับ เป้นกำลังใจให้คณะทำงานนะครับ

vilaiwan
IP: xxx.172.152.110
เขียนเมื่อ 

แวะมาเยี่ยมค่ะ

คำสำคัญ (Tags)

#hhc

หมายเลขบันทึก

270637

เขียน

24 Jun 2009 @ 15:44
()

แก้ไข

12 Feb 2012 @ 07:30
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-อนุญาตแบบเดียวกัน
ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก