GotoKnow... กับอารมณ์เงียบ เหมือนเป่าสาก


บันทึกนี้อาจสวนกระแสอย่างสุดขั้ว...เพราะอ่านอนุทินของน้องกะปุ๋ม @40073 แล้วเห็นภาพ

 

“ก่อนอื่นขอชื่นชมบล็อกเกอร์ทุกท่านที่ได้รางวัลและชื่นชมผู้จัดด้วยความจริงใจ  บันทึกนี้มิได้มีเจตนาจะลบหลู่ท่านหรือผู้หนึ่งผู้ใด...เป็นความสัตย์จริง”

 

บันทึกนี้อาจสวนกระแสอย่างสุดขั้ว...เพราะอ่านอนุทินของน้องกะปุ๋ม @40073  แล้วเห็นภาพ... เคยได้ยินคอมเมนท์คล้ายอย่างนั้นจากบล็อกเกอร์ด้วยกันมากับหู...เมื่อหลายปีก่อน

 

  

และ...บันทึกนี้ แด่ทุกท่านที่มิได้รางวัล...โปรดอย่าน้อยใจ...

  

“…………………………..

 

จดหมาย...ถึงน้อง

 

กลุ่มชนใน GotoKnow ... ยิ่งกว้าง...ยิ่งใหญ่... ยิ่งมีความต่าง...(คล้ายชนชั้น)...จริงมั้ย... (น้อง...)

 

กลุ่มชนที่สนิทสนมเสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน(ของเค้า)... ยากที่สมาชิกที่เกิดทีหลังหรือที่(แอบ)คิดว่าตนเป็น "คนอื่น" จะแทรกกาย...จริงมั้ย... (น้อง...) 

  

กลุ่มชนที่บอกเล่าเรื่องราวของตน แล้ว(แอบ)ดูผู้คน(ที่คุ้นเคย)คุยกัน... ได้(แอบ)ชื่นชมไปกับเขาแล้วก็ค่อยๆ(แอบ)ถอยหลัง...ห่างออกไปเรื่อยๆ ไม่กล้าแชร์เพราะรู้สึกว่าไม่ใช่จริตตน ...มี...(มากมั้ง)...จริงมั้ย... (น้อง...) 

 

กลุ่มชนที่มองว่า รางวัลมิใช่เรื่องใหญ่ของชีวิตการเขียน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กที่ทำให้ความรู้สึกของคนในชุมชนเดียวกันเกิดสั่นคลอนบ้างนิดๆหน่อยๆ... จริงมั้ย... (น้อง...) 

 

...หลายคนมองว่าอยู่สูงเกินไป  ก้าวไม่ถึง...

...หลายคนไม่มองด้วยรู้สึกว่าไม่ใช่เป้าหมาย...

 

พี่เคยไปราชการกับบล็อกเกอร์ท่านหนึ่ง  นานมาแล้ว  ท่านนั้นตั้งเป้าว่าต้องบันทึกให้ได้ในวันนั้นเพราะเป็นวันสุดท้ายของเดือนที่จะบอกว่า “ท่านบันทึกทุกวันสำเร็จในเดือนนั้น”  หลังเสร็จงานเกือบเที่ยงคืนท่านต่อเน็ทในโรงแรมเพื่อบันทึกดังว่า เพียงเพราะท่านรู้สึกท้าทายและเมื่อทำได้ก็ภูมิใจในตนเอง... มันก็เท่านั้น

 

...ผู้ให้รางวัลบล็อกเกอร์ท่านนั้น  นอกจากตัวท่านเองคือพี่ที่รู้เห็น ให้ท่านเป็นบล็อกเกอร์ในดวงใจของพี่เสมอมา 

 

เราอาจถอยหลัง...หันหลัง  แล้วเดินจากไปเหมือนหลายๆคนที่ทำกันมาแล้ว ก็ย่อมทำได้(จะว่าไป ก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไร  กับใคร) 

 

...แต่ ด้วยรัก G2K...

 

จึงอยากเป็นกระจกสะท้อนอีกมุมมองหนึ่งของชนกลุ่มเงียบกลุ่มใหญ่(ในมุมมองของพี่เอง)... ทำอย่างไรจะให้เขาเหล่านั้นกล้าตัดสินใจก้าวเข้ามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นทันทีในบันทึก...แทนความรู้สึกลังเลว่า...จะเขียนดีหรือไม่เขียนดี 

 

ทำอย่างไรให้ทุกคนรู้สึกว่าทุกบันทึกของเขามีค่า  เพราะนิ้วทั้งห้ายังมีความสำคัญแม้มีขนาดที่ต่างกันไป

 

มาหาเทคนิคดีๆให้คนที่เป็นกลุ่มพลังเงียบ ที่มี “อารมณ์เงียบ เหมือนเป่าสาก” กลุ่มใหญ่มีใจให้ G2K อย่างแท้จริงดีกว่า...

 

ดีกว่าได้เห็นเขาเพียง...ผ่านมา...แล้วก็ผ่านไป  

 

....น่าเสียดาย.... (นะน้องนะ...) 

 

                                                                                         พี่ติ๋ว

 

                                                                              20 มิถุนายน 2552

 

                                                                     ………………………………”

 

 

ปล. บันทึกนี้อาจปิดตัวเองลง... เมื่อใดก็ได้.. ไม่รู้ (แล้วแต่อารมณ์ผู้เขียน...)อิ อิ ^_^

 

 

หมายเลขบันทึก: 269510เขียนเมื่อ 20 มิถุนายน 2009 09:42 น. ()แก้ไขเมื่อ 15 มิถุนายน 2012 13:32 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ


ความเห็น (32)

สวัสดีครับ พี่กฤษณา ;)

สบายดีนะครับ ...

คุณค่าของงานเขียนของเราอาจจะไม่มีความสำคัญใด ๆ เลยกับคนที่อ่านแล้วผ่านไป แต่ที่แน่ ๆ มันกลับสำคัญที่สุดสำหรับคนเขียน

การให้รางวัลกับตัวเองเป็นเรื่องที่สมควรที่สุด ครับ

หากแต่ "อัตตา" คือ ตัวตนที่สามารถทำให้มองเห็นภาพดีหรือภาพร้ายก็ได้ ... หลายท่านอาจลืมปลดปล่อยสิ่งประดับเหล่านั้นวางไว้ในเบื้องหลังก่อนที่จะก้าวมาข้างหน้าเพื่อเขียนมัน

ภาพด้านเดียว ย่อมฉายไม่ครบองศา

ขอบคุณครับ ;)

มีผู้คนมากมายรายล้อมโลก

บ้างก็โศกบ้างสุขสันต์บ้างหรรษา

คือ"คน"แท้ที่ยิ่งใหญ่ในอัตตา

ต่างที่ว่าดีหรือชั่วด้วยตัวเอง

  • สวัสดีค่ะ อ.พี่ติ๋ว
  • ป้าแดงเองนะคะ
  • เห็นด้วยกับพี่ติ๋วค่ะ เห็นอนุทินของน้องกะปุ๋มเหมือนกัน รู้สึคล้ายอย่างนั้นค่ะ
  • แต่สำหรับตัวเอง ถือว่าเป็นการหัดเขียน ก็จะมาใช้พื้นที่ที่นี่ต่อไปค่ะ
  • บางครั้งก็เจอเรื่องราวที่ตนสนใจก็จะได้เข้าไปอ่าน ส่วนการแลกเปลี่ยนอาจจะไม่กล้าเท่าใด เหมือนที่พี่ติ๋วว่า
  • ขอบคุณพี่ติ๋วมากค่ะ
  • แพลนในใจไว้ว่า เดือนนี้จะเสนอ รางวัลป๊อบปูล่าโหวตให้พี่ติ๋วพอดีเลย แต่คงไม่ใช่จริต ใช่มั้ยคะ
  • ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ อาจารย์Wasawat Deemarn

  • ขอบคุณที่เข้ามาทักทายค่ะ
  • ดิฉันเคยเห็นหลายๆบันทึกมีประโยชน์และมีคุณค่าต่อผู้อื่นในหลายๆกลุ่มคน...เมื่อเวลาผ่านไปเป็นหลายๆปีแล้วก็มีค่ะ  บางบันทึกนั้นถูกวกกลับมาวนเวียนอีกครั้งแล้ว ครั้งเล่าเพราะมีคนอ่านและเห็นเป็นประโยชน์สำหรับเขา...แม้แต่ตัวดิฉันเองยังเคยพบบันทึกตรงใจเมื่อบันทึกนั้นผ่านไปเป็นปีก็มี 
  • เหล่านี้คือความภาคภูมิใจในตนเองของเจ้าของบันทึก  อย่างที่อาจารย์กล่าวมาค่ะ
  • ..อยากให้บล็อกเกอร์ไม่ว่าจะเก่า(แก่) หรือใหม่(เอี่ยม)ทุกท่าน  มีกำลังใจในการเขียนเล่า  เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อบุคคลอื่น...อาจจะทั้งในวันนี้และในวันข้างหน้าค่ะ  อย่ามองเพียงมุมเดียวให้ถอดใจ...
  • ขอบคุณอาจารย์ค่ะ
  • รู้สึกโดนค่ะ
  • เพราะเป็นคนที่ชอบเข้ามอ่านและค่อนข้างเขียนน้อย และไม่ค่อยแสดงความเห็นยิ่งใครที่ได้รับข้อความเยอะๆ ยิ่งไม่อยากเขียน
  • อืมม์ ถ้าพูดถึงความยุติธรรมก็คงไม่มี เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่มีคนรู้จัก กัลยาณมิตรเยอะ ทำไม(ดิฉัน) ถึงต้องเลือกปฏิบัติกับเขาด้วย
  • หลังๆ ก็เลยแสดงออกบ้าง ถ้าเรื่องที่เขาเขียนตรงใจ ไม่สนว่าจะเป็นคนที่ เท่าไหร่ ของเรื่องนั้นๆ สบายๆ ดีกว่านะคะ

สวัสดีค่ะ อ.บวร

  • วกกลับไปอ่านบันทึกของอาจารย์เรื่อง ความในใจ รู้สึกถูกใจเป็นอย่างมากค่ะ ขออนุญาตนำมาลงไว้อ่านใกล้ๆค่ะ

"...ชุมชุนอันอุดมไปด้วยทุนทางปัญญาแห่งนี้ ผมมีความรู้สึกว่าได้มาอยู่ท่ามกลางปราชญ์ทุกท่าน ถ้ามีโอกาสและเวลาผมไม่ลังเลที่จะเข้ามาแสวงหาทุนทางปัญญา ณ ชุมชนแห่งนี้ ติดตามอ่านทุกเรื่องราวอย่างไม่รู้จักอิ่มพอ..."

  • เป็นมุมมองที่บอกว่า..."คน" ที่เป็นผู้แสวงหาไม่รู้จบย่อมเข้าใจใน "คน" อย่างถ่องแท้จริงๆค่ะ (สรุปว่าถ้าเข้าใจ "คน" ทุกอย่างก็จะจบลงได้ด้วยดีทีเดียว..นะคะ...)
  • ขอบคุณอาจารย์ค่ะ

สวัสดีค่ะ ป้าแดงวงน้ำ SHA ที่ท่าบ่อ

  • รูปเก่าป้าแดงไปไหนคะ...เอากลับมาเถอะค่ะ...ดูเป็นป้าแดง(คนเดิม)ดี  น่ารักออก
  • ที่เขียนบันทึกนี้เพราะมันคล้ายแผลเก่า...ถูกเกาน่ะค่ะ  นานมาแล้วเคยมีน้องๆที่อยากเขียน ลองหัดขียนแล้วเงียบไป...เป็นอย่างว่า...หลายคนที่เรารู้จักรู้เลยว่า Tacit knowledge เขาดีมากๆเลย เราเองคนเก่าแก่ออกจะเสียดายคนที่เข้ามาเขียนแล้วเงียบหายไปเพราะยังเข้าใจ G2Kไม่แตกฉาน...น่าเสียดายจริงๆค่ะ  อยากให้คนกลุ่มนี้ติดตลาดบ้าง

อูยๆๆๆ..ลืมไปป้าแดง...อย่าเอาอะไรแปลกๆมาใส่ชีวิตพี่เลยค่ะ...อยู่อย่างงี้กำลังพอดีแล้วค่ะ ถ้าเป็น "รางวัลยอดแย่" แบบดาราฝรั่งน่ะไม่ต้องโหวตค่ะ  พี่ติ๋วสมัครคนเดียวเลย คงไม่มีคนสมัครแข่ง อย่างงั้นน่ะน่าเอาๆค่ะ อิอิ

...อ้าว...นี่ป่าวหาเสียงนา...

ขอบคุณป้าแดงค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณWanpen

  • ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
  • อ่านข้อคอมเมนท์ของคุณแล้วรู้สึก...โดน(เหมือนกัน) ค่ะ

"....เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่มีคนรู้จัก กัลยาณมิตรเยอะ ทำไม(ดิฉัน) ถึงต้องเลือกปฏิบัติกับเขาด้วย

....หลังๆ ก็เลยแสดงออกบ้าง ถ้าเรื่องที่เขาเขียนตรงใจ ไม่สนว่าจะเป็นคนที่ เท่าไหร่ ของเรื่องนั้นๆ......."

  • มองเพื่อนและมองตัวเองให้เป็นกัลยานมิตร...เข้าไว้ดีกว่านะคะ

                                                ขอบคุณมากๆค่ะ

 

เออ ... พี่ติ๋ว กฤษณา สำเร็จ คร้าบ ...

แจ้งคำพิมพ์ผิดครับ :)

จาก "คำสัจจริง" เป็น "คำสัตย์จริง" ครับ

บังเอิญเห็นช้าไปหน่อยคร้าบ ... มิว่ากระไรนะครับ

เห็นด้วยมากๆครับ แต่จะทำอย่างที่ตัวเองคิดต่อไปครับ..

ขอบคุณค่ะ อ. Wasawat Deemarn

  • แก้ไขแล้วค่ะ (สัตย์จริง...มิใช่สัจจะ...นิ) ขอบคุณมากๆนะคะ...ไม่คิดจะว่าเลยค่ะ...มีแต่ขอบคุณ  ขอบคุณและก็ขอบคุณมากๆค่ะ
  • แก้ไขหลังจากอาจารย์บอกมา...ช้าไปหน่อยก็ไม่ว่ากันนะคะ...อิอิ ^_^

สวัสดีค่ะ อาจารย์ธนิตย์ สุวรรณเจริญ

  • ยินดีที่ได้รู้จักค่ะและขอบคุณสำหรับความคิดเห็น 
  • ...กระทำอย่างที่ตนตั้งใจไว้...เป็นการตั้งเป้าหมายในการบันทึกทำให้ไม่ท้อแท้ และพยายามทำให้ได้ดังที่ตั้งใจสิ่งนี้คือคุณค่าของบันทึกและบล็อกเกอร์ค่ะ
  • ขอบคุณนะคะ
  • ศิลาตั้งใจเข้าระบบมาเพื่อแสดงความเห็นในบันทึกคุณพี่กฤษณาโดยเฉพาะเลยค่ะ
  • เป็นความเห็นที่น่าสนใจและมีความกล้าหาญในการแสดงออกทางความคิดมากค่ะ
  • เป็นความห่วงใยในชุมชนแห่งนี้อย่างน่าประทับใจค่ะ
  • ในฐานะที่ศิลาเคยเป็นเด็กใหม่มาก่อน ย้อนหลังไปเมื่อ 6 เดือนที่แล้ว
  • เคยรู้สึกแบบนี้ค่ะ กลุ่มชนที่สนิทสนมเสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน(ของเค้า)... ยากที่สมาชิกที่เกิดทีหลังหรือที่(แอบ)คิดว่าตนเป็น "คนอื่น" จะแทรกกาย...จริงมั้ย.
  • และก็กำลังรู้สึกแบบนี้ค่ะ

ทำอย่างไรให้ทุกคนรู้สึกว่าทุกบันทึกของเขามีค่า  เพราะนิ้วทั้งห้ายังมีความสำคัญต่างกันไป

 

มาหาเทคนิคดีๆให้คนที่เป็นกลุ่มพลังเงียบ ที่มี “อารมณ์เงียบ เหมือนเป่าสาก” กลุ่มใหญ่มีใจให้ G2K อย่างแท้จริงดีกว่า...

  • ในขณะที่เคยรู้สึกว่าเราจะเข้าหา เข้าถึงกัลยาณมิตรแต่ละท่านได้อย่างไรนั้น  ก็ปิ๊งแว่บว่า อาศัย "ความมึน" ดีกว่า 
  •  แม้เราจะทราบว่า "ยาก" ในบางครั้ง แต่ก็เข้าไปแวะเยี่ยมเยียนเรื่อย ๆ ค่ะ ไปแบบไปเม้นท์ด้วยความสนใจในเนื้อหาของกัลยาณมิตรท่านนั้น หลาย ๆ ครั้งทีเดียว...  ยอมรับว่ามีท้อบ้างค่ะ เพราะบางท่านไม่ค่อยมี response เท่าไหร่ แต่เราก็รู้สึกเชื่อมั่นในสังคมอุดมปัญญาแห่งนี้ว่า การที่เขาเข้ามาเปิดบล๊อกที่นี่ อย่างน้อยก็คงคิดแบบเดียวกับเรา คือแสวงหา COP ชุมชนแห่งการเรียนรู้จากผู้ปฏิบัติ...
  • ถึงวันนี้ สรุปได้คำเดียวว่าเริ่มมาจากความมึนของเราจริง ๆ ค่ะ 
  • ความมึนที่มาจากความจริงใจ เปิดรับทุกอย่าง และตั้งใจไปแชร์ล้วน ๆ สักวันเขาคงมองเห็น 
  • อยากให้กำลังใจบล๊อกเกอร์มือใหม่ทุก ๆ ท่านค่ะ เมื่อย่างก้าวเข้ามาที่แห่งนี้แล้ว นอกจากการฝึกฝนการเขียนแล้ว ที่สำคัญคือฝึกฝนการปรับตัวเข้าหาวัฒนธรรมของชุมชนด้วยค่ะ  ชุมชนที่จำลองการรวมความหลากหลายของผู้คน... melting pot
  • หากเราสอบผ่านที่นี่ได้  ก็จะยืนอยู่ได้ทุกที่ในประเทศไทย (เพราะใช้ภาษาไทยเดียวกัน)
  • ในฐานะของการได้มาเป็นส่วนหนึ่งของชุมชมแห่งนี้แล้ว
  • การที่จะทำให้ แต่ละบันทึกของแต่ละท่านมีคุณค่า ก็คงมาจากท่านที่มาก่อน อยู่ก่อน...ร่วมส่งแรงใจเชียร์กันเรื่อย ๆ ค่ะ ซึ่งศิลาก็เห็นว่าสิ่งนี้มีอยู่แล้ว  แต่ถ้าหากจะให้เป็นระบบมากขึ้น ก็สามารถทำได้โดยการนำแนวรับน้อง การเป็นพี่ buddy มาใช้
  • จัดให้มีกลุ่มอาสาสมัครที่จะเป็น buddy ในกลุ่มสาขาอาชีพต่าง ๆ ก็ได้ค่ะ
  • เป็นแนวคิดแบบปิ๊งแว่บเมื่อกี้นี้ อาจจะดูไม่ชัดเจน และยังไม่เข้ารูปเข้ารอย
  • อย่างไรก็ดี ศิลาก็มีความปรารถนาดีและชื่นชมความตั้งใจดีของคุณพี่กฤษณาค่ะ
  • หากมีข้อแนะนำใดไม่เข้าที ก็ขออภัยด้วยนะคะ  กรุณาแนะนำศิลาได้ค่ะ  มีอะไรอีกมากที่ศิลาก็ต้องมาเริ่มเรียนรู้ใหม่ จากกัลยาณมิตรอีกหลาย ๆ ท่านที่เรายังไม่ได้ไปทักทาย หรือนาน ๆ จะเม้นท์ก้นที
  • ขอบพระคุณนะคะ สำหรับประเด็นดี ๆ ที่มีคุณค่าและเป็นประโยชน์ต่อชุมชนที่งดงามแห่งนี้ค่ะ
  • ศิลาขอตัวออกจากระบบไปปฏิบัติภารกิจต่อค่ะ...(เข้ามาเฉพาะกิจค่ะ อิอิ)
  • ราตรีสวัสดิ์นะคะ

สวัสดีค่ะ คุณ Sila Phu-Chaya

  • ขอบคุณมากๆเลยที่ให้ความสำคัญกับบันทึกนี้จนสละเวลาที่มีค่ายิ่งเข้าแสดงความคิดเห็นด้วยกันค่ะ
  • ...คุณเองก็กล้าหาญไม่ต่างจากพี่...ที่ย้อนรอยความรู้สึกนึกคิดและยอมรับความรู้สึกจริงที่เคยมี...
  • จากข้อคิดของคุณทำให้เข้าใจชุมชนนี้ได้ดีมากยิ่งขึ้น...อย่างน้อยที่สุดก็คือ  คนในชุมชน (น่าจะ)มีพื้นฐานทางความคิดคล้ายๆกัน...จึงเข้ามาอยู่ในชุมชนเดียวกันได้ การที่เขาเข้ามาเปิดบล๊อกที่นี่ อย่างน้อยก็คงคิดแบบเดียวกับเรา คือแสวงหา COP ชุมชนแห่งการเรียนรู้จากผู้ปฏิบัติ...
  • ...น่าศึกษาว่าเวลานานแค่ไหนกับการฝึกความอดทนของน้องใหม่...ที่หากผ่านแล้ว...จะคงอยู่คู่G2K ตลอดไป  เวลานั้นจะเป็น Golden period ที่จะทำให้เขาเดินหน้าต่อหรือหันหลังกลับ...
  • พี่ขอเปลี่ยน "ความมึน" ของคุณเป็น "ความขยัน" หรือ "ลูกตื๊อ" จะดูดีกว่าค่ะ...ทั้งๆที่จริงๆมันก็ไม่ค่อยจะต่างกัน...อิอิ
  • ...เห็นด้วยอย่างมากๆในความคิดเห็นที่คุณดาร์คมาให้อย่างมากมาย...ทั้งหมด ทั้งปวงค่ะ  พี่อ่านวนเวียนไปมาหลายรอบจนซึ้ง
  • ชอบความคิดนี้ค่ะ...นำแนวรับน้อง การเป็นพี่ buddy มาใช้ ...กลุ่มอาสาสมัครที่จะเป็น buddy ในกลุ่มสาขาอาชีพต่าง ๆ
  • ขอบคุณที่มีใจรัก G2K เช่นกันค่ะ

คุณติ๋ว

พี่แก้วเข้ามาอ่านหลายครั้ง และกลับไปคิด

ตอนแรกพี่เข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ พี่ก็ไม่ค่อยคุ้น เพราะไม่ค่อยรู้เรื่องและไม่กล้าแสดงความคิดเห็น แต่ต้องการมาหาความรู้เรื่อง KM เพื่อไปใช้ในงาน  พบว่าได้ประโยชน์มากมาย

ต่อมาพี่แก้ว กล้าหาญบันทึก  และคิดเพียงว่า บันทึกให้ตัวเองอ่าน

แล้วก็เข้าไปอ่านเรื่องที่เราสนใจ และแสดงความคิดเห็นบ้างในบันทึกที่เราอดที่จะแสดงไม่ได้

จนในที่สุดก็บันทึกเรื่อยๆ ทั้งงานทั้งประสบการณ์ชีวิตของตัวเอง เป็นบันทึกช่วยจำ พบว่าช่วยจำได้ดีมาก เพราะเวลาสรุปงานส่งด่วนๆ พบว่าบันทึกใน G2K นั้นเป็นประโยชน์มาก ทำให้ทำงานทันทุกครั้ง

ในวันนี้ พี่อาจมีเวลาน้อยในการไปแลกเปลี่ยนกับคนอื่นๆ แต่พยายามตอบเพื่อนที่เข้ามาทักทาย

ตอนนี้ พี่ยังคิดว่า ทำยังไงจะทำงานอื่นๆทัน เพราะทุกครั้งจะอดแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมบันทึกใน G2K ทุกวันไม่ได้

ขอบคุณคุณติ๋ว ที่บันทึกเรื่องนี้ อาจทำให้หลายคนได้คิดและพยายามดูแลช่วยเหลือสังคมของเราให้น่าอยู่ขึ้นค่ะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่แก้ว

  • อย่าว่าแต่พี่แก้วเลย ที่เวียนมาอ่านหลายครั้งแล้วกลับไปคิด...ติ๋วเอง...ก็เวียนคิดหลายรอบกว่าจะเขียน...ว่าจะเขียน ดีมั้ย...เขียนแล้วก็เวียนอ่านหลายรอบ ว่าจะโพสต์ดีมั้ย  คุ้มมั้ย...แล้วจึงโพสต์ 
  • ...จะว่าไปความรู้สึกที่อยากบันทึกเรื่องนี้มีมานานแล้ว..เมื่อหลายปีก่อน  แต่ก็มักจะชะงักทุกทีแล้วสลัดความคิดนี้ออกไปทุกครั้งเพราะคิดว่า คงคิดมากแทนคนอื่น แคร์ความรู้สึกคนอื่นๆมากไปหรือคิดไปเองคนเดียว  ...แล้วบังเอิญได้ไปอ่านอนุทินของน้องกะปุ๋ม@40073  จุดประกายทำให้คิดว่า หากบันทึกนี้เป็นกระจกสะท้อนมุมเล็กๆอีกมุมหนึ่ง ก็น่าจะได้อีกหลายๆมุมมองจากสมาชิกท่านอื่นที่ช่วยให้สังคมบ้านเราน่าอยู่ขึ้น อย่างพี่แก้วว่า... ก็น่าจะดี แม้อาจจะต้องเจ็บปวด
  • >>>ภารกิจเรามีมากกันจริงๆทุกคนค่ะ  คิดเหมือนพี่แก้วค่ะว่าทำอย่างไรจะทำงานในมือให้ทัน...แต่ก็อดวนเวียน แวะมาดูบ้านไม่ได้  แล้วก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ ^_^
  • ขอบคุณพี่แก้วมากๆค่ะ

เขียนเม้นท์ในฐานะอดีตกรรมการและน้องของพี่นะ คือเรื่องนี้มันมองได้สองแง่ มุมแรกคือมุมของการให้รางวัล รางวัลมันเป็นแค่กิจกรรมกระตุ้นการเขียน ทำให้สมาชิกได้ตื่นตัวมากกว่าปกติที่เขียนกันไปของตัวเอง พอมีการให้รางวัลก็เกิดความสนใจในผู้อื่นมากขึ้น ทั้งร่วมเสนอชื่อ ร่วมโหวตและร่วมลุ้น เป็นธรรมชาติของคนค่ะพี่ ที่เมื่อมีรางวัลและของตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ แต่รู้สึกสนุกก็จะไม่ลังเลใจที่จะเข้าร่วม ตรงนี้ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวของบล็อกในเชิงกิจกรรมที่ผู้ให้บริการสามารถจัดขึ้นได้

ส่วนอีกแง่คือผลที่เกิดขึ้น ทางแล็ปก็ขอให้เขียน AAR อยู่ แต่ยังไม่ว่าง พอเห็นบันทึกนี้แล้วก็อยากเขียนขึ้นมา ก็เป็นธรรมชาติของคนอีกเหมือนกันที่จะเสนอคนที่ตัวเองรู้จัก หรือโหวตให้คนที่สนิท อย่าเอาเกณฑ์ไปตัดสินว่าคนที่ไม่ได้รับการเสนอชื่อไม่มีคุณภาพ ซึ่งมันไม่ใช่เลย คนบางกลุ่มก็มีแฟนคลับประเภทเงียบๆ ของตัวเองอยู่เหมือนกัน และการได้รับรางวัลหรือไม่มันก็ไม่ได้ทำให้คุณค่าของบันทึกเขาลดลง และรางวัลก็ไม่ได้ทำให้คุณค่าของบล็อกหรือบันทึกเพิ่มขึ้นสำหรับผู้ที่ได้รับไป มันก็แค่โบว์รางวัลที่มีคนเสนอชื่อและโหวตให้ คุณภาพและความสม่ำเสมอตัวเองก็ต้องรักษาไว้ และคนที่อยู่ตามซอกหลืบใช่ว่าจะไม่มีโอกาสถูกเสนอ มันแค่รอเวลาและจังหวะ เขาพึ่งเล่นกันไปสามเดือน ผู้เข้ารอบสิบห้าคนจากบล็อกเกอร์จำนวนเป็นพันเป็นหมื่น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะถูกเสนอชื่อได้หมด รอดูต่อนะพี่ หนูว่าหนูก็เป็นหนึ่งในพวกที่ไม่ได้เสนอชื่อแน่นอน เพราะตั้งใจว่าจะเขียนไม่ให้ถึงเกณฑ์จำนวน (อ้างเล็กน้อย จริงๆ ขี้เกียจ) หนูชอบร่วมลุ้น ร่วมเสนอชาวบ้าน ชอบเป็นฉากหลังมากกว่า หนุกออก

แต่พี่จุดประเด็นนี้ก็ดี แทนที่จะตั้งคำถามรวมกับคนอื่นอย่างเดียวว่าคนเหล่านั้นเราจะทำไง สู้เราลุกขึ้นเป็นเจ้ดัน ป๋าดันบล็อกเกอร์คุณภาพเหล่านั้นดีกว่า พลังเงียบมีอยู่ ต้องลุกขึ้นมาใช้นิ แบบนี้ดิสร้างสรรค์ คือถ้าจุดประกายแล้วก็วูบเหมือนพลุ ดังปุ้งเดียวมันก็ไม่ยังยืน ต้องเริ่มจากเราและค่อยๆ ขยายวงออกไปไง คนอื่นอาจจะไม่รู้จักบล็อกเกอร์ที่เราเห็นว่าดี เรานั่นแหล่ะมีหน้าที่ต้องชง เนี่ยพอพ้นจากกรรมการนะ เตรียมรายชื่อไว้เสนอบานตะเกียงเลย ^ ^

หวัดดีจ้า..น้องเล็กแก้มยุ้ย

  • อ่านพารากร๊าฟแรกของน้องแล้วทำให้เข้าใจผู้จัดมากขึ้น และรู้สึกขอบคุณผู้จัดมากๆที่มีความพยายามทำให้เกิดมิตรภาพระหว่างกัน  มีบรรยากาศที่สร้างสัมพันธ์ระหว่างกันของบล็อกเกอร์ซึ่งเป็นเสน่ห์ของ G2K ค่ะ...  ที่หวังมากกว่านั้นคือความยั่งยืนที่เกิด เพราะที่เคยมีประสบการณ์คือสร้างให้เราสนิทสนมกัน  แล้วสุดท้ายก็ผละจากกันไปในที่สุดด้วยภารกิจ  เลยเห็นร่องรอยของความไม่ยั่งยืน...  และก็ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอย
  • พารากร๊าฟที่สองและสาม...พี่ขอไม่แชร์...นิ...อิอิ เพราะพี่ไม่ได้มีเวลาเข้าไปอ่าน  เลยไม่สามารถวิจารณ์ได้ ที่เขียนในบันทึกนี้ก็จาก sense ของตนเองล้วนๆค่ะ
  • โดยส่วนตัวนั้นพี่ไม่อยากให้น้องออกจากกรรมการ  อยากให้ช่วยทางแล็ปไปเรื่อยๆ  วิธีคิดและมุมมองของน้องนั้นไม่เหมือนใคร และครีเอ็ทดีมากๆ...มีประโยชน์ต่อทางแล็ปมากกว่าที่จะออกมาเป็นมนุษย์ธรรมดา(คิดว่าอยู่ช่วย..ยายชะนีแขนยาวละกัน นิ....อิอิ...)

                         รักน้องและชาว usablelabs ด้วยความจริงใจค่ะ ^_^

สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว

ขออนุญาต (ไม่ทราบพี่จะอนุญาตหรือเปล่า) เรียก "พี่ติ๋ว" ค่ะ

ดีใจที่พี่เปิดบันทึกนี้อีกครั้งค่ะ เพราะเหมือน "เปิดใจ" ของน้องและอาจอีกหลาย ๆ คน (ที่เมลให้มาอ่าน)

อ่านไปยิ้มไป พยักหน้าไป หัวเราะไป ปลงไป เออออห่อหมกไปอยู่คนเดียว...^_^...ไม่ว่าจะเป็น...

กลุ่มชนใน GotoKnow ... ยิ่งกว้าง...ยิ่งใหญ่... ยิ่งมีความต่าง...(คล้ายชนชั้น)...จริงมั้ย... (น้อง...).... จริงค่ะ...

กลุ่มชนที่สนิทสนมเสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน(ของเค้า)... ยากที่สมาชิกที่เกิดทีหลังหรือที่(แอบ)คิดว่าตนเป็น "คนอื่น" จะแทรกกาย...จริงมั้ย... (น้อง...) 

จริงมาก ๆ ค่ะ

กลุ่มชนที่บอกเล่าเรื่องราวของตน แล้ว(แอบ)ดูผู้คน(ที่คุ้นเคย)คุยกัน... ได้(แอบ)ชื่นชมไปกับเขาแล้วก็ค่อยๆ(แอบ)ถอยหลัง...ห่างออกไปเรื่อยๆ ไม่กล้าแชร์เพราะรู้สึกว่าไม่ใช่จริตตน ...มี...(มากมั้ง)...จริงมั้ย... (น้อง...) 

5555...เห็นภาพของตัวเองในห้วงเวลาหนึ่งที่เป็นเช่นนั้น ชัดเชียวค่ะ

เราอาจถอยหลัง...หันหลัง  แล้วเดินจากไปเหมือนหลายๆคนที่ทำกันมาแล้ว ก็ย่อมทำได้(จะว่าไป ก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไร  กลับใคร)  

เกือบจะไปเหมือนกันค่ะ เพราะถูกชวน แต่ก็ยังอยากอยู่ที่นี่เพราะมีกัลยาณมิตรดี ๆ แค่บางสิ่งที่ไม่เข้าใจ ไม่ชอบ จะทำให้เราต้องทิ้งสังคมดี ๆ ไปทำไมกัน

ความคิดน้องเอง คนดีต้องอยู่ในสังคมที่ดีด้วย ไม่เช่นนั้น คนดีอาจท้อแท้ หรือ กลายเป็นตัวร้าย ไปเสียเองค่ะ

ขอบคุณและขออนุญาตชื่นชมพี่ในความกล้าหาญ จริงใจ ต่อ G2K นี้ค่ะ และขอบคุณพี่เป็นพิเศษที่ฉายภาพของสังคมเสมือนแห่งนี้ ทำให้น้องเห็นชัดขึ้นถนัดตาจริง ๆ

ขอบคุณค่ะ

 (^___^)

สวัสดีค่ะ คุณ คนไม่มีราก

  • จริงๆแล้วพี่เองเกิดหลังจากการเกิดของ G2K ไม่นาน...พอที่จะได้เห็นและคุ้นเคยกับสมาชิกเก่าๆในสังคมนี้เสมือนญาติ...และรู้สึกเสมอว่า ที่นี่คือบ้าน
  • ...แต่ด้วยเพราะเห็นเรื่อยมา  เห็นการเติบโต  เห็นคนดีมีน้ำใจช่วยเหลือกันได้อย่างมากมาย  และก็ได้เห็นผู้คนหลากหลายเข้ามา...แล้วจากไป...เข้ามา...แล้วจากไป เป็นวัฏจักร...
  • หลายคนที่เข้ามาเป็นคนเก่งมากๆ มีความรู้และทักษะมากมาย  ถ่ายทอดได้เก่งมากๆ...แล้วเขาก็จากไป...ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม  ออกจะรู้สึกเสียดายที่ไม่มีเทคนิคที่เหมาะสมดึงรั้งคนเก่งๆเหล่านั้นไว้ได้คงทน...อาจด้วยภารกิจส่วนตัวของเค้าเองด้วย ก็ไม่ว่ากัน
  • ...เพราะยังเชื่อมั่นว่าจุดยืนของ G2K คือการพยายามให้ผู้คนเข้ามาถอดความรู้ฝังลึกในตน...จึงเขียนบันทึกนี้เพียงเพื่อสะท้อนให้เห็นว่า...สิ่งที่อยากได้ ให้มีปรากฎนั้น มันมีเข้ามาในสังคมของเรามากมายแล้วจริงๆ...เพียงแต่เราจะทำอย่างไรจะให้คงอยู่ให้ได้มากๆ อยู่ได้นานๆ...นั่นแหละท้าทายค่ะ
  • พี่ยังยืนยันความคิดเดิมค่ะที่ว่า   "ก่อนอื่นขอชื่นชมบล็อกเกอร์ทุกท่านที่ได้รางวัลและชื่นชมผู้จัดด้วยความจริงใจ  บันทึกนี้มิได้มีเจตนาจะลบหลู่ท่านหรือผู้หนึ่งผู้ใด...เป็นความสัตย์จริง”  และเชื่อมั่นว่าทุกท่านที่อ่านคงเข้าใจเจตนาของผู้เขียนค่ะ
  • ...ขอบคุณนะคะที่ยังอยู่ด้วยกันใน G2K...ด้วยความรักใน G2K เหมือนกัน
  • ขอบคุณมากๆค่ะ

                                                ^_^

สวัสดีครับ พี่ติ๋ว APN 7 <--- รหัสประจำตัว ผมตั้งให้เอง (ใครจะทำไม..ฮา) ;-)

        พี่ติ๋วเฮฮาเป็นบุคลิกปรากฏ แต่ลึกลงไปกว่านั้นเป็นพี่ติ๋วโรแมนติก (ชอบดูเมฆ ดูท้องฟ้าไงครับ จับทางได้ถูกเปล่า?) แต่ลึกลงไปกว่านั้นเป็นพี่ติ๋วนักคิด-นักปรัชญา ผู้เข้าใจโลกและชีวิตด้วย...

        ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ครับ

        ลักษณะของปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนที่พูดถึงในบันทึกนี้เป็นมาและคงจะเป็นต่อไปครับ สังคม G2K เติบใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ การเกาะกลุ่ม ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง อยู่กลุ่มเดียวบ้าง  อยู่หลายกลุ่มบ้าง โดดไปโดดมาระหว่างกลุ่มบ้าง โดดหรือหายออกไปจาก G2K บ้าง กลับเข้ามาใหม่บ้าง ฯลฯ ล้วนเป็นเรื่องธรรมชาติครับ

        G2K เป็นสังคมที่น่าอยู่ เพราะ(แทบ)ทุกคนผ่านร้อนผ่านหนาว และพบเจอเรื่องราวต่างๆ มากันพอสมควร ประสบการณ์ของคนแต่ละคนมีค่าครับ เพราะมันทำให้เราสามารถรับมือกับเรื่องใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นได้ดีขึ้น และในหลายกรณี อาจมีคนอื่นที่ได้เรียนรู้ (ทางลัด) ไปจากเรา สามารถนำไปใช้รับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาได้ (หรือกลับกัน)

        ดีใจเหลือเกินที่มีพี่ติ๋ว & กัลยาณมิตรท่านอื่นๆ อีกมากมายอยู่ในสังคมแห่งความอบอุ่นแห่งนี้ครับ (กำลังจะบอกว่าห้ามหนีไปไหนนะ...ฮา...เปลี่ยนอารมณ์ซะหน่อย ;-))

สวัสดีครับ พี่ติ๋ว ;)

อารายกัน อารายกัน บันทึกนี้ยังคงถูกพรวนโดยพี่ชิว บัญชา ธนบุญสมบัติ ที่ตื่นเช้าหรือนี่ อิ อิ เพราะผมตื่นสายประจำ แต่วันนี้ตื่นเช้า เลยแอบตามมาด้วยคน

นั่งอ่านความคิดเห็นเก่า ๆ ของตัวเอง แล้วก็รู้สึกว่า นั่นเราเขียนหรือนี่ ไม่น่าเชื่อ อิ อิ

แถมเป็นคนแรกอีกต่างหาก

พี่ติ๋ว สบายดีนะครับ

"...G2K เป็นสังคมที่น่าอยู่ เพราะ(แทบ)ทุกคนผ่านร้อนผ่านหนาว..." พี่ชิวว่างั้น

แสดงว่า เราแก่แล้วนั่นเอง 555

ขอบคุณครับ ;)

สายๆสวัสดิ์ค่ะ อ.ชิว

  • บ่ะแหล่วกัน....เราชอบปิดๆเปิดๆบันทึกนี้....วันนั้นเรากลับไปหาบันทึกเก่าๆจะให้น้องหนาน...ไปเจอบันทึกนี้ปิดอยู่เลยแอบเปิดดู ไม่คิดว่าจะมีคนแอบสะกดรอยตาม...บะแหล่ว....มีจริงๆแฮะ
  • ...ขอบคุณอ.ชิวค่ะที่เขียนถึงพี่...(บะ...มัน)ดูดีไปไหมนั่นน่ะ...แต่ไอ้ที่แน่ๆน่ะ เรื่องโรแมนติคนี่จริงๆค่ะ....ขอบอก  ชนิดเดินผ่านใครบางคนก็จะต้องตบแก้มตัวเอง...แปะๆๆ...ให้ได้มีกิจกรรมกันสักนิด...อิอิ กันลืม
  • อาจารย์ชิวมองสังคม G2Kได้ทะลุทะลวงยิ่งกว่าพี่และนักวิทยาศาสตร์ค่ะ พี่เห็นด้วย และเชื่อว่าคนเก่าๆที่เหลืออยู่ คือคนที่คงไม่ไปไหนแหละ(เพราะที่อื่นๆเขามีแต่วัยรุ่น...ฮาๆๆๆๆ....)
  • พี่ตั้งชื่อให้ว่า G2K...ที่นี่...ชมรม คน(ติด)โบ(ราณ)...ฮาๆๆๆ ...(อูย...เดี๋ยวเด็กๆไล่เราออกจากก๊วน)
  • ...ไม่ให้หนีก็เอาโซ่มาล่ามเร็ว  เพราะถ้าจะหายไปก็คือ...แก่เลี้ยวง่า...หาทางกับบ้านม่ายถูกกกก....อิอิ
  • ขอบคุณที่ให้กำลังใจกันค่ะ และพี่เองก็ถือว่าโชคดีของพี่มากๆที่พบเพื่อนดีๆมากมายในG2K ....โดยเฉพาะคนใส่แว่น...อิอิ

เที่ยงสวัสดิ์เช่นกันค่ะอ.Wasawat Deemarn

  • สงสัยจะแอบปลื้มคอมเมนท์ตัวเอง...อิอิ...พี่ก็ปลื้มด้วย เช่นกันค่ะ
  • ...ทำไมตื่นเช้ากันจัง...พี่ยังตื่นสาย(เพราะนอนดึก)อยู่เล้ยยย.....
  • ดีใจค่ะที่...รอบนี้...ท่านได้เป็นคนแรก...  ถูกต้องค๊าบบบบ.....
  • ชอบเหมือนกันค่ะ...ตรงที่เราผ่านร้อนผ่านหนาวกันมามาก (สรุปก็แก่น่ะแหละ...อิอิ...)ค่ะ
  • อาจารย์สบายดีนะคะ พี่สบายดีตามอัตภาพค่ะ...ประมาณหูตาฝ้าฟาง...มองตัวเองในกระจกทีไรดูสาวตลอดเพราะสายตาแย่แล้ว ไม่เห็นแม้ตีนกาตัวเอง...เจ๋งจริงๆเรานี่
  • ขอบคุณค่ะ

อ้าว...ไอ้เราก็ไม่ดูตาม้าตาเรือ...ดันเปิดบันทึกนี้ตอนเขาประกาศผลโหวตบล็อกเกอร์...

...เพิ่งเห็นวันนี้...

...ขอแสดงความยินดีกับอ.ชิว บัญชา ธนบุญสมบัติ  ด้วยอย่างมากๆค่ะ....

และขอแสดงความยินดีกับทุกๆท่านด้วยค่ะ

ได้เขียนบันทึกเล่าเรื่องดีๆไว้  3 บันทึกในวันทำบุญภาควิชา เมื่อวันที่14 ตุลาคมที่ผ่านมา  ธรรมะนี้น่าจะทำให้เราได้เข้าใจธรรมชาติของคนในสังคมมากยิ่งขึ้นค่ะ

ธรรมะ“Content” วันทำบุญภาคฯ (1) : “เราทำงานเพื่ออะไร”

ธรรมะContent(2) : “ไม่มีใครชอบเทวดา”

ธรรมะContent (ตอนจบ) : “ระฆังชีวิต”

พี่ติ๋วครับ

เข้าไปอ่าน น้องกะปุ๋ม @40073 ไม่เข้าใจ

อ่านของพี่ก็ยังไม่เข้าใจ

งง...

พออ่าน comment มาเรื่อย ๆ ก็พอประติดประต่อได้

G2K สำหรับผมมีคุณค่ามาก

ได้เล่า ได้แชร์ ได้ระบาย

ได้กำลังใจ ได้เพื่อน ได้มิตรภาพ ได้ความรู้

เป็นพื้นที่ เป็นห้องเรียนฝึกหัดทักษะของตัวเองมากมายทั้งเรื่องการคิดและการเขียน

เป็นพื้นที่อวดลูกด้วย (เห่อลูก...)

เป็นพื้นที่ที่ได้เรียนรู้เพื่อป้องกันปอดบวมให้ภรรยาด้วย ฮิ ฮิ...

 

สวัสดีค่ะ...คุณกฤษณา สำเร็จ

อ่านแล้วตอบตัวเองค่ะ ทำไมเพิ่งเห็นบันทึกนี้นะ

แต่ตอบกับตัวเองค่ะ ว่า "ไม่ต้องคิดมาก"

นานาจิตตังนะคะ

เลือกสิ่งที่ทำแล้วมีความสุขค่ะ

ขอบคุณนะคะที่กล้าจะเปิดใจได้อย่างเป็นเหตุเป็นผลในตัวของมันเองค่ะ

สวัสดีค่ะ น้องหนานเกียรติ

  • G2Kมีค่าสำหรับพี่มากๆเช่นกันค่ะ
  • G2Kสอนให้พี่เป็นน้ำไม่เต็มแก้วเสมอ...และรักเพื่อนๆจนเอาความรู้สึกเพื่อนมาใส่ตัวเอง  แต่สุดท้ายก็ได้เพื่อนๆอีกนั่นแหละที่เป็นมุมมองสะท้อนหลายๆมุมให้เข้าใจธรรมชาติของคนมากขึ้นค่ะ..
  • และพื้นที่นี้...มีประโยชน์สำหรับน้องหนานดีนิ..อิอิ
  • ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณครูอี๊ด

  • ง่ายมาก...ชัดเจนสุดๆค่ะ...ไม่ต้องคิดมาก(แทนคนอื่น...ฮาๆๆ...)
  • นานาจิตตัง...จริงๆค่ะ...
  • ขอบคุณนะคะ
สงวนลิขสิทธิ์ © 2005-2021 บจก. ปิยะวัฒนา
และผู้เขียนเนื้อหาทุกท่าน
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี