กีฬานี่คะ มันสอนเด็กให้รู้แพ้รู้ชนะ...และรู้อภัย...

วันนี้ที่โรงเรียนครูแอนมีกิจกรรมดีๆ ถึง 2  กิจกรรมเลยล่ะค่ะ 

 

......ภาคหนึ่ง......

 

        เริ่มจากในตอนเช้ากันเลยค่ะ....ก็จะเป็นการเปิดกีฬาสีภายในโรงเรียนของคณะสีต่างๆ โดยท่าน ผ.อ.คนใหม่

(หากก่อนหน้านี้แต่ละสีก็จะมีการซ้อมทั้งกีฬาและกองเชียร์กันมาก่อนแล้วค่ะ) 

ซึ่งแต่ละคณะสี  จะประกอบด้วย....

.....เหลืองระวี....มณีแดง...แสงฟ้า....อาชานิล....

        ครูแอนก็ไม่ค่อยทราบประวัติความเป็นมาหรือที่มาของชื่อคณะสีต่างๆ ในโรงเรียนมากนักหรอกค่ะ  เพราะถามใครๆ ที่อยู่ก่อนก็ไม่เห็นจะให้คำตอบกับครูแอนได้ซักที  ตรงชื่อคณะ...เหลืองระวี....มณีแดง...แสงฟ้า....ก็พอจะเข้าใจได้ตรงตามชื่อและสีตามธรรมชาติ  แต่ที่ครูแอนยังงๆ อยู่ก็ตรง “อาชานิล” นี่ล่ะค่ะ..มันออกมาเป็นสีเขียวไปได้ไง...(เดา...เอาเองว่า..คงจะภาษาพาไป...ให้คล้องจองเนาะ) ก็จะพยายามถามๆ เพื่อหาความกระจ่างใจอีกครั้งในภายหลังค่ะ 

        แต่ชื่อของคณะสีต่างๆ ของโรงเรียน..ที่ครูแอนประทับใจและจดจำไม่เคยลืมเลือนเลยก็คือ ชื่อของคณะสีที่โรงเรียนวรนารีเฉลิม สงขลา...ค่ะ  เป็นโรงเรียนเก่าของครูแอน ตอนเรียนมัธยมปลายน่ะค่ะ  ไพเราะเหลือเกิน...มี  5  คณะสีค่ะ ...ประกอบด้วย “กรรณิการ์เลอสรวง....พวงทองโสภิณ....อินทนิลลาวัณย์....มรกตวรรณขจี....บงกชศรีเสวภาคย์”  คณะสีที่ครูแอนเคยสังกัดอยู่  คือ “คณะกรรณิการ์เลอสรวง” ค่ะ ในขณะนั้นเราใส่เสื้อพละเป็นเสื้อยืดสีแสดค่ะ  แต่ที่ไม่เหมือนใคร  คือ  นอกจากเสื้อยืดสีๆ ที่ใส่ตามคณะสีแล้ว  ทุกคนจะมีเสื้อคลุมแขนสั้น  สีกรมท่า-ขาว คล้ายเสื้อแจ็คเก็ตที่ไม่ใช่ผ้ายืดคลุมทับอีกครั้งค่ะ  นั่นโรงเรียนเก่าที่ครูแอนเคยเรียนน่ะค่ะ 

      มาที่โรงเรียนเทพา  กันต่อดีกว่าค่ะ...อิอิอิ...

      หลังจากที่ท่าน ผ.อ.กล่าวเปิดกีฬาภายใน...(ภายในจริงๆ ค่ะ  แข่งกันเองในโรงเรียน  ใน 4 คณะสีน่ะค่ะ)...ก็จะเป็นการร่วมกิจกรรมการแข่งขันกันตามกำหนดการและประเภทกีฬาต่างๆ น่ะค่ะ....อ๋อ..ครูแอนเหรอคะ....ครูแอนสังกัดคณะแสงฟ้าค่ะ....(แต่วันนี้ดันใส่เสื้อสีแดง...เพื่อมาถ่ายรูปทำบัตรประชาชนใหม่ จะได้เห็นกันชัดๆ ไปเลย 555)....แล้วครูแอนก็ไปทำหน้าที่เป็นโค้ชวอลเลย์บอลค่ะ 

ครูแต่ละคณะสีก็จะลงไปช่วยเด็กๆ ในการฝึกหัดให้เค้าทำงานในคณะน่ะค่ะ

แถมครูแอนยังเกาะติดขอบสนามวอลเลย์บอลและเชียร์ฟุตบอลไปในขณะเดียวกัน  ก็สีครูแอนเล่นทั้งสองสนามอ่ะค่ะ...จนเด็กๆ บอกว่าแอบเห็นครูแอนกระโดด เย้...เมื่อมีชัย...ก็นิดนึงค่ะ...ลุ้นๆ กันเล่นๆ เป็นเรื่องสนุกสนาน  ถึงแพ้บ้างในบางครั้งก็ไม่เป็นไรอยู่แล้ว  กีฬานี่คะ  มันสอนเด็กให้รู้แพ้รู้ชนะ...และรู้อภัย...

 

......ภาคสอง......

 

กิจกรรมในภาคสองเริ่มขึ้นในตอนสายๆ ของวันค่ะ 

        ด้วยความที่เป็นโรงเรียนประจำอำเภอด้วยแล้ว  เลยต้องทำหน้าที่บริการหน่วยงานใกล้เคียง  นั่นคือ....”อำเภอเคลื่อนที่” ค่ะมีการมาจัดทำบัตรสมาร์ทการ์ดนอกสถานที่ให้กับประชาชนทั่วไปค่ะ...โดยใช้สถานที่ที่โรงเรียนค่ะ....

        ชาวบ้านเค้าก็มาทำบัตรกันแยะเชียวค่ะ  ไม่เว้นแม้แต่ครูและนักเรียน....รวมถึงครูแอนด้วย...อิอิอิ....แรกทีเดียวก็ไม่คิดจะทำหรอกค่ะ  เพราะบัตรเก่ายังไม่หมดอายุเลยและรูปที่ถ่ายออกมานั้นก็คิด(เอาเอง)ว่าดูดีที่สุดแล้ว5555(กว่าใบก่อนๆ ที่เคยมีในอดีต) แต่ด้วยเหตุผลของพี่ๆ ขาเชียร์  บอกทำเหอะๆ มันจะมีครุฑด้วย  แต่ใบเก่าไม่มี  ต่อไปเค้าก็ต้องทำแบบเดียวกันนี้หมดทั้งประเทศไทยแหละ....เรา...ก็...เหรอพี่...เอาก็เอา...น้องผู้ชายในคณะสีเดียวกันอีกคนก็เชียร์แล้วเชียร์อีก...ไปพี่ไปทำพร้อมกัน ผมเองก็จะได้ไม่เขินน่ะ (ก็ไม่ใช่ทำในห้องเหมือนในอำเภอไงคะ....นี่ใต้ถุนอาคารเรียนน่ะค่ะ) เอ๊า...ไปก็ไป...(ใจง่ายซะนี่กระไร) 

น้องๆ ครูที่โรงเรียนที่ไปทำพร้อมครูแอนล่ะค่ะ

        ครูแอนไปในตอนเย็น 3 โมงกว่าแล้วล่ะค่ะ  เพราะเสร็จจากเชียร์กีฬาเด็กๆ แล้ว  เลยขอเวลาไปธุระเรื่องส่วนตัวประชาชนชาวไทยซะหน่อย  กะว่า...ทำซะเลยไงคะจะได้ไม่ต้องลาโรงเรียนไปทำบัตรอีกในวันที่บัตรหมดอายุอีก 3  ปีข้างหน้า (อะไรจะคิดวางแผนการณ์ไกลขนาดนั้น...) ได้คิวเกือบจะสุดท้ายแล้วล่ะค่ะ ไปเห็นอุปกรณ์ต่างๆ ที่ทางเจ้าหน้าที่เอามา  โอ...นี่มันห้องทำบัตรเลยนะเนี่ย...แต่ไม่มีการกั้นห้องแค่นั้นน่ะค่ะ  โล่ง  โปร่งเชียว  แถมมีผู้ชมเยอะเลย 555 ทั้งเด็กๆ ที่มามุงดู(โดยเฉพาะชั้น ม.1, ม.2...ที่ยังไม่เคยทำบัตร....ก็มาเรียนรู้กันตรงนี้แหละ...เล่นเอาครูเขินอยู่เหมือนกัน...จนต้องทำหน้าดุๆ ข่มไว้ก่อน...) ทั้งชาวบ้านผู้มารับบริการอยู่ก่อนแล้ว 

        เมื่อครูแอนเข้าไปทำบัตรตามขั้นตอนต่างๆ จนเสร็จ  นั่นก็ดูเหมือนจะปกติสำหรับเราๆ ผู้ใหญ่ที่เคยทำบัตรกันมาหลายครั้งหลายคราแล้ว

        แต่คิวเกือบสุดท้ายของวันนี่สิคะ  เด็ดกว่าค่ะ...สองเพื่อนซี้...ลูกศิษย์ครูแอนเอง  ทศพร กับ สิทธิพร...ที่แอบมาด้อมๆ มองๆ อยู่เป็นนานก่อนครูแอนซะอีก  คงรอจนคนซาๆ ไป....แล้วพวกเขาจึงรีบมาบอกพี่คนรับบัตรคิวว่า....

“พี่ครับๆ ผมทำด้วยได้มั๊ยครับ”  ครูแอนได้ยินพี่เค้าถามว่า

“ครั้งแรกใช่มั๊ยน้อง....มาเลยครับ...มาทางนี้เลย  เตรียมใบสูติบัตรหรือสำเนาทะเบียนบ้านมาแล้วยังครับ”   

“เตรียมมาแล้วใช่มั๊ยครับ....เอาเลยน้องทำซะที่นี่เลย” 

เรามาด้วยกันครับ....ขอทำบัตรครับผม

        แล้วเจ้าสองคนนี่ก็เข้าสู่ขั้นตอนของการทำบัตรประชาชนคนไทยที่เป็นของตนเองเป็นครั้งแรกในชีวิตของเค้า....ครูแอนได้ยินเรื่องราวมาโดยตลอดเลยแอบบันทึกภาพเด็กๆ ไปด้วยเลยในระหว่างรอรับบัตรตนเอง...เรียกว่า  “แอบเก็บเรื่องราวที่น่าจดจำกับครั้งแรกของการมีบัตรประชาชนของลูกศิษย์ตัวเอง”...เพราะหากเค้าไปทำบัตรกันที่อำเภอตามปกติล่ะก็....ครูแอนคงไม่ได้ภาพแห่งความทรงจำของสองหนุ่มน้อยลูกศิษย์ตนเองเป็นแน่ ที่สำคัญคงไม่ได้เห็นแววตาใสๆ ระคนดีใจและตื่นเต้นไปในคราวเดียวกัน  แบบนี้ล่ะค่ะ

 

 

.....หลังจากเจ้าสองคนนี่ได้บัตรแล้ว....

มีคนเห่อบัตรใหม่ของเพื่อนด้วยค่ะ

เมื่อไหร่จะถึงคิวเราบ้างหว่า

ป.ล.ครั้งแรกกับการมีบัตรประจำตัวประชาชนของทุกๆ ท่านเป็นเหมือนเด็กน้อยทั้งสองคนนี่ไหมคะ....มีความสุขกับชีวิตนะคะ