ค่ำคืนหนึ่ง ค่ำคืนนี้ที่ "จิต" เลว

จิตวิ่งวุ่น ลัดเลาะ เกาะเกี่ยวไปในทางต่ำ สภาพจิตเช่นนี้นำความชอกช้ำมาสู่ใจ

ชีวิตนี้น้อยนักอยู่แล้ว เจ้าทำไมยังเอาเวลาที่น้อยนิดไปทำสิ่งที่ไร้ค่า ใช้เวลาไปกับสิ่งที่ "เลว..."

ชีวิตนี้มีเพียงแค่วันหนึ่งกับคืนหนึ่ง วันพรุ่งนี้ยังไม่รู้ว่าจะมีหรือเปล่า เจ้าก็ยังใช้เวลาไปกับเรื่อง "ไร้สาระ"

รู้ว่าทุกข์ รู้ว่าไม่ดี รู้แล้วก็ยังทำ ไม่รู้จักน้อมนำความดีมาใส่ตัว มีแต่นำความชั่วมารดหัว นำความเลวมารดตัว ชีวิตนี้จึงอุดมและสมบูรณ์ไปด้วยความชั่ว มอมมัวใจ

ชีวิตที่อยู่ในความสงบ กายสงบ วาจาสงบ แล้วต้องรู้จักข่มจิตให้ "สงบ"

จิตเป็นหนึ่ง จิตเป็นประธาน ถึงแม้นว่าศีลจะมีมากหลาย สิ่งจำเป็นที่สุดคือต้อง "รักษาใจ" ให้พ้นภัยจากสิ่งเลว...

จำไว้นะ จำไว้

จำใส่กระโหลก แล้วชะโงกมองดูตัวเองให้เห็นซะ ว่าจิตใจของตนเองนั้นเลวสักแค่ไหน

เมื่อเมฆหมอกปกคลุมไปถึงก้นบึ้งแห่งหัวใจ กายและจิตนี้ไซร้ย่อมชั่วได้อย่างอนันต์

ความทุกข์แม้นมีอยู่ทั่วทุกอณูบนโลกนี้ ก็ยังไม่เท่ากับความทุกข์ที่ฝังอยู่ในชีวิต ซึมลึกปกคลุมในดวงจิต

จิตเดิมแท้ที่ประภัสสร ถูกความเลว ความชั่วจรเข้ามาจองที่นอน พร้อมหอบที่นอน หมอน มุ้ง เข้ามาตั้งรกรากอย่างถาวร แล้วชีวิตเจ้าจักพ้นภัยในวัฏฏะสงสารได้อย่างไร

ชีวิตหนึ่ง ชีวิตนี้ จิตนี้ ไม่ใช่จิตใคร จงนำดวงจิตนี้หนีให้ห่างไกลจากความชั่ว ความร้าย นิจริรันดร์...