บันทึกบนเส้นทางธรรมสัปดาห์นี้ นอกจากไม่ก้าวหน้าแล้ว ยังเดินถอยหลัง(ทางธรรม)หลายก้าว จึงขอถอดบทเรียนไว้ดังต่อไปนี้

  1. "เพราะทุกข์ จึงเห็นธรรม" ในอีกมุมมองหนึ่ง ดูไปก็คล้าย ๆ "ว่าว(ธรรม)ที่ต้องลม(ทุกข์)" ยิ่งลมแรงว่าวก็ยิ่งขึ้นไปได้สูง เปรียบเหมือนภูมิธรรมที่ต้องอาศัยลมทุกข์ในการยกให้สูงขึ้น ในการต่อสู้กับทุกข์อย่างต่อเนื่องตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มีทุกข์มาก สติ สมาธิ และปัญญา ก็มากขึ้นไปตามลำดับเช่นกัน

  2. เมื่อทุกข์หมดไป เสมือนว่าวหมดลม เราก็เผลอกับติดสุข ตกลงมาใช้ชีวิตแบบโลก ๆ มากขึ้น ๆ เรื่อย ๆ สติ สมาธิ และปัญญาก็ลดน้อยถอยลงมาจมกองกิเลสตัณหา เหมือนเช่นเคย

  3. ในอีกมิติหนึ่งผมกลับมองว่า เป็นการสร้างสมดุลแห่งทางสายกลาง เป็นการกลับมาเก็บทุกข์เพื่อนำไปเป็นเชื้อเพลิง ขับเคลื่อนภูมิธรรมให้สูงขึ้นในก้าวต่อไป