เกือบ 8 เดือนแล้วค่ะที่ตาหวาน หรือวิ-หวาน หมาด้อยโอกาสได้กรีนการ์ดถาวรเป็นเจ้าของบ้านร่วมกับพี่หมูหยอง

 2  เดือนแรกที่ตาหวาน ที่มีชื่อเต็มว่า วิหวาน มาอยู่ร่วมบ้านก็น่ารักดีค่ะ แต่พอย่างเข้าเดือนที่ 3 เท่านั้น สาวสวยรวยเมตตาอย่างแม่ตุ่นแทบจะเอาไปโผด...หรือถอนกรีนการ์ดของเจ้าหล่อน เพียงแต่มีเสียงทัดทานจากคนรอบข้างว่าจะกระทบต่อภาพลักษณ์ที่รักสัตว์ รักเด็กของแม่ตุ่นซะงั้น...จึงต้องทนเลี้ยงดูกันต่อมา

 

  • พฤติกรรมตาหวานในแต่ละวัน หาของเล่น แทะทุกอย่างที่ขวางหน้า 

จะไม่ให้เอาไปปล่อย (หรือโผดในภาษาอีสาน) ได้ยังงัยล่ะค่ะ สาวตาหวานเล่นกินต้นกล้วยเป็นต้น ทุบกระถางต้นไม้แล้วลากต้นไม้เล่นรอบบ้านหมดสวนเลยอ่ะ ไม่ใช่ว่าจะไม่หาของให้เจ้าหล่อนขบเคี้ยวนะคะ แต่คงไม่ถึงใจ รองเท้านี่ของโปรดเลยค่ะ วางบนชั้นรองเท้าก็แล้ว ตาหวานมีความสามารถเอามาเคี้ยวเล่นเวลาอารมณ์ดีได้ ว่าไปแล้วก็นับถือเจ้าหล่อน ต้นไม้ที่ยางมากๆ ขนาดตัวทากยังไม่คลานเข้าใกล้ คุณตาหวานแทะซะกระจุย ว่างเป็นไม่ได้ไล่งับแมลงวัน จะล้มทับอะไรแตกหักเสียหาย ก็ไม่สังวรณ์ เช่น ทำอ่างใส่น้ำดื่มของพิ่หมูหยองแตก จนต้องไปเขย็งเก็งกินน้ำอ่างปลาที่หน้าประตูแทน...ขายิ่งสั้นอยู่ แล้วแม่จะหามาให้ใหม่นะคะ...สำหรับตาหวาน คาดโทษไว้ก่อนเถอะ

 

 

  • วิหวาน's life style

 

 

พี่อ้อม ตั้งชื่อให้ใหม่ว่า วิ-หวาน  ฮิ แหบ (คำว่าหวานลากยาวหน่อยนะคะ) เพราะถ้ามีคนมาที่บ้านตาหวานชอบจะแทะ หรือแหบ (เหมือนเป็ด) หากมันเขี้ยวมากหล่อนก็จะขอลงน้ำหนักเขี้ยวสักนิดพอเป็นรอยที่ระลึก...แม้จะชอบแหบผู้คน แต่ตาหวานเป็นหมาเจ้าเสน่ห์ค่ะ เด็กๆ ในหมู่บ้านชอบมาเกาะรั้วเล่นด้วย เพราะตาหวานมีความสามารถพิเศษในการวิ่งคาบของ บางวันกลับมาจากทำงาน อะไรเอ่ยเต็มลานบ้าน...สิ่งนั้นได้แก่ ขวดน้ำ ผลไม้ กิ่งไม้ ลูกมะพร้าวแห้ง ที่เด็กๆ นำมาบรรณาการให้ตาหวาน...เฮ้อ เหนื่อยในการเก็บบ้านจัง ที่ผ่านมาคุณ Stargate เจ้าของบ้านจึงขอพักที่ทำการไม่สามารถเปิดบ้านต้อนรับใครได้

 

  • กรงแบบนี้แหละค่ะ ที่ตาหวาน "แหกกรง" เสียหายมาแล้ว 2 กรง

 

  • ปลายเดือนมีนาคม 2552 พาตาหวานไปทำหมัน ได้เขียนไว้ในบันทึก 

    http://gotoknow.org/blog/life-is-beautiful/252545

    ลุงหมอเหนกเสีย Selfเลยหล่ะ เพราะตาหวานเป็นหมาที่ซนจัด แผลปริเย็บใหม่ 3 ครั้งมั้ง จนลุงหมอเหนกบอกรักษาแบบแผลเปิด ด้วยเนื้อหล่อนพรุนแล้ว กว่าจะหายใช้เวลาเป็นเดือน ตอนอยู่โรงพยาบาลสัตว์ก็ตั้งตัวเป็นอั้งยี่ จนต้องถูกขังเดี่ยว แถมกัดกรงของลุงหมอด้วย (โชดดีนะที่หมอไม่คิดค่ากรง) 1 เดือนกว่าผ่านไป แผลหายสนิท แม่ตุ่นดีใจอย่างสุดซึ้ง... หลังจากแผลแรกหายสนิทนั้นได้ 3  วันแม่ตุ่นกลับมาจากทำงาน เอ๊ะ...แผลตาหวานเปิดอีกแล้ว ฮือๆ ทำงัยดี โทรหาลุงหมอเหนก....ลุงหมออึ้งๆๆๆๆ ทำไมถึงแตกหล่ะ...สืบความด้วยว่าเพื่อนหล่อนคือ ทิกเกอร์และไข่ตุ๋น ลาบลาดอร์ มาเล่นด้วย คลุกกันไปมาท่าจะถูกลวดประตูเกี่ยว ใช้เวลาอีกเดือนกว่าจึงจะหายสนิท เฮ้อ วิหวาน สรุปว่าแผลตาหวานหายสนิทตอนสิ้นเดือนพฤษภาคม...

 

  • ตอบแทนลุงหมอเหนกด้วยการออกแบบโฆษณาโรงพยาบาลสัตว์ โดยมีรูปตาหวานเป็นองค์ประกอบ ชิ้นงานถูกส่งไปโรงพิมพ์ เด็ก Art work โทร.มาถามว่าขอเอารูปหมาอ้าปากออกได้ป่าว แล้วจะหารูปหมาที่น่ารักๆ มาแทน !!!! อ้าวไอ้หมาอ้าปากนี่ก็ตาหวานชัดๆ  ยังงี้หมายความว่างัยพวก ตาหวานออกจะ Intrend หุ่นก็สะโอดสะอง  กรีดขอบตาเหมือนสาวแขก ถึงคิ้วจะหนาไปหน่อยเถอะ...วันหลังอย่ามาง้อเค้าไปแบบอีกนะ
  •  

 

  • ดูตาเจ้าหล่อนสิ..บางอารมณ์ก็หว้านหวาน บางอารมณ์ซนสุดๆ

 

  • ตอนนี้วิหวานเป็นสาวแล้วค่ะ ถึงแม้จะเป็นหมาที่ไม่รู้อะไรเลย ชื่อตัวเองก็ไม่รู้ ยังดีหน่อยที่พอรู้สัญญาณการเงื้อมือ...ทำให้แม่ตุ่นไมต้องเสีย look คนใจดี (อิอิ...คนประหลาดชมตัวเองก็มี) และอีกคำสั่งคือ นั่ง แม้ว่าจะต้องใช้น้ำเสียงที่เข้ม และต้องสั่งมากกว่า 2 ครั้ง แต่ตาหวานก็ยอมนั่ง...พอโชว์ได้
  • ตัวของตาหวานโตกว่าวันที่มาวันแรกมาก...เมื่อหยอกเย้ากับพี่หมูหยอง จึงเข้าข่ายลักษณะแกล้งพี่อยู่เรื่อย เราจึงไม่ว่ากันพี่หมูหยองที่จะเขม่นตาหวาน....เพราะเวลาหล่อนคึก หล่อนจะให้ขายาวๆ กดหัวพี่หมูหยองไว้ คาบหูดึง คาบขาดึง...จนพี่หมูหยองไม่อยากออกจากบ้านเลยช่วงหนึ่งเกิดอาการท้องผูก ไม่ออกไปถ่ายอุจจาระติดต่อกันเกือบ 5 วัน ต้องหอบกันไปหาหมออีก....สรุปว่านอกจากเขม่นแล้ว พี่หมูหยองยังเซ็งจัดอีกด้วย เพราะตาหวานขโมยซีนมาประจบ นายต่อหน้าต่อตา โดยแอบเข้าบ้านมานอนเอาหัวเกยตัวเจ้าของที่นอนระเนระนาดอยู่พื้นหน้าทีวี.... อยากจะผลักไสเพราะขนหมาติดตามเสื้อผ้าไปหมด ชาวบ้านจะรังเกียจ แต่พอสบตาหวานๆ ของเจ้าหล่อนแล้ว ทำไม่ลงซะที

     

     

  • เซ็งฮับนาย...เซ็งสุดๆ เลยอ่ะ ตอนนี้ดีหน่อยที่ตหาวานเลิกแทะต้นไม้แล้ว

บ้านดูเป็นบ้านมากขึ้น ที่ผ่านมาผมนึกว่าอยู่ในสมรภูมิรบ หุหุ

 

ปล.เมื่อต้นเดือน มิย. 2552 แม่ตุ่นเอาตาหวานไปฝากที่โรงพยาบาลสัตว์ศูนย์ขอนแก่นอีกครั้ง...ด้วยว่าต้องเดินทางไกล ตาหวานกัดกรงสียหายอีกแล้ว...เครียด เครียด ทั้งเกรงใจคุณหมอ และค่าใช้จ่ายที่สูงด้วยไปทำของเค้าเสียหายนี่นะ...เวลาจะฝากเลี้ยง ใครๆ ก็เบือนหน้า ผิดกับพี่หมูหยอง ใครๆ ก็บอก เอามาไว้ที่นี่....พี่หมูหยองหน่ะน่ารัก...ถึงตาหวานจะซนก็คงเป็นธรรมชาติของหมาวัยรุ่น...มุมที่น่ารักๆ ของเจ้าหล่อนก็มี...จนทำให้เจ้าของมาเขียนบันทึกถึงเจ้าหล่อน...ตาหวานมีความเป็นมายังงัย...มีบันทึกประวัติของเจ้าหล่อนอยู่ที่ 

http://gotoknow.org/blog/life-is-beautiful/221642