"ดอกไม้ดอกเล็ก ๆ รายทาง ความงดงามที่ยังมีอยู่ สวยงามไม่ต่างจากดอกใหญ่ ๆ ที่อยู่สุดสายปลายฝัน"

 

      เมื่อวันที่ 10 มิ.ย.52 ที่ผ่านมาขณะที่เดินทางกลับ (ตามบันทึกนี้) ก็มีเหตุให้ได้พบกับเหตุการณ์หนึ่งที่ประทับใจเล็ก ๆ โดยบังเอิญ ในขณะที่นั่งรถสองแถวสายหาดใหญ่-สนามบิน เพื่อไปสนามบินหาดใหญ่ ขึ้นตั้งแต่ต้นทาง ช่วงเลิกเรียน จะมีนักเรียนขึ้นลงถี่มาก จึงขยับเข้าไปนั่งในสุดเพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องลงเป็นคนเกือบหลังสุดอยู่แล้ว 

ด.ช.อภิรัฐ แจ่มจันทา
นักเรียนโรงเรียนสหศาสตร์วิทยาคาร อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา

    รถวิ่งเข้าไปผ่านหน้าหอนาฬิกา ออกทางสะพานลอย ผ่านไปทางสะพานดำ ตรงช่วงหาดใหญ่ใน ก็มีนักเรียนคนหนึ่งขึ้นมาและขยับเข้ามานั่งตรงกัน ทันทีที่เขาขยับเป้ให้เข้าที่ เขาก็หันมายกมือไหว้ จนเกือบจะไหว้ตอบไม่ทัน เห็นป้ายชื่อเขาคือ ด.ช.อภิรัฐ แจ่มจันทา (ตามภาพ) นักเรียนโรงเรียนสหศาสตร์วิทยาคาร หาดใหญ่ เมื่อรับไหว้แล้วก็ได้พูดคุยสอบถาม เพราะคิดว่าเขารู้จักเราได้อย่างไร ที่สงสัยเพราะหลายปีมาแล้วน้องเดม (ลูกสาว) ก็เคยเรียนที่นี่ แต่ก็ทำให้ทราบว่า เราไม่เคยพบกันมาก่อน เพียงแต่ครูสอนให้ไหว้ผู้ใหญ่ทุกครั้ง เขาเล่าว่า แม่พูดบ่อย ๆ ว่าไหว้ใคร ๆ ง่ายนิดเดียว เขาก็เลยไหว้ตามนั้น เขาเล่าว่าเวลาไหว้ใคร ใครก็ยิ้มให้เขา เขาว่าดีกว่าหน้าบึ้งใส่เป็นไหน ๆ ขอเขาถ่ายรูปด้วยมือถือไว้ (ไม่ค่อยชัดนัก) ก่อนถึงสนามบินเขาก็ยกมือไหว้อีกครั้งและเดินลงจากรถ เห็นข้ามถนนเดินหายไปพร้อม ๆ กับรถก็กำลังเขาเขตสนามบิน แนวรั้วบังไว้ทำให้มองเขาไม่เห็นว่าเดินไปถึงไหนที่เป็นปลายทางของเขา

   ทันทีที่เช็คอินเข้าไปในสนามบิน ก็เลยเอากระดาษ note เล็ก ๆ มาจดบันทึกชื่อ นามสกุล และโรงเรียนที่เขาเรียนไว้ ก่อนจะลืมรายละเอียดส่วนนี้ พร้อมทั้งเขียนข้อความกำกับไว้ว่า
          "ดอกไม้ดอกเล็ก ๆ รายทาง ความงดงามที่ยังมีอยู่  สวยงามไม่ต่างจากดอกใหญ่ ๆ ที่อยู่สุดสายปลายฝัน"
          --> คนเราจึงไม่ควรคอยจะมีควมสุขยามเมื่อบรรลุเป้าหมายได้เท่านั้น ต้องเก็บเกี่ยวความสุขในการเดินทางผ่านไปในแต่ละก้าวของชีวิตด้วย