เป๋นคนเมือง ต้องฮู้กำค่าว...ป้อแม่น้องเล่า นั้นเปิ้นเกยสอน.....

เห็นพี่รพี กวีข้างถนน คนดีศรีล้านนา แต่งค่าวเพราะๆมากมาย...อิอิ...ชอบอ่านมากค่ะ...

เลยขอแอบลองวิชา มาหัดแต่ง ค่าวคำกลอน แบบล้านนา จะดีไม่ดีก็ค่อยแก้ไขไปล่ะค่ะ...

แต่เนื่องจากผู้เขียน ชอบสุนัข ทั้งที่เลี้ยง และไม่ได้เลี้ยง(ของชาวบ้าน..และจรจัด)..

ซึ่งถือว่า คงเป็นบุญและกรรม ที่เราเคยทำ จึงทำให้ชีวิตต้องผูกพันธ์กันกับเจ้าสี่ขา ทั้งหมาและแมว...

.....และทุกวันนี้ ก็เลี้ยงเจ้าสี่ขา รวม หก ชีวิตแล้ว...ที่ตายจากพรากกันไปก็นับไม่ถ้วน...หลายรุ่นแล้วล่ะค่ะ...

ด้วยความเคารพ...ขอยกให้พี่รพีเป็นครูค่าวเลยค่ะ...

......

ค่าวบ่าเก่า...แบบเด็กแนว(รักหมา)

ไอ่ตูบสี่ตีน เดินก่ายผ่อหน้า...

แววต๋า หมองหม่น ปนเศร้า..

นึกฮัก สงสาร หมาน้อยเจ่นเล้า

บ่แป้ สายต๋า หมาน้อย..

อุ้มเอาใส่รถ มาเลี้ยงดูแต่น้อย

เป๋นหมา ตัวใหญ่ ฮู้กำ...

แบ่งข้าวแบ่งแก๋ง สูนหื้อมันกำ

มันยกหางยอ ชอบใจ๋

แม้เจ้าของมัน บ่มาสนใจ

หมาน้อย บ่าเกย โขดขึ้ง

นั่งเฝ้า จ๊อกง๊อก แป๋งหน้าถมึง

ขโมยมันตึง บ่กล้า...

ถึงอายุขัย หมามันแก่ล้า...

สังขารโรยรา ล่วงลับ

หาเอาเต๊อะนาย เปื่อนฝูงคนฮัก

จั๊กซื่อต่อเฮา เยี่ยงหมาตั๋วน้อย เยี่ยงหมาตั๋วน้อย....

 

แม้ว่าบางครั้ง ก๊าบเกิบกาบแค๊บ

ไปแง่น จ๋นเสี้ยงเกิบไปหลายขอน

ก่อนึกว่าเฮา บ่ได้หมั่นกอย เก็บของไว้ฮื้อดีๆ

คราวหน้าคราวหลัง ก็จักฮื้อหนี

เก็บของ ดีดี เน้อเจ้า......

ฮ่าๆๆๆ และแล้ว...มันก็จบได้แบบถูลู่ถูกัง....คริๆๆ อายจัง...(แต่งมาด้าย..หุหุ)

.....

เอาพอขำๆ เน้อเจ้าปี๊น้อง....