ในช่วงชีวิตหนึ่งเราเองก็อาจถูกวินิจฉัย (อย่างไม่เป็นทางการ) จากคนอื่น โดยที่เราก็อาจจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาสรุปวินิจฉัยเกี่ยวกับตัวตนของเรานะคะ แต่ขณะนั้นเราก็คงมีกลุ่มคนที่เข้าใจและยอมรับเราอย่างที่เราเป็นโดยไม่สนใจข้อวินิจฉัยที่สังคมมอบให้

    ชื่อบันทึกนำมาจากประโยคสุดท้ายของหนังเรื่อง Dead Man Walking ที่เป็นเรื่องของเด็กสาวคนหนึ่งที่พัวพันอยู่กับการค้นหาตัวเอง ต้องพบปะคนรุ่นเดียวกันที่ยังไม่พบตัวเองเช่นกัน เด็กสาวเข้าๆออกๆ โรงพยาบาลโรคจิตเพราะมี "บุคลิกภาพที่ไม่เหมาะสม" พบเจอเพื่อนที่บางคนเสพยา บางคนก็ยังเป็นเด็กในวุฒิภาวะ บางคนก็พยายามฆ่าตัวตาย

    หนังแสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอทางอารมณ์ของคน และการผ่านพ้นคืนวันอันโหดร้ายจากโลกภายนอกแต่กลับได้รับความปลอดภัย การเข้าใจซึ่งกันและกัน และการยอมรับจากคนกลุ่มเดียวกัน

    ตอนจบของหนังเด็กสาวกลับเข้าสู่โลกความจริงภายนอกด้วยข้อวินิจฉัยที่เธอก็ไม่เข้าใจ  และก็พบว่า มีคนจำเธอได้ว่าเธอเคยอยู่โรงพยาบาลโรคจิตมาก่อน แต่เธอก็คิดว่า มันไม่สำคัญที่ใครจะจำได้ว่าเธอเคยเป็นคนบ้า เพราะความจริงชีวิตต่างหากที่มันบ้า

    ประโยคสุดท้ายของหนัง  เป็นบทรำพึงถึงเพื่อนที่เคยอยู่ร่วมในโรงพยาบาลว่า บางคนก็ได้พบกันอีกแต่บางคนก็ไม่ได้พบ แต่ "ไม่มีวันไหนที่หัวใจฉันไม่พบเธอ"

    หนังเรื่องนี้ทำให้อยากบันทึกว่า ในช่วงชีวิตหนึ่งเราเองก็อาจถูกวินิจฉัย (อย่างไม่เป็นทางการ) จากคนอื่น โดยที่เราก็อาจจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาสรุปวินิจฉัยเกี่ยวกับตัวตนของเรานะคะ แต่ขณะนั้นเราก็คงมีกลุ่มคนที่เข้าใจและยอมรับเราอย่างที่เราเป็นโดยไม่สนใจข้อวินิจฉัยที่สังคมมอบให้

ถึงตรงนี้คุณๆละคะ เคยอยากบอกกับคนที่เข้าใจและยอมรับนั้นว่า "ไม่มีวันไหนที่หัวใจฉันไม่พบเธอ" บ้างไหมคะ