อยู่ ๆ ผมก็ได้รับเมล์จากมิตรรุ่นน้องคนหนึ่ง “DN เอ” ผู้ที่โฉบเข้ามา อ่านบันทึกใน GotoKnow.org บ่อย ๆ แต่เลือกที่จะทิ้งรอยไว้ในบางคราว โดยไม่ทราบที่มาที่ไป รู้แต่เพียงว่าช่างตรงใจเหลือเกิน อ่านแล้วเจ็บปวดจากความหนาวเหน็บที่เขาได้รับเหมือนหนึ่งได้รับเอง ผมเห็นว่าเป็นบทประพันธ์ร้อยแก้วที่น่าสนใจ และเกิดกับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูจะเจ็บปวด ผมรับรู้เรื่องของเขาอยู่บ้าง แต่ไม่มากนัก รู้แต่เพียงฝ่ายชายคือน้อง “DN เอ” ว่าเป็นคนอารมณ์ดี ทำให้คนอื่นมีความสุขได้ตลอดเวลา จริงจังในชีวิตพอสมควร ลองติดตามดูนะครับ

               อยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานแสนนานไม่เคยคิด ไม่เคยสนใครสักคนที่ผ่านเข้ามา แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยน เมื่อได้รู้จักเธอ คนที่ผมไม่เคยพบเจอ แค่ได้คุยผ่านเครื่องสื่อสารเกือบทุกชนิดที่เอื้ออำนวย หัวใจผมก็เต้นแรงราวกับเสียงกลอง และแล้วความคิดหนึ่งก็วูบเข้ามา ผมอยากลองเปลี่ยนตัวเอง เพื่อได้ใกล้ชิดสัมผัสเธอ ผมเริ่มเปลี่ยนทุกอย่างที่บ่งบอกความเป็นตัวผม โดยไม่เคยคิดสนใจสิ่งที่จะตามมา

               ผมหลงใหลในรสไออุ่นที่ได้สัมผัส ความโดดเดี่ยว เลือนหายไป ผมลืมสิ่งที่คุ้นเคย จนหมดสิ้น ไม่เคยคิดถึงแม้ยามหลับ ผมรู้ว่าผมรักเธอ ผมจึงบอกออกไปอย่างไม่เขินอาย โดยลืมคิดว่าเธอรู้สึกเช่นไร ผมหลงเข้าข้างตัวเองอย่างน่าอาย แล้วสิ่งที่ได้สัมผัส ก็เริ่มเลือนหาย ผมเฝ้าคอยสิ่งที่หลงใหลคืนกลับมา โดยคิดว่าจะต้องมีหวัง และต้องสำเร็จ แต่แล้วการรอคอยก็ว่างเปล่า เธอไม่หวนกลับมา เธอไม่เคยมองเห็นผม ไม่ว่าจะอยู่ใกล้สักแค่ไหน

               ผมเอื้อมมือคว้าเธออย่างเลื่อนลอย ความหวาดกลัวเข้าแทนที่ รสสัมผัส หัวใจหวิวราวกับบาดเจ็บ ผมหายใจไม่ออก ผมอึดอัด สุดท้ายผมก็หมดแรง เธอเดินจากไปไกลเหลือเกิน ผมไม่ใช่สิ่งที่เธอฝัน เธอไม่เคยต้องการผม เธอแค่แวะผ่านมาทางนี้เท่านั้น และเมื่อถึงเวลาเธอก็ออกเดินทางต่อไป ผมร้องไห้ ปานใจจะขาด และแล้วผมก็เริ่มมองเห็นสิ่งเดิม ๆ อีกครั้ง ความโดดเดี่ยวเข้าปกคลุมจิตใจที่แตกสลาย ความเหงา เกาะกินใจอย่างเจ็บปวด ผมเฝ้าถามตัวเอง ทำไม เพราะอะไร ซ้ำซาก

               แล้วเวลาก็ผ่านเลยไปอย่างเชื่องช้า ผมจึงเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เกิด ผมไม่เหมาะกับที่ใดเลย ที่ของผมอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าผมจะพยายามหนีไปจากที่นี่สักเท่าไหร่ ผมจะกลับมาที่เดิมเสมอ ผมมันก็แค่ทางผ่านเท่านั้นเอง เป็นทางผ่านอันหนาวเหน็บ แสนจะหนาวเหน็บเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ยังเลือกที่จะรอ รอ เธอกลับมา แม้จะหนาวเหน็บสักปานใด ก็จะยอม เพราะผมได้รักเธอหมดใจเสียแล้ว ผู้ชายที่อ่อนแอคนหนึ่ง ขอรำพึงรำพันไว้ อย่าได้กล่าวคำว่า “มันหน้าอายเลย” ผมอายแต่ก็ขอแสดงออกให้เธอได้รับรู้ เป็นพอ ไม่ขออะไรตอบกลับมา ไม่ขอ ไม่มีแม้สิทธิจะขอ เพราะผมทำตัวผมเอง ผมรักเธอเหลือเกิน