มันเป็นเสื้อสีแดงตัวเล็กกระจิ๋วหลิว ลายแมวฝรั่งสีเหลือง มีฝุ่นจับบ้างเล็กน้อย เธอหยิบมาปัดฝุ่นออกเบาๆ มันทำให้เธอนิ่งอยู่ในภวังค์ ในใจนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อ 1 ปีก่อนที่เธอได้เสื้อสีแดงตัวนี้มา

                  เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมสีขาวหม่น มีร่องรอยการหลุดลอกของสีเป็นจุดๆทั่วห้อง ปลุกให้ผู้ที่นอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มสีฟ้าลายกุหลาบสีชมพูตัดกันอย่างลงตัว ให้งัวเงียลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้ พลางบ่นกับตัวเองอย่างหัวเสีย

               “เช้าแล้วหรือเนี่ย ไม่อยากขึ้นเวรเลย เบื่อชะมัด”

บ่นพลางก็ลุกจากเตียงบิดตัวเล็กน้อยพอสลัดความง่วงงุนให้หมดไป พร้อมกับหันหน้าเดินตรงไปยังตู้ทึบสีน้ำตาลเข้มกลางเก่ากลางใหม่ที่ตั้งทะมึนอยู่มุมหนึ่งในห้องแคบๆ เปิดประตูตู้ทึบนั่นอย่างเกียจคร้าน ในตู้มีเสื้อผ้าแขวนอยู่อย่างไม่มีระเบียบมากนักอัดกันแน่นจนดูเหมือนตู้นั้นเล็กไปถนัดตา ดูช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน ไม้แขวนเสื้อบางอันถูกดันจนโด่งออกมาระเกะระกะจนแทบปิดประตูตู้แทบไม่ได้  เมื่อเธอได้ชุดพยาบาลสีขาวที่เริ่มออกสีเหลืองนวลไปบ้างจากการใช้งานบ่อยครั้ง เธอคิดอยู่ว่าคงต้องตัดชุดใหม่บ้างแล้ว ก่อนจะดันประตูตู้นั้นอย่างเร็ว  แต่เธอกับได้ยินเสียงดัง  “กึก” พร้อมกับประตูที่เด้งกลับมาเหมือนมีมือใครผลักกลับมาอย่างแรง เมื่อเธอพยายามดันเข้าไปอีกครั้งประตูก็ยังคงดื้อดึงที่จะเด้งกลับมาทุกครั้ง

                     “เสียเวลาจริงๆ เป็นอะไรของมันเนี่ย ”                                                 

 เธอบ่นกับตัวเองอย่างหงุดหงิด พลางเปิดประตูให้กว้างขึ้น เพื่อดูว่า อะไรกันที่มาดันประตูให้ปิดไม่ได้ พร้อมกับรื้อค้นเสื้อผ้าที่แน่นขนัดอยู่ในตู้ออกมาเพื่อจะดูว่า ด้านในมีอะไรขัดอยู่   

 

                      “นั่นไง เจอแล้ว”

เธอเห็น เจ้าตัวต้นเหตุที่ทำให้ประตูต้องเด้งกลับทุกครั้ง เมื่อปิดลง   มันคือไม้แขวนเสื้อที่แขวนเสื้อตัวโคร่ง มันโด่งมาขัดกับซอกประตูด้านในนั่นเอง เมื่อเธอดันไม้แขวนเสื้อตัวนั้นเข้าที่   แต่สิ่งที่อยู่ด้านสุดของตู้กับทำให้เธอชะงักมือนิ่งอยู่นาน 

  

                 มันเป็นเสื้อสีแดงตัวเล็กกระจิ๋วหลิว ลายแมวฝรั่งสีเหลือง มีฝุ่นจับบ้างเล็กน้อย เธอหยิบมาปัดฝุ่นออกเบาๆ  มันทำให้เธอนิ่งอยู่ในภวังค์ ในใจนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อ 1 ปีก่อนที่เธอได้เสื้อสีแดงตัวนี้มา

                                    ...................................................................

                 1 ปีก่อน ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บกว่าทุกปี บรรยากาศรอบข้างเริ่มสลัวขมุกขมัวรุกคืบเข้ามาพร้อมกับลมเย็นเฉียบที่เริ่มพัดแรงขึ้นทุกที ความมืดของด้านนอกต่างจากห้องทำงานของพยาบาลซึ่งเปิดไฟสว่างจ้า  กลางห้องนั้นเธอผู้นี้กำลังสาระวนอยู่กับการเตรียมเขียนอาการคนไข้ในชาร์ทเหล็กที่วางอยู่บนโต๊ะ  ขณะที่เธอเตรียมจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่นั้นเธอก็เหลือบตามองนอกกระจกเห็นคุณป้าร่างท้วม ตัดผมสั้น ดัดเป็นลอนเล็ก ตามสมัยนิยมของคุณแม่  มองมายังเธออย่างใจจดใจจ่อ ดังรอว่าเมื่อไหร่เธอจะสบตาสักที เธอมองก่อนจะยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อยให้เข้ามาในห้อง ดูเหมือนว่าป้าจะรีบเปิดประตูเข้ามาอย่างกลัวว่าเวลาจะหายไปเสีย 1 วินาที พลางเดินเข้ามาหาเธออย่างรีบเร่งด้วยใบหน้าที่วิตกกังวล ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างเบาๆ

                       “เอ่อ คุณพยาบาลคะป้าอยากจะรบกวนสักเรื่องจะได้มั้ยคะ”

เธอมองมาอย่างต้องการความหวัง

                       “ได้สิคะป้า มีอะไรให้ช่วยคะ”

                       “ป้าต้องการย้ายพี่สาวไปรักษาที่กรุงเทพฯ”

                       “เกิดอะไรขึ้นคะป้าถึงอยากย้ายไปกรุงเทพฯหมอที่นี่ก็ดูแลอยู่นะคะ”

                       “ป้าอยากให้พี่สาวป้าไปรักษากับหมอที่เขาเคยรักษาอยู่ประจำ เป็นอะไรไปจะได้รักษาได้ทัน ป้าไม่อยากให้แกเป็นอะไรไป ป้ากลัว มีกันอยู่แค่ 2 คนพี่น้อง”      แววตาเธอระริกสั่นไหว น้ำใสๆคลอเบ้าตา ก่อนจะสะบัดมือมาเช็ดอย่างรวดเร็ว          เธอมองป้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบอกได้ ดูเหมือนว่าเธอจะรับรู้ถึงความรักของพี่น้องคู่หนึ่ง ผ่านหยดน้ำตาของป้าได้เป็นอย่างดี ก่อนจะส่งเสียงรอดริมฝีปากนั้นออกมา 

 

                       “ได้สิคะป้า”

ก่อนจะลงมือกดหมายเลขโทรศัพท์ของโรงพยาบาลในกรุงเทพฯจากป้าที่เขียนมาในกระดาษยับย่นแผ่นเล็กนั้น      แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะหลายครั้งที่โทรศัพท์ไป กับไม่มีใครรับสายเลย  

   

                   “คงต้องติดต่อพรุ่งนี้แล้วหละค่ะป้าวันนี้คงไม่มีใครรับสายเราแน่ ป้ารอก่อนนะ”

ป้าพยักหน้าน้อยๆอย่างรับรู้ ก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบๆ

                 เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเธอก้าวเข้ามาในตึก ที่ริมระเบียง เธอเห็นป้าคนเดิมผลุดลุกขึ้นอย่างเร็วพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้กับเธอทันที   หลังจากนั้นเธอก็ต้องสาระวนอยู่กับการโทรศัพท์ติดต่อโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ สลับกับการทำงานประจำวัน จนหน้ามันแผล็บไปหมด    

                 จนกระทั่งเย็นของวันนั้นจึงได้รับการยืนยันว่าโรงพยาบาลในกรุงเทพฯมีเตียงรองรับคนไข้แล้ว และจะมีรถพยาบาลไปส่งภายในคืนนั้น  และเย็นวันนั้นก็มีรถพยาบาลสีขาวมารับคนไข้และป้าเข้ากรุงเทพฯ แต่ก่อนที่แสงไฟกระพริบสีฟ้าจะลับตาไป เธอได้มองเห็นสายตาของป้านั้นมองมายังเธออย่างไม่วางตา  เธอไม่รู้หรอกว่าทั้งคู่จะมองมาด้วยเหตุผลใด เพราะเธอไม่ได้ยินเสียงแม้แต่คำว่าขอบคุณ          

                               ..............................................................................

                 เช้าวันหนึ่งของเดือนอะไรเธอก็จำไม่ได้แต่เป็นเช้าที่เธอต้องถูกปลุกมาด้วยเสียงประทัดที่ดังอยู่รอบรั้วโรงพยาบาล   เมื่อเดินเข้ามาในตึกก็จะมีแต่เจ้าหน้าที่ พยาบาล  หิ้วถุงใส่ห่อขนมเทียน ไก่นึ่งที่ถูกสับออกเป็นชิ้นๆเรียบร้อยแล้ว รวมถึงผลไม้ต่างๆ     มากันเป็นแถวๆบ้างก็เอามาฝากเพื่อน บ้างก็เอามากินเอง

                  แต่เธอผู้นี้กับเดินขึ้นมามือเปล่า ด้วยที่ว่าเธอไม่ใช่คนจีนนี่นา จึงต้องไหว้เจ้าเหมือนคนอื่น เธอได้ยินเสียงคนอื่นๆคุยกัน  บ้างก็ว่าได้อั่งเปาเท่าไหร่ ถ้าเป็นรุ่นป้าๆอย่างพี่หัวหน้าตึกก็จะบ่นว่า ปีนี้ต้องแจกอั่งเปาลูกๆหลานๆเยอะเหลือเกิน      ในใจเธอแอบอิจฉาเล็กๆว่าทำไมเธอไม่ได้อั่งเปาบ้างนะ อิจฉาจัง   ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะหลังจากที่เอาของไปเก็บในล็อคเกอร์เรียบร้อยแล้ว สิ่งที่เธอเห็นกับเป็นเสื้อสีแดง มองดูแล้วขนาดไซด์ S หรือ M คงจะได้ จึงหันไปถามเพื่อนๆว่า เป็นเสื้อของใคร   มีเสียงตอบของพี่ผู้ช่วยเหลือคนไข้ชุดเหลืองร่างป้อม ค่อนไปทางเตี้ยไปด้วยซ้ำ

                       “ของคุณเจี๊ยบนั่นแหละค่ะ จำป้าที่คุณส่งไปกรุงเทพฯได้มั้ย ตอนนี้แกกลับมาบ้านแล้ว เลยฝากเสื้อมาให้เป็นอั่งเปา เห็นว่าซื้อมาจากกรุงเทพฯ ตอนแกไปเฝ้าพี่สาวที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ แกตั้งใจเอามาให้เลยนะ”

                  เธอยืนอึ้งไปนานก่อนจะหยิบเสื้อมาคลี่ดู โดยไม่นึกว่าจะได้อั่งเปาเป็นเสื้อสีแดงตัวนี้ มาจากคนไข้ที่เธอแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ  อาจจะเป็นเพราะว่ามีคนไข้ผ่านเข้ามาแล้วก็ออกไปมากจนจำไม่หวาดไม่ไหว

                                   .......................................................................

                  เช้าวันนี้เธอได้เจอกับเสื้อสีแดงใหม่เอี่ยมตัวนี้ เสื้อที่ไม่เคยได้ใส่เลยสักครั้ง  มันทำให้เธอยิ้มกับตัวเองอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาทันที ความเกียจคร้านเมื่อครู่ ได้หายไปเป็นปลิดทิ้ง ความกระชุ่มกระชวย เข้ามาแทนที่  เธอรู้สึกถึงพลังใจ ความอยากที่จะไปเจอคนไข้ที่นอนรอคอยอย่างมีความหวังว่าจะหายกลับบ้านได้ รอเธออยู่บนตึกแล้ว

                 เธออาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยก่อนจะหันไปยิ้มกับกระจกเงาบานใหญ่ข้างห้อง  แต่ความใหญ่ของกระจกกับดูเล็กไปถนัดตา เมื่อเทียบกับเงาของสาวร่างใหญ่ ผิวคล้ำ ใบหน้าอวบอูม ที่ยืนอยู่หน้ากระจกเงา ผู้เป็นเจ้าของเสื้อสีแดงแปร๋น  ตัวเล็กกระจิ๋วหลิว ตัวนี้ 

              .........................................................

แม่ต้อยขอนำเรื่องเขียนของน้องพยาบาลคนหนึ่งที่เกิดมาไม่เคยคิดที่จะเขียนเรื่องราวการทำงานออกมาเป็นเรื่องราวได้ นี่เป็นการเขียนครั้งแรกในชีวิตของเธอคะ  และเป็นความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง มอบให้กับผู้อ่านทุกๆท่าน และขอกำลังใจจากทุกท่านนะคะ

ขอบคุณและสวัสดีคะ

 

               .....................................................        

 

 

 

เกี่ยวกับผู้เขียน:   น.ส.อุทัยวรรณ เพ็ชรกำจัด  (เจี๊ยบ) อายุการทำงานเป็นพยาบาล   8 ปี

ปัจจุบันประจำอยู่ที่   โรงพยาบาลศรีมหาโพธิ    ต.ศรีมหาโพธิ   อ.ศรีมหาโพธิ                    จ.ปราจีนบุรี    และเรื่อง “เสื้อตัวใหม่ หัวใจดวงเดิม” เป็นเรื่องแรกในชีวิตที่เขียนขึ้นมา เมื่อครั้งที่อบรม Narrative Medicine ณ สวนสามพราน จ.นครปฐม   ขอบคุณ แม่ต้อย และ อ.โกมาตร ที่หยิบยื่นสิ่งดีๆผ่านการอบรมครั้งนี้.......