เป็นความปรารถนาของอาจารย์ท่านหนึ่งที่หวังเห็นศิษย์ของตนทุก ๆ คนได้เป็นของขวัญที่มีค่าของแผ่นดิน...

              สำหรับความรู้สึกของความเป็น "ครู" แล้วคงไม่มีอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปกว่า การได้เห็นลูกศิษย์ของตนที่จบการศึกษาไปแล้วได้ทำประโยชน์ให้กับสังคม ประเทศ และแผ่นดินที่เกิด หน้าที่ของความเป็นครูอย่างหนึ่งคือการหล่อหลอม บ่มเพาะศิษย์ของตนให้เจริญเติบโตเป็นคนที่มีคุณค่าต่อสังคม...

              "ของขวัญของแผ่นดิน" เป็นความปรารถนาของอาจารย์ท่านหนึ่งที่หวังเห็นศิษย์ของตนทุก ๆ คนได้เป็นของขวัญที่มีค่าของแผ่นดิน ได้นำความรู้และประสบการ์ต่าง ๆ ที่ได้รับจากการเรียนมาสร้างประโยชน์ให้เกิดขึ้นกับสังคม และสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้เกิดขึ้นกับประเทศชาติของเราต่อไป...

 

 

 

             ข้อคิดแรกของท่านที่ถามนักศึกษาก่อนที่จะตัดสินใจเข้ามาเรียนว่า ท่านเรียนเพราะ "อยากได้" ความรู้ หรือท่านเรียนเพราะ "อยากให้" อยากนำความรู้ที่ได้ไปทำอะไรให้เกิดประโยชน์กับสังคมบ้าง เพราะต้นทุนทางการศึกษาของท่านส่วนหนึ่งมาจากการใช้ทรัพยากรของชาติ มาจากภาษีของประชาชนส่วนใหญ่...

             ท่านยังฝากข้อคิดให้เพิ่มเติมอีกว่า ในสภาวะที่มีผู้คนจบการศึกษาในระดับที่สูงขึ้นและเพิ่มจำนวนมากขึ้น แต่ทำไมสังคมไทยและประเทศชาติของเรากลับมีปัญหามากขึ้น ผู้คนในสังคมกลับมีคุณภาพชีวิตที่แย่ลง และผู้คนกลับมีความสุขในชีวิตน้อยลงด้วย...

               คำพูดหนึ่งของท่าน มหาตมะ คานธี ที่พูดกับคนที่ไม่เห็นด้วยกับแนวทางของท่านคนหนึ่ง ที่อาจารย์ยกมาให้พวกเราได้คิดคือ "เราไม่ใช่เป็นเพียงผู้สอนประวัติศาสตร์ แต่เราจะเป็นผู้สร้างประวัติศาสตร์" และอีกหนึ่งประโยคน่าคิดที่ท่านนำมาฝากคือ "การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในประเทศหรือในโลกมักจะเกิดจากคนส่วนน้อยเสมอ" ...

          

                ...ผมเชื่อมั่นว่า "ศิษย์" ทุก ๆ คนของ "ครู" ก็พร้อมและตั้งใจที่จะขัดกลาและพัฒนาตัวเอง เพื่อให้เป็น "ของขวัญ" ที่มีค่าของ "แผ่นดิน" และ เป็น "ของขวัญ" ที่น่าภาคภูมิใจสำหรับความตั้งใจดีของ "ครู" ทุก ๆ คนด้วยครับ...

              ปล.ขอบคุณภาพจากครอบครัวประชากรศึกษาครับ...