ไม่ทราบหนูรู้สึกไปเองหรือเปล่า พอคนคนนึง(หนูเอง) มีความสงบและผ่อนคลาย คนอื่นๆ และบรรยากาศโดยรวมก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้น

         หลังจากที่ผมตอบเมล์คุณ . . . ไป ตามที่เขียนไว้ใน บันทึกที่แล้ว ในใจก็ได้แต่คอยลุ้นว่าสิ่งที่ผมแนะไปนี้ “มันจะได้ผลไหมหนอ ขอให้มันได้ผลเถิด” เพราะผมรู้ดีว่าความรู้สึกผิดเช่นนั้น มันทรมานใจเพียงใด . . . แต่แล้วในวันนี้ ผมก็ได้รับข่าวดี เพราะเมล์เขียนตอบกลับมาว่า . . .

กราบเรียนอาจารย์ประพนธ์ค่ะ

 หนูยินดีค่ะ และอยากเล่าให้อาจารย์ฟังว่า แม่มาเยี่ยมหนูและครอบครัวพอดีในช่วงนี้ หนูมีความสุขมาก ความกังวลทั้งหลายทั้งปวงลดน้อยลงอย่างมาก อาจจะไม่ได้หมดไปโดยสิ้นเชิง แต่ก็ดีมากค่ะ ปฏิบัติต่อแม่อย่างดีที่สุด เท่าที่ทำได้ กับสามีและลูกก็เหมือนกันค่ะ ไม่ทราบหนูรู้สึกไปเองหรือเปล่า พอคนคนนึง(หนูเอง) มีความสงบและผ่อนคลาย คนอื่นๆ และบรรยากาศโดยรวมก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้น 

 กราบขอบพระคุณอาจารย์อีกครั้งค่ะ หนูติดตามผลงานอาจารย์เสมอค่ะ ตอนนี้กำลังอ่าน “เต๋า: มรรควิธีที่ไร้เส้นทาง” อยู่ค่ะ 

         เป็นอีเมล์ที่สั้นๆ แต่สร้างแรงสั่นสะเทือนให้กับผมมากทีเดียว ผมรู้สึกปีติยินดีไปกับเจ้าของข้อความนี้ และทำให้ผมพลอยมีความสุขไปกับเธอผู้นั้นกับการแบ่งปันเรื่องเล่าของเธอ