ช่วงนี้ ผมยอมรับครับว่า ตัดสินใจหลายอย่างผิดพลาดบ่อยๆ ครับ อย่างวานซืน มีงานซ้อนกันอย่างไม่น่าให้อภัยครับ อันเนื่องจากผมไม่ได้อัปเดดตารางงาน ที่สำคัญคนที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับงานก็โทรมาถามย้ำด้วยซ้ำไป เขาก็เผือแล้วว่า ผมอาจจะมีงานอื่น แต่ผมก็ตอบไปว่า ว่าง ฮือ สุดท้ายก็ต้องสละไปงานหนึ่งครับ (ด้วยความเสียใจ) สองงานที่ซ้อนกันเมื่อวันอาทิตย์คือ สัมมนาก่อนฝึก กับอบรมการบริหารเว็บให้กับโรงเรียนวัฒนธรรมอิสลามพ่อมิ่งครับ ผมเลยต้องเลือกอย่างหลัง อันเนื่องจากงานแรก คนอื่นคงทำได้ดีกว่าอยู่แล้ว แต่ก็เสียใจที่ไม่ได้ร่วมพูดคุยกับนักศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ผมเป็นที่ปรึกษา เพราะเปิดเทอมมายังไม่ได้คุยกันอย่างเป็นกิจลักษณะเลยครับ

งานต่อมาคือ การเตรียมประชุมรับฟังความคิดเห็นจากผู้ทรงคุณวุฒิ ในวันที่ 23 นี้ ฮือ มารู้สึกตัวก็วันนี้แหละครับ ที่ต้องถามว่า จะทำอย่างไรให้หนังสือเชิญถึงมือเร็วที่สุด? คิดไปคิดมา มีทางเดียวคือ ต้องไปส่งเอง แต่ก็เป็นไปเกือบจะไม่ได้เลยครับ เพราะ 9 สำนักงานเขตพื้นที่ คนละอำเภอ คนละจังหวัด ทำงัยดี

งานนี้ไม่ได้ลืมอะไรครับ แต่เนื่องจากเอกสารที่จะแนบไปด้วย ผมใช้เวลาในการทบทวนนานไปนิดหนึ่ง (ผิดแผน) ช่วงเช้าวันนี้ผมคิดอะไรไม่ออกจริงๆ ครับ เพราะไปทำงานวันนี้ก็คิดจะทำงานอื่นแล้วครับ แล้วสุดท้ายก็ยุ่งกับงานจร จนกระทั่งเที่ยง หลังทานข้าวเที่ยง ตัดสินใจ สามจังหวัดก็สามละว้า ไปส่ง นี่คือคำตอบ เพราะไม่มีวิธีอื่นแล้ว และต้องเป็นวันนี้วันเดียวด้วยครับ เนื่องจากสามวันต่อจากนี้ ผมมีนัดเรียบร้อยแล้ว ฮือ เอาเข้าไปสิ

ผมให้ผู้ช่วยวิจัยติดต่อทีมงานครับ เพื่อช่วยใช้วิธีการติดต่ออย่างไม่เป็นทางการก่อน ซึ่งผมเองกับกลุ่มที่จะเชิญมาประชุมรอบนี้ ผมไม่รู้จักใครเลย ฮา สุดท้ายก็ติดต่อทีมงานไม่ได้ครับ (ตั้งแต่เช้า)

บ่ายสองโมงก็แล้ว หัวสมองผมยังไม่นิ่งครับ เอางัยดี????????? สุดท้ายติดต่อทีมวิจัยได้ แล้วก็ทราบว่า ตอนนี้คนที่เราจะเชิญเข้าร่วมประชุมตอนนี้ทั้งหมดประชุมกันอยู่อีกงานหนึ่งที่หาดใหญ่ พร้อมๆ กับหนึ่งในทีมวิจัยของผม (อัลฮัมดุลิลลาห์) คำต่อไปคือ แล้วจะทำงัยให้เอกสารเหล่านี้ไปถึงมือพวกเขาให้ได้

ผมตัดสินใจ (อย่างไม่รอบคอบ) ส่งแฟกซ์หนังสือเชิญไปก่อนครับ แล้วมันก็แย่อีกที่ส่งไปไม่ครบคน หนังสือเชิญอีกฉบับหนึ่ง ลืมไว้ที่ไหนหว่า ฮืออออออออ

ทีมวิจัยโทรมายังผู้ช่วยวิจัย อันเนื่องจากโทรศัพท์ของผมแบตฯ หมด ฮือ เป็นแบบนี้ทุกทีครับ เวลาสำคัญแล้วแบตฯ หมด บอกว่า เอกสารประกอบการประชุม ให้พามาที่หาดใหญ่เลยดีกว่า มอบกันถึงมืออย่างพร้อมเพรียงเลย ซึ่งผมก็เห็นดีด้วย

ความคิดตอนนั้นคือ ต้องมีคนไปหาดใหญ่ในเย็นนี้ แล้วใครละ ก็ตอนนี้มีผมกับผู้ช่วย คำตอบคือ ผมไปไม่ได้ เนื่องจากพรุ่งนี้ผมมีงาน แต่ถ้าผู้ช่วยไป งานธุรการและการติดต่อกับอีกหลายคนที่เกี่ยวข้องก็ต้องหยุดไปด้วย เอางัยดีละ

สุดท้าย ผมตัดสินใจขณะนั้น ผู้ช่วยไปคนเดียวแล้วกัน ผมไปส่งคิวรถตู้ ได้ข้อตกลงอย่างนั้น ผมก็ไปส่งผู้ช่วยฯ ที่คิวรถ เมื่อไปถึงคิวรถ สมองผมก็โปร่งมาทันทีครับว่า ฮือ ไอ้อีย์ ทำอะไรไม่คิดให้รอบด้านอีกแล้ว ก็รถตู้มันมีบริการรับฝากของอยู่แล้ว ทำไมต้องเสียคนไปหนึ่งคนเพื่อเดินทางไปส่งเอง ฝากรถตู้ไปส่งที่โรงแรมเลยก็ได้ ฮือออออออออออออออออออออออออออออ เจ็บใจตัวเองจริงๆ จะเปลี่ยนใจไม่ให้ผู้ช่วยไปก็กลัวน้องมันจะผิดหวังที่ไม่ได้นอนหาดใหญ่ ฮา ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว หิ้วเอกสารหอบใหญ่ไปเถอะ แล้วรีบกลับมาพรุ่งนี้แล้วกัน ฮืออออออออออออออออออ (นายอียยยยยยยยยยยยยยย์ ไม่คิดให้ดีก่อน)

กลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่รีบทำคือ ชาร์ตแบตฯ โทรศัพท์ครับ ปรากฏ อะเด็บเตอร์ดับไปเสียเฉยๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า มันจะเสียได้ โทรศัพท์บ้านมีครับ แต่เบอร์คนที่จะโทรหาไม่มี ฮาฮาฮา

ทีแรกตั้งใจจะใช้โทรศัพท์เสียเข้ากับ usb ของโน้ตบุ๊ค เพื่อให้ทำหน้าที่ชาร์ตแบตฯ ให้ครับ แต่คิดว่า ไม่ใช่วิธีการที่ยั่งยืน ฮาฮา (เริ่มคิดเป็นขึ้นมาบ้าง) ก็เลยยังไม่ได้ชาร์ต จนกระทั่งเมื่อไม่มีนาทีที่ผ่านมานี่เองครับ คิดได้ว่า ผมมี mp4 อยู่ตัวหนึ่ง ซึ่งอะแดบเตอร์ของมัน ใช้สาย usb เหมือนกัน ซึ่งสามารถชาร์ตได้จากปลั๊กไฟบ้านและคอมพิวเตอร์ (ซึ่งโอนข้อมูลได้ด้วยพร้อมๆ กัน)

หลังจากเอาอะแดบเตอร์สองตัวมาเทียบเคียงค่าไฟ ในส่วนของเอาท์พุต พบว่า ใกล้เคียงกัน คือ ไม่ถึงกับเหมือนกันทุกประการ แต่คิดว่า น่าจะโอเคที่จะใช้แทนกันได้ ผมเลยติดสินใจลองเสียบดูครับ เพราะถ้าไม่ลองก็คงต้องซื้ออะแดบเตอร์ไม่ (ซึ่งถ้ามันใช้แทนกันได้ ก็ไม่รู้จะเสียเงินทำไมอีก) ตอนนี้จึงกำลังลุ้นว่า มันจะระเบิดหรือเปล่า ฮาฮาฮาฮา แต่ในเบื้องต้น มันกำลังทำงานด้วยดีครับ (อัลฮัมดุลิลลาห์)

โทรศัพท์รุ่นนี้ เสียอะไรง่ายๆ อย่างนึกไม่ถึงครับ โทรคุยอยู่ดีๆ ปรากฏ ลำโพงเสีย วันนี้จะชาร์ตแบตฯ ปรากฏอะแดบเตอร์เสียอีก ซึ่งต้องบอกว่า ยกเว้นที่มันเสียอะไรง่ายๆ อย่างนี้แล้ว ผมต้องบอกว่า โดยภาพรวมแล้วผมชอบมันมากครับ โดยเฉพาะระบบบลูทูช ที่โปรแกรมของมันทำได้หลากหลายประโยชน์มากครับ โดยที่ไม่ต้องติดตั้งโปรแกรมเพิ่มในคอมพิวเตอร์เลย (อย่างที่โนเกียต้องทำ) ที่สำคัญมันราคาถูกครับ สองพันสามร้อยกว่าบาท ฮิฮิ

มีอีกหลายเรื่องที่เป็นการตัดสินใจผิดพลาดของผมในรอบสัปดาห์นี้ครับ แต่ถ้าจะสารยายมากไปกว่านี้ คงทำให้งานพรุ่งนี้เสียไปอีกงานหนึ่งแน่ ออ. ขอเล่าเรื่องดีๆ วันนี้หน่อยแล้วกันครับ

จากการประชุมวิชาการของคณะที่ผ่านมาครับ ทีมวิชาชีพครูเห็นตรงกันว่า มีว่าทีบัณฑิตท่านหนึ่งที่มาร่วมนำเสนอผลงานด้วย น่าสนใจที่จะเชิญมาร่วมงานเป็นอาจารย์ในสาขาวิชาครับ และเป็นวิชาเดียวกับผมด้วยคือเทคโนโลยีการศึกษา ซึ่งต้องการอาจารย์เพิ่มอีกหนึ่งท่าน ปรากฏจนแล้วจนรอด ไม่มีใครติดต่อได้ อยู่ๆ วันนี้ว่าที่อาจารย์ใหม่ของสาขาวิชาก็มาที่ตึกครับ แล้วก็จังหวะดีที่ผมเดินทางมาถึง ก็เลยจัดการประสานงาน แล้วก็ให้ว่าที่อาจารย์ใหม่กรอกใบสมัครเรียบร้อยแล้ว รอกระบวนการสอบในวันที่ 26 นี้ครับ ซึ่งก็ทราบมาว่า ทางคณะฯ ให้ผมเป็นหนึ่งในกรรมการสอบด้วย อัลฮัมดุลิลลาห์ครับ ว่างไม่ว่างก็ต้องว่างครับ

ความคิดผมตอนนี้ จากเดิมจะลาศึกษาต่อ อาจจะเปลี่ยนใจไม่ลาก็ได้ครับ เพราะถ้ามีอาจารย์มาเพิ่มหนึ่งคน ก็หมายถึงจำนวนคาบสอนของผมก็ลดไปโดยอัตโนมัติ ซึ่งหากสอนไม่เยอะผมว่า ผมยังพอไหวอยู่ครับ

ฮือ แต่ดูคิวงานตอนนี้ เต็มไปทั้งสองสัปดาห์ก่อนเปิดเทอมแล้วครับ แต่ไม่เป็นไรครับ สู้ไหว ถึงจะเบลอๆ ไปบ้าง ก็ต้องขออภัย