ปัจจุบันนี้ ศิลาพบเธอครั้งใด เธอก็จะเต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม … เสมือนเมื่อเธอยังมีความรักที่สดใส หรือเสมือนว่าเธอยังมีเขาอยู่…หากว่าสังเกตแววตาเธอดี ๆ จะเปลี่ยนแปลงไป…มันไม่ใช่ความสุขของคนที่มีความรักเหมือนที่ผ่านมา แต่เป็นความสุขของผู้ที่มองเห็นธรรมชาติแห่งชีวิตและสัมผัสการเรียนรู้ทุกข์เพื่อเข้าถึงธรรม

 (ฟังเพลงประกอบด้วยก็จะดีนะคะ ไพเราะดีค่ะ แต่แนว Romantic Tragedy หน่อยนะคะ)

 

ในชีวิตหนึ่งของคนเรา  เลือกไม่ได้ว่าจะได้พบเจอใครบ้าง และคนนั้นจะเป็นอย่างไร…แต่เราเลือกได้ที่จะทักทาย และสานต่อความสัมพันธ์นั้นให้ยั่งยืน…คงไม่มีใครแย่ไปเสียทั้งหมด  จึงไม่ควรปล่อยให้เป็นแค่คนที่ผ่านมา ผ่านไป  … เพราะเวลานั้นสั้นนัก

 

 

 

ลองคบกันดู อาจจะเรียนรู้และซึมซับสิ่งดีงามของกันและกัน หรือให้บทเรียนแก่กันไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใดก็ตาม  โดยไม่จำกัดว่าจะต้องเป็นเรื่องดี ๆ เสมอไป  แม้เรื่องแย่ ๆ แต่ก็สะท้อนอะไรให้เราได้เข้าใจนิยามใหม่ ๆ เหมือนกัน 

 

           

               

                          เราต่างพึ่งพาอาศัยกัน

                   

 

 

 

เพราะหากมองไม่เห็นจุดอ่อน  เราย่อมไม่รู้ว่ามีจุดแข็ง

หากมองไม่เห็นสิ่งที่เลวร้าย  ก็ย่อมไม่รู้ว่ามีสิ่งดี ๆ ที่ต้องรักษาไว้

 

 

 

 

ในบันทึกนี้  จึงขอกล่าวถึงเรื่องราวความรักของเพื่อนศิลา 

 

ช่วงหนึ่งของชีวิตเธอโชคดีมากค่ะ โชคดีที่มีคนรักที่แสนดี คบกันมาประมาณ 10 ปี ไม่มีเรื่องอะไรทำให้ขุ่นข้องหมองใจ  …ในที่นี้ หมายถึงเรื่องที่ผู้หญิงมักจะกลัวที่สุด  อันได้แก่ ความเจ้าชู้  รองลงมาก็น่าจะเป็นการพนัน และเมาสุรา ตามลำดับ

 

 

         

ทั้งสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ เป็นคู่รักปาท่องโก๋…เขาสองคนคบกันตั้งแต่เรียนจบใหม่ ๆ จนทำงานกันได้หลายปีทีเดียว… 

 

                  

                                     Soulmate

 

 

ทุกครั้งที่เจอหน้าเธอ ก็จะเห็นใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่ง

ความสุขสมหวัง…เราก็ชื่นใจ ซาบซึ้งไปกับเธอด้วย   

 

 

 

ในที่สุดวันที่เธอรอคอยก็มาถึงค่ะ  เธอได้แต่งงานใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้เกือบ 1 ปี และจากนั้นเธอก็วางแผนกันว่าจะไปฮันนีมูนที่แอฟริกาใต้

                  

                            ผจญภัยร่วมกัน

 

       

 

          

 

                                           

 

           

 

 

 

ศิลาปลื้มใจแทนค่ะ…คู่รักฮันนีมูน ข้าวใหม่ปลามันไปเที่ยวผจญภัยในป่าแอฟริกาใต้  สุดที่จะคาดเดาความสุขหรรษาที่สุดของที่สุดในชีวิตคู่…เรารึก็อยากไปแบบนี้บ้าง ไม่มีโอกาสสักที

 

      

 

                         

โชคชะตาพลิกผันค่ะ…ศิลาอาจจะรู้ข่าวช้าไป แต่ก็ทัน..ทันที่จะไปร่วมงาน…

 

                 

                          ความไม่แน่นอนคือความแน่นอน  

 

 

สามีของเพื่อนศิลาจากไปกระทันหันหลังจากเขาทั้งสองกลับมาจากแอฟริกาใต้ได้แค่สัปดาห์เดียว…ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากค่ะ  ศิลาโทรไปแสดงความเสียใจกับเพื่อนก่อนที่จะไปร่วมงาน  เธอเล่าเสียงเศร้าอย่างที่สุด  ศิลาไม่เคยได้ยินเสียงที่เศร้าสร้อย เบาหวิวเหมือนสายลมเอื่อย ๆ หรือเหมือนคนกำลังหมดลมหายใจแบบนี้มาก่อน

 

 

 

เธอบอกว่าสามีเธอติดไข้หวัดจากแอฟริกาใต้…สายพันธุ์ที่แพทย์ผู้รักษาไม่ทราบมาก่อน  ตอนแรกก็สันนิษฐานว่าเป็นไข้หวัดใหญ่   ไม่น่าจะมีอะไร  แต่เพียงรู้ว่าเป็นไข้หวัด ได้ 3 วัน ก็จากไปอย่างรวดเร็วมาก และก็มารู้ทีหลังว่าเป็นไข้หวัดนำเข้าจากต่างประเทศ

 

 

 

ศิลาขอไม่ลงรายละเอียดของการวินิจฉัยโรคใด ๆ เพราะไม่รู้จริงเท่ากับเพื่อนของศิลา และอีกอย่างเรื่องนี้ก็ผ่านมาแล้ว  ...เธอบอกว่าเป็นเรื่องของกรรม

 

               

เพื่อนของศิลาเล่าว่าระยะเวลาสั้น ๆ ที่อยู่ที่แอฟริกาใต้  เขามีความสุขมาก  เพื่อนยังจดจำรอยยิ้มเปี่ยมสุขของสามีได้...และไม่รู้สึกเสียใจกับการไปเที่ยวดินแดินแห่งการผจญภัยที่ป่าแอฟริกาใต้

 

 

เธอลงท้ายคำพูดหนึ่งก่อนวางสายว่า…เรารู้แล้วล่ะ ว่าตอนที่เธอสูญเสียคุณพ่อคุณแม่ และอยู่แบบไม่มีใครเป็นอย่างไร  คงทุกข์มากกว่าเราหลายเท่านัก…ศิลากล่าวในตอนนั้นกับเธอว่าความทุกข์ไม่ใช่เรื่องที่นำมาเปรียบเทียบกันได้ว่าใครทุกข์กว่ากัน ขอเพียงเราผ่านความทุกข์นี้ไปอย่างไรให้ได้ต่างหาก

 

 

 

หลังจากงานฌาปนกิจศพสามีของเธอผ่านไป  เราก็ได้พูดคุยกัน  เรื่องแรกก็คือความรู้เกี่ยวกับกฎหมายมรดก  ศิลาก็ใช้ความรู้ที่มีแนะนำเธอไป  ลงท้ายด้วยว่าหากทายาทตกลงกันได้ (เพื่อความสัมพันธ์ระยะยาว) ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งบารมีศาลหรอกนะคะ เห็นใจศาลด้วย ยังต้องพิจารณาอีกหลายคดี

 

                       

 

เรื่องที่สองที่คุยกันก็คือเรื่องการสร้างพระ..เธออยากสร้างพระ…ศิลาไม่ตอบโดยตรงว่าส่งเสริมหรือไม่อย่างไร  เพียงแนะนำว่าในเรื่องสร้างพระ  แล้วแต่ค่ะ… เพียงขอให้เพื่อนไปปฏิบัติธรรมดูนะ  จะได้มีแนวทางมาใช้ในการดำเนินชีวิตทุกลมหายใจที่มีอยู่นับจากนี้ไป

                  

              

 

ผ่านไปหลายเดือน  ศิลาก็ได้คุยกับเพื่อนอีก  เธอลาเป็นเดือน  เพื่อไปปฏิบัติธรรมที่ลำปางค่ะ…และก็ไปอีกหลาย ๆ แห่งตามแต่โอกาส … โดยเธอจะให้ความสำคัญกับการทำบุญและการปฏิบัติธรรมสำหรับชีวิตที่เหลืออยู่

   

                                         

 

ปัจจุบันนี้ ศิลาพบเธอครั้งใด  เธอก็จะเต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม … เสมือนเมื่อเธอยังมีความรักที่สดใส  หรือเสมือนว่าเธอยังมีเขาอยู่…หากว่าสังเกตแววตาเธอดี ๆ จะเปลี่ยนแปลงไป…มันไม่ใช่ความสุขของคนที่มีความรักเหมือนที่ผ่านมา  แต่เป็นความสุขของผู้ที่มองเห็นธรรมชาติแห่งชีวิตและสัมผัสการเรียนรู้ทุกข์เพื่อเข้าถึงธรรม  

เวลาที่เราชอบพอ หรือรักใครสักคน ไม่ว่าจะในฐานะอะไร  ไม่ได้นานนักหนาอะไร…

 

 

 

ในเมื่อมีโอกาสได้ผ่านมารู้จักกันแล้ว  ลองทักทายและสร้างสัมพันธ์กันดู

 

                       

     การทักทาย ก็เพื่อเคารพการมีตัวตน

 

 

 

 

อาจจะมีสิ่งต่าง ๆ มากมายหลากหลายให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ไม่ว่าสิ่งนั้นจะดีหรือเลว…ขอเพียงแค่ต่างฝ่ายต่างยอมเปิดประตูเข้าหากันก็พอแล้ว…ด้วยเชื่อว่าเราต่างมีภูมิคุ้มกันแห่งความดีพอสมควรที่จะหันหน้าเข้าหากัน…

 

 

 

ยิ่งไปกว่านั้น  ก็คือการมองเห็นและเข้าถึงธรรมชาติ...เพราะ

 

 

 

 

เวลาแห่งมิตรภาพและเข้าถึงธรรมชาตินั้นมีน้อยเหลือเกิน ควรใช้เวลานั้นให้คุ้มค่า

 

                          ------------------------

  ขอบพระคุณเพลงประกอบ series เกาหลีเรื่อง Full House โดย Ost.