บันทึกไว้ในวันวิสาขบูชา...เพื่อระลึกและสำนึกขอบคุณพ่อแม่ที่ให้ชีวิต...

 

 

 

จากการได้อ่านบันทึกของ พี่ศน.ลำดวน เรื่อง ให้ชีวิต ให้ไต ทำให้ย้อนคิดไปถึง มรณานุสติที่แม่เคยให้ไว้ในยามที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ คนไม่มีรากติดแม่และสนิทกับแม่มาก จะกินนอนกับแม่ทุกวันทุกคืน ปรึกษากับแม่ทุกเรื่อง ราวกับชีวิตนี้มีเพียงแม่คนเดียวเท่านั้นในโลกนี้...

 

       แม่เคยบอกว่า ติดแม่ขนาดนี้ ถ้าแม่ตายไปจะอยู่อย่างไร ก็ได้แต่บอกแม่ว่า หนูจะดูแลแม่ให้ดีที่สุด แม่ต้องอายุเกิน 100 ปี แน่นอน ... แม่หัวเราะขำ ๆ พลางเล่าว่า ตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อมักจะบอกกับแม่ ซึ่งอายุห่างจากพ่อ 19 ปี เสมอว่า...พ่อคงต้องจากโลกนี้ไปก่อนแม่แน่ ๆ แล้วสอนแม่ว่า...

 

 

อย่ากลัวความตาย ... เพราะทุกคนต้องตาย ไม่มีใครหลีกหนีความตายไปได้

 

ยามจะตายต้องตายตาหลับ ... นั่นคือ ตายอย่างไม่มีทุกข์ ไม่รู้สึกติดค้างกับใคร หรือยังไม่ได้ทำสิ่งที่ควรทำ

 

ตายด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง ... ให้ตายอย่างมีความสุข ที่ได้ทำสิ่งดี ๆ ที่ควรทำ ทิ้งความดีไว้ให้คนอยู่เบื้องหลังได้ระลึกถึง

 

...นั่นสินะ ในเมื่อไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้ แต่เราจะเลือกจากโลกนี้ไปอย่างไรต่างหาก คือสิ่งที่น่าคิดและใคร่ครวญ...

 

       วันนี้ท่านทั้งสองได้จากไปแล้วจากโลกนี้ แต่สิ่งที่ท่านทิ้งไว้ให้คือ “มรดก” ที่มีคุณค่าเกินกว่าจะประเมินเป็น “มูลค่า” ได้สำหรับคนไม่มีราก

 

       ได้แต่จรดจารึกไว้ที่หัวใจว่า...เราจะจากโลกนี้ไปด้วยดวงตาที่ปิดสนิทและหัวใจที่เปิดกว้าง...

 

 

       ด้วยสำนึกขอบคุณ

สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตนี้คือ...การได้เกิดเป็นลูกของพ่อแม่จ้ะ

(^___^)

**********************************

ขอบคุณกัลยาณมิตร คุณPhornphon

 

“แม่เฝ้าหวงห่วงนักเจ้ายังเล็ก

โอ้เจ้าเด็กน้อยของแม่ดุจแรกฝน

 

เฝ้าฟูมฟักชุบเลี้ยงอย่างอดทน

เฝ้าดูจนเจ้าเติบใหญ่ดังใจพา

 

ถึงอย่างไรเจ้ายังเด็กในอกแม่

มีรักแท้ให้เจ้าเฝ้าห่วงหา

 

ขอเพียงเจ้าเป็นคนดีศรีวิชา

แค่นี้หนาแม่ก็สุขยอดกมล”