สวัสดีค่ะพี่แจ๋ว  คุณครู วรางค์ภรณ์ เนื่องจากอวน

ขอบคุณและดีใจที่พี่มาทักทาย และยังส่งกำลังใจไว้ให้อย่างใหญ่หลวงค่ะ...^___^...

ตอนเขียนบันทึกอยู่ในอารมณ์ดังที่พี่แจ๋วกล่าวไว้ค่ะ...พี่แจ๋วเป็นสุดยอดของความละเอียดอ่อนและรับรู้อารมณ์ความรู้สึกได้เร็วมากค่ะ

พ่อจากไปกว่า30 ปี ส่วนแม่จากไปเมื่อปี 2548 ค่ะ ... มนุษย์คงมีใจที่ผูกพันกับผู้ที่รักเราอย่างไม่มีเงื่อนไข...ยามที่ท่านอยู่เราก็รับรู้ความรักแต่ไม่ได้ตระหนักถึงคุณค่าเท่าใดนัก...จนกว่าเราจะไม่มีสิ่งที่ท่านให้เราอย่างไม่มีข้อจำกัดประมาณนั้นค่ะ...

แต่...น้องไม่ชอบเล่าเรื่องส่วนที่รู้สึกเศร้า เหงา โหยไห้ ... อันอาจทำให้กัลยาณมิตรที่มาอ่านไม่สบายใจไปด้วยค่ะ....

ตอนนี้...เข้าสู่ภาวะ "ดุลยภาพ" แล้วค่ะ..^_^..

ขอบคุณพี่แจ๋วมาก ๆ ค่ะ

(^___^)