ไม่รู้เป็นงัยครับ ช่วงนี้มีผู้หลักผู้ใหญ่ทักทายผมแปลกๆ สามวันก่อน ท่านคณบดีเจอหน้าผมหลังจากไม่ได้เจอะเจอกันนานว่า เป็นงัย ทำไมช่วงนี้ "หด๊อน" จัง? (ไม่รู้สะกดได้ใกล้เคียงเปล่าครับ คำว่า "หด๊อน" เป็นภาษาใต้ครับ แปลอย่างผมว่า "พยศ") สะอึกเลยครับ เพราะรู้สึกว่า ช่วงหลังๆ มานี้รักษาเนื้อรักษาตัวเป็นพิเศษ ฮา

เมื่อวานไปประชุมเกี่ยวกับการเตรียมงานนำเสนอผลการวิจัยในโครงการความร่วมมือเพื่อพัฒนาการศึกษาระหว่าง สกว.และกระทรวงศึกษาธิการ ท่าน ดร.กมล ร้อดคล้าย ผู้ตรวจราชการกระทรวงฯ ซึ่งเป็นโต้โผใหญ่ของโครงการ เดินเข้ามาตบไหล่ผม แล้วกล่าวคำทักว่า "มีคนพูดถึงอาจารย์เยอะครับ" แฮะแฮะ ถ้าคนระดับเดียวกันทักแบบนี้ ผมมักจะถามกลับครับว่า พูดถึงในแง่ดีหรือเสียครับ ฮาฮาฮา เหตุที่ต้องถามอย่างนี้ เพราะค่อนข้างประเมินตนเองว่า มักจะปากเสียมากกว่าปากดี ฮิฮิ

(ดร.อมรวิชช์ และ ดร.กมล)

ในช่วงรายงานความก้าวหน้าของโครงการต่างๆ และระหว่างการพักรับประทานอาหารเที่ยง ทำให้ผมหัวใจผองโตเลยครับ เพราะมีคนพูดถึงการทำงานด้านการวิจัย การบริการวิชาการของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ในมุมมองที่ชมเชย ชื่นชม อันนี้ต้องยกความดีความชอบให้ท่านอาจารย์สุกรี หลังปูเต๊ะครับ ส่วนใหญ่เป็นผลจากการสร้างเครือข่ายของท่าน ออ. และโครงการหนึ่งที่ ดร.กมล เชียร์อย่างเต็มที่ ก็คือโครงการการผลิตสื่อวิชาฟิสิกซ์ ของอาจารย์ปิติ สันหีม (คณะวิทย์ฯ อันนี้พาดพิงผมด้วยก็ได้ เพราะเป็นตัวเชื่อมให้) แต่ในที่ประชุมแซวอาจารย์ปิติว่า ดูบุคลิก หน้าตาแล้ว นึกว่า อาจารย์สอนศิลปะ มากกว่าสอนฟิสิกซ์ ฮา (เอามาแซวต่อในบล็อกเสียเลย ฐานไม่ยอมอ่อนข้อในการแข่งเปตองที่ผ่านมา)

(ดูเอาเองนะครับ คนไหนครูสอนศิลปะ คนไหนครูสอนฟิสิกซ์)

ดร.กมล แจ้งในที่ประชุมว่า ท่านมีโครงการอีกหนึ่งโครงการที่จะชัดเจนแล้วว่าจะให้ทางมหาวิทยาลัยอิสลามยะลารับผิดชอบ อันนี้ด้วยความไว้วางใจในงาน (ท่านถามผมว่า ไหวอีกมัย ผมตอบว่า ไหว แต่ถ้างานลักษณะนี้ อาจารย์ท่านอื่นก็มีที่เชี่ยวชาญอยู่ครับ (คำถามนี้ตอนจะกลับบ้านแล้วครับ)) ที่สำคัญ โครงการนี้ ท่านอารีย์ และ ดร.กมล จะเดินทางไปคุยอย่างเป็นทางการกับท่านอธิการบดี ที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองครับ

ถึงประเด็นงานวิจัยของผมบ้างครับ ผมก็ยอมรับในที่ประชุมครับว่า ความก้าวหน้ามันช้ากว่ากำหนดไปประมาณสามเดือน แล้วก็อธิบายกระบวนการและเหตุผลที่ทำให้ช้าครับ จึงมีคำถามจากที่ประชุมว่า ความล่าช้าของโครงการมีผลต่อโครงการอย่างไรบ้าง ผมตอบแบบนี้ครับว่า มันเป็นธรรมชาติของงานวิจัยในลักษณะนี้ครับ งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพที่เน้นการมีส่วนร่วม ถ้าคนที่มาทำงานร่วมกับเรา มองไม่เหมือนกันกับเรา เราก็จำเป็นต้องใช้เวลาเพิ่มขึ้นเพื่อการปรับกระบวนการครับ เราจะให้งานวิจัยเสร็จไปก็ไม่มีประโยชน์ โดยส่วนตัว ผมเน้นว่าจะต้องตอบคำถามของงานวิจัยให้ได้ ถึงแม้ว่าจะใช้เวลาหรือกิจกรรมที่ไม่เหมือนที่เสนอโครงการไป

คำถามที่ตามมาคือ ถึงแม้โครงการนี้จะล้า แต่ทำไมโรงเรียนส่วนใหญ่จึงพูดถึงโครงการของอาจารย์ และอยากมีส่วนร่วม (อันนี้เลยถึงไปถึงคำทักทายของ ดร.กมลครับ) ผมตอบทีเล่นทีจริงไปว่า เพราะผมพูดภาษาเดียวกัน (ผมไม่ได้อธิบายต่อครับว่า ผมใช้ภาษาไทย แต่คนทำงานร่วมกับผมใช้ภาษามลายู ภาษาเดียวกันของผมจึงไม่ใช่ประเด็นนี้)

อัลฮัมดุลิลลาห์. ถ้าประเมินจากการพูดถึงมหาวิทยาลัยในการประชุมครั้งนี้ ถือว่า มหาวิทยาลัยตอบโจทย์ของการบริการวิชาการและการพัฒนาองค์ความรู้ได้แล้วครับ และได้ดีด้วย สิ่งต่อไปที่ต้องช่วยกันลงมือทำคือ การสร้างและรักษาคุณภาพ

มีคำพูดหนึ่งของ ผอ.ชุมพล กล่าวถึงการนำเสนอผลการวิจัยของนักวิจัยท่านหนึ่งว่า อันนี้มันเป็นผลการวิจัยจากการคาดคะเน แล้วท่านก็ถามผมว่า อาจารย์เห็นด้วยกับผลงานวิจัยนี้หรือ ผมก็ตอบว่า ไม่ครับ ผมมีการรับรู้เป็นอย่างอื่น และผลการวิจัยนี้ไม่สมเหตุสมผลเลย ฮือ ทั้งผมและอาจารย์ชุมพล เราก็เป็นคนที่อยู่ในแวดวงสังคมสามจังหวัดครับ อยู่กับการจัดการศึกษาในโรงเรียนเกือบทุกระดับในพื้นที่นี้ เห็นการอธิบายปรากฏการณ์แบบแปลกในงานวิจัยก็รู้สึกเสียดายงานครับ ถ้าข้อมูลไม่เที่ยงแล้ว จะเอาไปใช้ประโยชน์ได้อย่างไร?

เสร็จประชุม สรุปได้ว่า งานผมเยอะขึ้นอีกนิดหนึ่งแล้วครับ