“The single biggest problem in communication is the illusion that it has taken place.”
George Bernard Shaw.

ระยะนี้ ได้ร่วมรับรู้ถึงความขัดแย้งในหลายประเด็น แปลกใจที่พบว่า ผู้ที่ขัดแย้งกันนั้น ล้วนเป็นคนดี มีเหตุผล และเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาก่อน
คำถามคือ ... เกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ของเขาเหล่านั้น
จะว่าไปแล้วหันมาดูตัวเอง ในฐานะเพื่อน บางครั้งก็พลอยฟ้าพลอยฝน ถูกเข้าใจผิดไปด้วยอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว มารู้ตัวอีกทีได้แต่ยิ้ม (เจื่อน ๆ ) สั่นหัวอย่างไม่รู้จะพูดอย่างไร
...ถูกตัดสิน ถูกให้เลือกฝ่าย โดยที่ไม่มีใครถามไถ่เรา ไม่มีแม้โอกาสจะอธิบายความคิดและการกระทำของตัวเอง…ไปแล้ว
เอ๊ะ...ถ้าเช่นนั้น พอจะสรุปได้กระมังว่า ความเข้าใจผิด ความไม่ไว้วางใจกันที่เกิดกันทุกวันนี้ในสังคม ก็น่าจะเป็นปัญหาจากการ “ขาดการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ” ล่ะสินะ...
คิดตามแล้ว ก็ต้องอมยิ้ม... ใช่เลย ปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดปัญหาเดียวของการสื่อสาร คือ “ความเข้าใจผิด” ดังคำของ George Bernard Shaw นักเขียนบทละครและนักวิจารณ์ผู้ยิ่งใหญ่ชาวอังกฤษผู้นี้
สรุปตอนนี้ไว้ก่อนว่า...คนไม่มีรากไม่ได้เครียดหรือถูกกดดันอะไรหรอกนะคะ เพียงแต่มองปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวแล้ว นำมานั่งคิดเล่น ๆ และอดไม่ได้ที่จะมาชวน “กัลยาณมิตร” ร่วมกันคิด เพื่อที่เราจะได้มองสิ่งต่าง ๆ และคนรอบข้างอย่างเห็นใจ เข้าใจและมีความสุขมากขึ้น
วันนี้คุณได้ยิ้มให้กับวันดี ๆ อีกวันหนึ่งในชีวิต...หรือยังคะ?
(^___^)
ชยพร แอคะรัจน์
สวัสดีค่ะ คุณคนไม่มีราก
วันนี้เข้ามาทักทายเป็นคนแรก ๆ เลย :)
นั่นสินะคะ นอกจากขาดการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพแล้ว
ใบไม้คิดว่า ยังขาดการทำใจให้ว่าง เหมือนถ้วยชาที่ว่างเปล่า อีกด้วย
แต่ละคนมักมีความคิดอะไรอยู่ในใจอยู่ก่อนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นด้วยความปรารถนาดี หรือความชิงชังก็ตามแต่ จึงพร้อมที่จะโต้เถียงฝ่ายที่คิดต่างอยู่เสมอ
การโต้เถียงกันด้วยความคิดที่แตกต่างนั้นไม่ใช่เรื่องเสียหาย และอาจนำพาไปสู่ความงอกงามทางปัญญาได้อีกด้วย แต่ว่า...ก่อนจะโต้เถียงกันนั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเปิดใจฟังเสียก่อน หากฟังแต่ไม่ได้ยิน รอแต่เพียงจะโต้กลับแล้ว จะคุยกันไปเพื่ออะไรหนอ..
จำได้ว่า ตอนเด็ก ๆ เคยถูกเพื่อน ๆ ประนามว่า เป็นนกสองหัว เพราะทะเลาะกัน แล้วเราไม่ยอมเลือกข้าง
แต่ถึงกระนั้น.. ในหลาย ๆ ครั้ง ตัวเองก็ลืมเปิดใจรับฟังอย่างแท้จริง นั่นคงเป็นเรื่องที่ต้องฝึกฝนต่อไป
ยิ้มให้เพื่อนหนึ่งทีค่ะ ...^__^...
สวัสดีค่ะพี่ ชยพร แอคะรัจน์
ขออนุญาตเรียกพี่...นะคะ เพราะเห็นพี่คุยกับน้อง ๆ หลายคนและแทนตัวเองว่า...พี่ชาย...อ่านแล้วอบอุ่นมาก ๆ เลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
คุณใบไม้
เราใจเดียวกันเลย เพิ่งไปเยี่ยมบ้านคุณใบไม้มาล่ะค่ะ...
บ่าย ๆ ค่อยมาคุยกันนะคะ
(^___^)
(^___^)
ยิ้มให้สองที...
ครับ สำคัญที่ใจ ใจมา เวลามี สิ่งดีดีจะเกิด
สวัสดีครับ..
ความโชคร้ายของชีวิตที่ผมหวั่นที่สุดก็คือการถูกพิพากษาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว...
และโดยผู้ทำหน้าที่พิพากษานั้น ก็มองในมุมของตัวเอง ใช้ตัวเองเป็นตัวตั้ง...
คิดถึงเรื่องราวของไอ้ฟักในเรื่องคำพิพากษาเอามากๆ ..ครับ
ขอบคุณครับ
มาแปะบทความ ครับ http://gotoknow.org/blog/kelvin/256226
สวัสดีนกแห่งอรุณรุ่ง
ขยัีนเีขี่ยนเรื่องดีๆ จังครับ
เห็นด้วยครับ การสื่อสารนี่สำคัญมาก ๆ มากพอที่จะให้เราถูกดเข้าใจได้ต่าง ๆ้
ทั้งผิดทั้งถูก จริงไม่จริง
อย่าลืมนัดพรุ่งนี้นะครับ
ลืมมือไว้ที่ไหนครับว้นนี้
สวัสดีครับอาจารย์ ขออนุญาตเห็นด้วยกับความเห็นที่ 8 ผมมักจะโดนแบบนั้นทุก ๆ 3 - 4 ปี (เปลี่ยนผู้บริหารใหม่)....แต่ทุกวันนี้ " เคยแล้ว สบาย ครับ " ขอบพระคุณครับ
คุณ ใบไม้ย้อนแสง ที่รัก
อ่านคอมเม้นท์แล้ว...หัวเราะเลยค่ะ...55555....
....จำได้ว่า ตอนเด็ก ๆ เคยถูกเพื่อน ๆ ประนามว่า เป็นนกสองหัว เพราะทะเลาะกัน แล้วเราไม่ยอมเลือกข้าง....
บอกแล้วว่าเราคล้ายกัน...ไม่เชื่อเห็นไหมคะ ... โดนประจำ แต่ก็ไม่ค่อยจะสะเทือนแล้วค่ะ เนื่องจากโดนฝึกด้วยเรื่องแบบนี้มาแต่เด็กจนแก่...ป่านนี้....
คนไม่มีรากคิดว่า การสื่อสารที่ดีนั้น ต้องมาจาก "ใจที่เปิดกว้าง" ก่อนทั้งผู้ส่งสารและผู้รับสาร อย่าตัดสินด้วยความคิดและประสบการณ์เดิม ๆ เพราะเรามักจะเข้าใจผิดกันได้ง่าย และสำหรับผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วย อัตตา แล้ว จะยิ่งมีตัวกั้นที่มากยิ่งขึ้น
เรามาพยายามทำตัวเป็น ถ้วยชา ที่ว่างเปล่ากันนะคะ
....จะได้มีความสุขสงบในชีวิต....
ขอบคุณนะคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่pa_daeng
ดีจังค่ะ ที่วันนี้ยิ้มหลาย ๆ ยิ้มแล้ว....
สดชื่นจังค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะท่านอ. นายประจักษ์~natadee
พาน้องม่อนมา...ยิ้ม....สดชื่นค่ะ
มีความสุขมาก ๆ ค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะอ. แผ่นดิน
คนไม่มีรากเจอกับสถานการณ์ที่ถูก "พิพากษา" บ่อย ๆ ค่ะ และด้วยความทีมักคิดว่าคนเขาก็คงคิดคล้าย ๆ เรา ... มารู้ตัวอีกที เอ...นี่เราไปทำอะไรไม่ถูกใจเขาหนอ พูดด้วย เขาก็ไม่พูด ยิ้มด้วยไม่ยิ้ม...มารู้ตอนหลังมีผู้หวังดี (ประสงค์ร้าย?) มาบอกสาเหตุ...จึงถึงทราบว่า..อ้อ เขาไม่ชอบเราเพราะมีเหตุ...นี่เอง...
และจริงดังที่อาจารย์วิเคราะห์ไว้ค่ะ....โดยผู้ทำหน้าที่พิพากษานั้น ก็มองในมุมของตัวเอง ใช้ตัวเองเป็นตัวตั้ง...
และเรื่องของ "ไอ้ฟัก" ในเรื่อง "คำพิพากษา" ของคุณชาติ กอบจิตตินั้น ก็ทำให้เราตระหนักว่า...ความเห็นของคนส่วนใหญ่ก็ใช่จะถูกต้องเสมอไป...และท้ายที่สุดก็คือ...
เราควรระวังตัว...อย่าทำตัวเป็น "ผู้พิพากษา" ใครเลย...
ขอบคุณอาจารย๋ค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณ Sila Phu-Chaya
มาพร้อมอาหารหวานคาว...อิ่มเอมเชียวค่ะ...
การสื่อสารด้วย ใจที่เปิดกว้างและเป็นกลาง แม้ในระยะแรก ๆ เราอาจไม่ได้รับการยอมรับ อาจถูกเข้าใจผิด อาจถูกพิพากษา อาจถูกให้เป็นฝ่ายโน้นฝ่ายนี้...แต่ คนไม่มีรากเชื่อมั่นค่ะว่า ...
ถ้าเราจริงใจ...ความจริงก็ย่อมเป็นความจริง เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ทั้งตัวเราและ...คนที่เขาตัดสินเราค่ะ....
และการที่มีคนเข้าใจเราไม่ตรงกับความเป็นจริงและยังไม่คิดจะถามไถ่ ค้นหาความจริงแล้ว...คนแบบนี้ช่างเขาเถอะค่ะ ... เราคงไม่เหมาะที่จะคบกับเขาแล้ว...
ขอบคุณนะคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณKRUPOM
ยิ้ม ๆ ๆ ๆ ให้ค่ะ
(^___^)
คุณกวินคะ
ตามไปอ่านแล้ว เป็นบันทึกที่มีการประมวล ค้นหา ข้อมูลที่ดีมาก ๆ เลยค่ะ...อยากให้คุณกวินเขียนบันทึกแบบนี้มาก ๆ ค่ะ คนอ่านได้ความรู้มากเลย
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่คนตัดไม้
ขอบคุณค่ะที่ชมว่าขยันเขียนบันทึกดี ๆ ...ปลื้มใจ....
การสื่อสารนี่ เป็นวิชาที่โหลสอบได้คะแนนไม่ดีเลยตอนเรียนป.โทค่ะ
...จนบัดนี้ ก็ยังสื่อสารไม่เก่งอยู่ดี...
พรุ่งนี้พบกันค่ะ
(^___^)