ตัดอกตัดใจ...ตัดแต่งต้นไม้

วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแห่งเทศกาลหยุดยาว  อันเนื่องมาจากมหาสงกรานต์ที่เกือบจะเลือดสาดกันทั่วกรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรามหาดลก ฯ แล้ว

ภารกิจในวันหยุดยาวนี้  นอกจากรับแขกส่งแขก พาแขกเที่ยวตามประสาคนไกลบ้าน แล้วมีเพื่อนพ้องน้องพี่อยากมาเยี่ยมเยียนแล้ว  เมื่อพรรคพวกเพื่อนฝูงกลับหมดแล้ว  เริ่มจะเงียบเหงา  จึงหันไปดูรอบ ๆ บ้านว่าทำไมบ้านเรามันรกอย่างนี้ เต็มไปด้วยต้นไม้ ทั้งไม้ดอกไม้ใบ  ไม่ได้ตัดแต่งนานเท่าไรแล้ว  ด้วยเหตุผลที่เข้าข้างตัวเองว่ากลับมาจากทำงานก็มืดแล้วมองไม่เห็นว่ามันรก  แต่ที่เห็นวันนี้เพราะว่างและมีโอกาสได้เดินพิจารณา  ว่าต้นนี้ควรตัด  ต้นนี้ไม่ควรตัด  ความจริงแล้วควรตัดแต่งทุกต้น  มันจึงจะแตกยอดใหม่สวยงาม  แต่ผู้เขียนเป็นคนเสียดายที่จะตัดเพราะมันจะขาดความร่มรื่นไประยะหนึ่ง  และเสียดายกิ่งก้านสวย ๆ ที่มันแตกงาม  แต่บริเวณบ้านเรามันน้อยนิด  ขืนปล่อยไว้มันก็รกเป็นป่าหาที่เดินไม่ได้  จึงตัดอกตัดใจ...ตัดแต่งต้นไม้เอง (ด้วยแรงบันดาลใจจากท่านอัยการชาวเกาะในตอนขัดหินขัดใจ)

นอกจากจะบริเวณบ้านจะหายรกตาแล้ว ยังได้เหงื่อท่วมตัวเป็นการเผาผลาญพลังงานที่เหลือใช้ไปในตัว  สรุปแล้วได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่อง  เสร็จแล้วก็มานั่งจิบกาแฟชื่นชมความสามารถของตัวเองที่กล้าตัดต้นไม้ที่แสนรักในวันนี้ได้