ไม่ได้นะลุงอันนี้นึกในใจ หนูจะไม่รออีกแล้ว.. ลุงต้องไปส่งให้ได้

เมื่อวานนี้กลับจากเชียงใหม่ลงเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิ ได้ข่าวทางโทรศัพท์มาเป็นระยะๆ ว่ารีบกลับบ้านเพราะเขาขีดเส้นตายวันนี้สี่โมงครึ่ง ป๊าดดดดดดดดดดด ลงเครื่องสี่โมงครึ่งพอดีเลย...แล้วทำไมล่ะ ก็พอลล่าจะกลับกับแม่ต้อยติดสอยห้อยตามจนหยดสุดท้ายเลยค่ะ อิอิ

  ระหว่างอยู่บนทางด่วน ก็มีประกาศของการทางพิเศษ ตัววิ่งแว๊บๆๆ “ขณะนี้ปิดทางลงทางด่วนอนุสาวรีย์ฯจากเหตุการณ์ชุมนุม” อ๋อ...สาเหตุของรถติด วันนี้นี่เอง ปกติก็ติดอยู่แล้ว..!! พอลล่าขอลงจากรถแม่ต้อยที่บริเวณหน้าเดอะมอลล์งามวงศ์วาน หวังว่าจะขึ้นแท็กซี่กลับเข้ามาขับรถที่จอดอยู่ที่ออฟฟิศในกระทรวงสาธารณสุข

เอ...มองหาแท็กซี่ ทำไมมีแต่คนรอรถเต็มไปหมด ไม่มีแท็กซี่ว่างเลยคะ รู้สึกว่ารถจะน้อยลงกว่าเดิมด้วยค่ะ เงยหน้าไปบนฟ้า เมฆดำครึ้มเริ่มลอยต่ำ มีฝนเม็ดเล็กๆ ปรอยๆ ปะทะใบหน้า แย่แล้วเรา ทำไงดี !! เดินมาเรื่อยๆ ดีไหม..กระเป๋าเดินทางที่บรรจุเสื้อผ้าและใส้อั่วหนักพอสมควร เดินลากกระเป๋าพลางก็นึกในใจว่าถ้าไม่มีแท็กซี่เราจะทำอย่างไรดี เอาน่า...ต้องมีสิ.. ...

และแล้ว...รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดส่งผู้โดยสารข้างหน้าพอลล่าพอดี๊พอดี... รีบวิ่งกุรุกกุรุกไปทันใด เป้าหมายที่รถแท็กซี่ผู้โดยสารยังไม่ทันลงจากรถดี พอลล่ารีบปิดประตูด้านหน้า...มีชายหนุ่มหน้าตาไม่ดีเท่าไหร่...อิอิ...เดินมาอีกคนเป้าหมายเดียวกับเรา แต่พอลล่าเร็วกว่า...อิอิ (ถ้าหน้าตาดีจะชวนไปคันเดียวกันเลยค่ะ) ถามลุงว่า”ช่วยไปส่งที่กระทรวงสาธารณสุขหน่อยค่ะลุง”  ลุงตอบกลับมาว่า...”ไม่ไป เพราะลุงจะกลับบ้านแล้วรถติด” ..แป่ววววววว...แย่แล้วพอลล่าทำไง....อ่ะ (ไม่ได้นะลุงอันนี้นึกในใจ หนูจะไม่รออีกแล้ว.. ลุงต้องไปส่งให้ได้)

ต้องอ้อนๆอีกเสียหน่อย.. “ลุงคะ...ช่วยไปส่งหนูหน่อยนะคะ หนูรอรถนานมากแล้ว อยากกลับบ้านกระเป๋าก็หนัก มาจากเชียงใหม่นะคะลุง ลุงช่วยไปส่งหน่อยนะคะ” ทำเสียงอ้อนสุดฤทธิ์...ลุงทำท่าจะออกรถ...พอลล่าก็ยังตื้ออยู่ ไม่ยอมปิดประตู...เอาสิ..ตื้อๆๆ ซะอย่าง...ในใจก็ใคร่ครวญว่าระยะทางอาจจะใกล้เกินไปลุงคงอยากได้เงินเยอะ..ฉับพลันปิ๊งแว๊บมาเลย...เอ๊าลุงเอากี่บาทหรอหนูจ่ายได้นะคะ ช่วยไปส่งหนูที...อ่ะ ตกลงไปก็ไป...ป๊าดดดดดดดดดดดด ไหนลุงว่าจะกลับบ้านไงคะ (อันนี้ก็คิดในใจอีก..อิอิ) แล้วก็เดินทางกลับบ้านด้วยความปลอดภัยค่ะ

ไป ปาย มาค่ะ อิอิ

ไว้มาเล่าบันทึกหน้านะคะ ...ยาวมากๆ