การศึกษาในจังหวัดชายแดนภาคใต้
ได้ข้อคิดจาก "เปาะจิ"หรือ"ลุงชรา"คนหนึ่ง ซึ่งพึ่งคุ้ยเคยกันมาเมื่อไม่นานมานี้ เกี่ยวกับความจริงของชีวิตและสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา ในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งหลายคนอาจคิดว่าเป็น"เส้นผมที่บังภูเขา"มานาน และสิ่งเล็กๆที่บิดบังความจริงหรือสิ่งที่น่าจะกลับมาทบทวนหวนคิด เป็นคติหรือแนวทางในการดำเนินงานในอนาคต ของวงการศึกษาในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ทั้งนี้อาจสรุปประเด็นได้หลายประการ ประกอบด้วย
ประการแรก เด็กในพื้นที่ได้รับการศึกษาหลายระดับ แต่ผู้จบการศึกษาระดับต่ำกว่าปริญญาตรีหรือปริญญาตรียังว่างงานอีกจำนวนมาก และทำงานที่ได้รับเงินเดือนน้อยกว่าวุฒิอีกจำนวนหนึ่ง
ประการที่สอง ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำเมื่อสอบวัดผลระดับชาติ แต่ความรอบรู้ในเรื่องศาสนาและภาษาอาหรับ ภาษามาลายูดีมาก ผลการสอบมีคะแนนสูง แสดงว่าความเก่ง ดี นั้นยังมีอยู่
ประการที่สาม กระบวนการขัดเกลาทางสังคม ครอบครัว สถาบันทางศาสนา จะเป็นเครื่องมือที่สำคัญในสังคมที่เหนียวแน่น
ประการที่สี่ พื้นที่ต้องการความสงบสุข สันติ และให้ทุกคนเข้าใจถึงวิถีชีวิต อัตลักษณ์ และความเป็นอยู่ของประชาชน พื้นที่ต้องการสิ่งที่จะเข้ามาพัฒนาชีวิต สังคม ในหลายๆด้าน
ประการที่ห้า คนในพื้นที่ที่มีความรู้ ความสามารถ และมีประสบการณ์มีจำนวนมากพอสมควร ควรเปิดโอกาสให้เขาเหล่านั้นเข้ามามีส่วนในการรับรู้ คิด และพัฒนาพื้นที่ เพื่อสร้างพื้นฐานของการทำงานในทุกเรื่อง หมายถึง "คนพื้นที่จะเข้าใจพื้นที่ได้ดีที่สุด"
ประการที่หก พื้นที่บอบซ้ำกับเหตุการณ์มามาก การศึกษา สาธารณสุข จะเป็นสิ่งหนึ่งที่ในอีกหลายปัจจัยพื้นฐาน ที่จะเพิ่มพูนและฟื้นฟูสภาพพื้นที่ได้เป็นอย่างดี และควรได้รับการส่งเสริมอย่างทันทีทันใด
ประการที่เจ็ด พื้นที่ต้องการคนดี คนเก่ง เข้ามาปฏิบัติงานในพื้นที่
ประการที่แปด ใช้แนวทางพระราชดำรัส "เข้าใจ เข้าถึง พัฒนา"ในการทำงาน
ประการที่เก้า ความรัก ความผูกพัน ระหว่างธรรมชาติกับมนุษย์ มนุษย์กับการพัฒนาถือเป็นเรื่องที่ต้องช่วยกัน เพื่อสร้างความสมดุลของสังคม
ประการที่สิบ สถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ เป็นสิ่งที่ทุกคนรักและหวงแหน
ข้อคิด จาก"เปาะจิ"หรือ"ลุงชรา" คงจะบอกให้เรารู้ว่า "จังหวัดชายแดนภาคใต้" ด้ามขวานทอง เป็นพื้นที่ที่จะต้องช่วยกันพัฒนาและสร้างความกินดีอยู่ดี เช่นเดียวกับภูมิภาคอื่นๆ โดยเฉพาะการเข้าใจถึงอัตลักษณ์ วิถีชีวิต และความเป็นอยู่ของประชาชนในพื้นที่ ซึ่งต้องการความเข้าใจในบริบทต่างๆอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะดำเนินการอย่างหนึ่งอย่างไรเพียงลำพังและบางครั้งเป็นแค่ "เส้นผมบังภูเขา"ที่หลายคนมองข้ามไป
ภาพจากอินเตอร์เนต
สวัสดีค่ะ อ.ประสิทธิ์ หนูกุ้ง
ดีมากเลยค่ะ เป็นบทความของนักพัฒนามืออาชีพเลยค่ะ
ติดตามอ่านอยู่ค่ะ
ใครๆก็ต้องการให้บ้านเราสงบสุข แต่บางอย่างทัศนคติและอัตลักษณ์ หรือความยึดมั่นถือมั่นที่ยังเหนี่ยวแน่นจะแก้อย่างไร และการแบ่งแยกที่มีอยู่ลึกๆในในใจการยอมรับซึ่งกันและกันก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุด มองด้วยใจที่เป็นธรรมสำหรับคนที่เกิดจังหวัดนี้