กิจกรรมหลังอาหารมื้อเย็นในวันนี้เป็นการจับเข่าคุยกันเกี่ยวกับเรื่อง  หัวข้อวิจัยของนักศึกษาปริญญาเอก  สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม โดยพ่อครูบาสุทธินันท์ ฯ อธิการบดี และท่าน ดร.ศักดิ์พงษ์ หอมหวล และพี่น้องชาวบล็อกรวมทั้งฉันอีกคน 

     นักศีกษาส่วนใหญ่เป็นผู้บริการศึกษาระดับชำนาญการพิเศษขึ้นไป และมีพระคุณเจ้าอีก ๒ รูป นักศึกษาดูท่าทางจะเครียดบ้างเล็กน้อย  เป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีการถูกซักหรือร่วมวิพากษ์มากมาย 

     อธิการบดีและอาจารย์ ดร.ศักดิ์พงษ์ ต้องการมีการวิจัยที่ตรงประเด็น มีขอบเขตไม่กว้างขวางจนเกินไป ส่วนพ่อครูบาฯ เสนอว่า  "การอยากรู้เรื่องที่คันในหัวใจ" นั่นคือหัวใจของการวิจัย 

     การศึกษาเอกสารงานและข้อสนเทศงานวิจัยระดับปริญญาโท และการมีส่วนเกี่ยวข้องในการประเมินมาตรฐานการศึกษา  แต่ละท่านลงความเห็นว่า  ข้อมูลจริงไม่สอดคล้องกับการสำรวจ  การคัดลอกเอกสาร การไม่ปฏิบัติตามแผนปฏิบัติงาน การไม่ติดตามผลการปฏิบัติงาน  โรงเรียนวิถีพุทธไม่ยอมให้พระไปสอนศีลธรรมในโรงเรียน อ้างว่าไม่มีเวลา

     คุณตฤณ มีความเห็นว่าต้องการให้มีการพัฒนาที่ตัวบุคคล โดยไม่ยึดติดรูปแบบจนเกินไป  ฉันรอ..... ว่าเมื่อไรนักบริหารการศึกษาจะมีรูปแบบในการพัฒนาโรงเรียนให้ครูและนักเรียนมีความสุขกันทั้งองค์กร  หรือรูปแบบการสร้างกระบวนทัศน์ใหม่ภายในโรงเรียนเพื่อให้ชุมชนเห็นคุณค่าของโรงเรียนและเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการศึกษา