เด็กไม่ใช่ผู้ใหญ่ ย่อ ส่วน
พี่บุ๋นลูกชายคนโต เรียนค่อนข้างช้า เกรดค่อนข้างน้อย
คุณสามีก็กลัวว่าลูกจะมีปมด้อยเรื่องเรียน ก็อยากให้ลูกเลือกเรียนไว้ กีฬาจักรยานเสือภูเขาก็ซ้อมหนัก (แต่ลูกชอบ อุตส่าห์ขวนขวายหาครูฝึกสอน หาชมรมจักรยานเองจนได้)
กลับจากทำงานเห็นกระปุกออมสินลูกและเหรียญบาท ในกล่อง 
แสดงว่าลูกต้องมีการใช้จ่ายเกี่ยวกับจักรยานเกิดขึ้น(อุปกรณ์ เล็กๆน้อยๆ ลูกจะเก็บเงินซื้อเอง)
คุณพ่ออยากให้ลูกชายรู้จักการวางแผนการเรียน +เล่น (ถ้าจะทำด้วยกัน)
แล้วการพูดคุย ต่อรอง ระหว่าง พ่อ แม่ลูก ก็เกิดขึ้น
แต่เมื่อพ่อ พูดๆๆ แล้วลูกไม่แสดงความคิดเห็น....มันก็เห็นต่าง
แม่คอยหยิกขา เตือนให้พ่อ หยุดฟังลูกบ้าง....
ผลเธอก็เงียบ....จนบรรยากาศของการทานข้าวเย็นของลูกไม่อร่อยแน่ๆ(เพราะเธอชวนครอบครัวมากินข้าวนอกบ้าน อยากกินปลาเผา นะแม่)
ตอนหัวค่ำ ป้าโทรมาบอกว่า คุณตาไม่สบายใจกลัวว่าจะเคี่ยวลูกหนักเกินไปทั้งกีฬา และการเรียน กีฬาก็ซ้อมหนัก เรียน เกรดก็ตก.....
เพิ่มข้าวไหมลูก เธอก็ส่ายหน้า
.....พ่อคงพูดต่อ ถ้างั้นพี่บุ๋นต้องหยุดเล่น ต้องเรียนอย่างเดียว....
ลูกสาวก็นั่งทานข้าวจนหมดทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกว่า กินมาเยอะแล้ว
เธอไม่เดือดร้อนเพราะเกรดค่อนข้างดี เล่นกีฬาก็ประสบผบสำเร็จ (ตรงข้ามกับลูกชาย) ซึ่งครอบ
ครัวเราระวังเรื่องการเปรียบเทียบลูกสองคนมาก และจะกังวลเรื่องปมด้อยที่ลูกจะได้รับ นอกเหนือจากบ้านก็ นอกเหนือการควบคุม เช่นกัน ดังนั้นเราจึงสอนลูก ห้าม ดูถูก หรือ ต่อว่า คนอื่น รวมททั้งการนินทาด้วย อะไรที่ไม่ชอบไม่ต้องไปทำกับคนอื่น
ตื่นเช้าปลุกลูกมาใส่บาตร 
ไปซ้อมไหมลูก(ปกติ เช้าจะต้องไปวิ่ง หรือเทรนเน่อร์)คุณพ่อถาม
มาชม
อ่านได้หลายเรื่องราวนะ
ค่อยเป็นค่อยไปนะครับเรื่องลูกนะ
สวัสดีค่ะ ลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างของพ่อกับแม่ แต่ต้องเข้าใจวัยรุ่นค่ะ ต้องให้เค้าทำในสิ่งที่ชอบ แล้วเค้าจะทำได้ดี ให้กำลังใจ ชื่นชมและส่งเสริมก็จะดีค่ะ
จะพยายามให้มากที่สุดค่ะ
พ่อกับแม่ ก็รุ่น(เหลือน้อยค่ะ)
ทุกข์ใดเล่าจะเท่าทุกข์ใจเรื่องลูกนะคะ แม้ลูกเป็นเด็กดีพร้อม...ก็ทุกข์ ทุกข์เพราะกลัวลูกเจอคนไม่ดี สารพัดจะทุกข์ได้ ลูกเกเรก็ทุกข์ซ้ำหนัก พระพุทธองค์เป็นแบบอย่างที่เราถื่อปฏิบัติตาม ทุกข์ใจจึงน้อยลง เร่งเติมพลังความคิดถึงลูกในด้านดีๆ คิดบวกไว้ เป็นพลังขับดันให้ลูกพบแต่สิ่งดีงามพบคนใจดี มีเมตตา ห่างไกลจากสิ่งเลวร้าย นั่นแหละที่พ่อแม่ทำได้ ลูกสมัยนี้มีเพื่อนเป็นแบบอย่างเมื่อวัยรุ่นเข้ามามีบทบาท สถานภาพ และหน้าที่ของพ่อแม่ลดน้อยลง พ่อแม่ก็ทุกข์ใจ พยายามยื้อมาคืนมาไม่ต่างจากแมว เหมี่ยวยิ่งดึงยิ่งหนี แต่เมื่อยามผลักไสกลับถลาเข้ามานัวเนีย ความพอดีมันหาจบไม่นะคะ มันพอดีที่ใจ ใจกำหนด
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาแลกเปลี่ยนค่ะ
พ่อแม่จึงต้องตามให้(ทันใจ)ทันลูกค่ะ
และใช้เทคนิคเข้าหา และออกห่าง เหนื่อยค่ะ
อิจฉาคนที่มีลูกได้ดังใจพ่อแม่จังค่ะ