ทุกข์ใดเล่าจะเท่าทุกข์ใจเรื่องลูกนะคะ แม้ลูกเป็นเด็กดีพร้อม...ก็ทุกข์ ทุกข์เพราะกลัวลูกเจอคนไม่ดี สารพัดจะทุกข์ได้ ลูกเกเรก็ทุกข์ซ้ำหนัก พระพุทธองค์เป็นแบบอย่างที่เราถื่อปฏิบัติตาม ทุกข์ใจจึงน้อยลง เร่งเติมพลังความคิดถึงลูกในด้านดีๆ คิดบวกไว้ เป็นพลังขับดันให้ลูกพบแต่สิ่งดีงามพบคนใจดี มีเมตตา ห่างไกลจากสิ่งเลวร้าย นั่นแหละที่พ่อแม่ทำได้ ลูกสมัยนี้มีเพื่อนเป็นแบบอย่างเมื่อวัยรุ่นเข้ามามีบทบาท  สถานภาพ และหน้าที่ของพ่อแม่ลดน้อยลง พ่อแม่ก็ทุกข์ใจ พยายามยื้อมาคืนมาไม่ต่างจากแมว เหมี่ยวยิ่งดึงยิ่งหนี แต่เมื่อยามผลักไสกลับถลาเข้ามานัวเนีย  ความพอดีมันหาจบไม่นะคะ มันพอดีที่ใจ ใจกำหนด

ขอบคุณค่ะ